Adam Savages obsessies

Zo'n vier jaar geleden stond in "the New Yorker" een artikel over de vondst van dodobotten op het eiland Mauritius. Mauritius is een klein eiland voor de oostkust van Madagaskar in de Indische Oceaan. Het is de plek waar de dodovogel is ontdekt en uitgeroeid, beide in ongeveer 150 jaar. Iedereen was erg blij met deze archeologische vondst omdat het nu misschien mogelijk zou zijn om één enkel dodoskelet in elkaar te zetten.

Want, terwijl musea over de hele wereld dodoskeletten in hun collectie hebben, heeft niemand -- zelfs niet het Natuurhistorisch Museum van Mauritius een skelet dat is opgebouwd met de botten van één enkele dodo. Nou, dit is niet helemaal waar. Feit is, dat het Brits Museum een compleet dodo-exemplaar in hun collectie had tot in de 18e eeuw -- het was gemummificeerd, inclusief huid -- maar in een ijverige opruimactie heeft men de kop en poten afgesneden en de rest verbrand in een vuurtje. Als je nu op hun website kijkt, vernoemen ze deze items zelfs en zeggen dat de rest verloren ging in een brand.

Niet helemaal waar, maar goed. De hoofdillustratie van dit artikel was deze foto, en ik ben een van de mensen die het geweldig vond dat Tina Brown deze foto's in 'The New Yorker' zette, omdat ik helemaal weg ben van deze foto. Ik werd geobsedeerd door dit object -- niet alleen de geweldige foto zelf, maar ook de kleuren, de vage scherptediepte, de details, de draad die je om de snavel ziet en die de conservator gebruikte om dit skelet in elkaar te zetten. Er is een heel verhaal aan verbonden. Toen dacht ik: zou het niet geweldig zijn als ik mijn eigen dodoskelet had? (Gelach)

Ik wil even duidelijk maken dat ik mijn hele leven al geobsedeerd ben door objecten en de verhalen die ze vertellen. Dit was het meest recente. Dus begon ik te zoeken of iemand een pakket verkocht, een soort bouwmodel dat ik kon krijgen. Ik vond veel vergelijkingsmateriaal, veel prachtige foto's -- maar zonder resultaat: geen dodoskelet voor mij. Maar het kwaad was al geschied. Ik had honderden foto's van dodoskeletten opgeslagen in mijn 'Creatieve Projecten'-mapje -- het is een opslagplaats voor mijn hersenen, alles wat me eventueel interesseert. Elk moment dat ik op internet zit, gaat er een lading spullen daarin, van mooie ringen tot cockpitfoto's. De sleutel die Markies du Lafayette naar George Washington stuurde om de bestorming van de Bastille te vieren. Een Russische lanceersleutel. Bovenaan staat de foto van deze die ik op eBay vond; de onderste is deze die ik voor mezelf heb gemaakt, omdat ik me die van eBay niet kon veroorloven. 'Storm Trooper'-kostuums. Kaarten van Midden Aarde -- deze heb ik zelf getekend. Daar is het dodoskelet-mapje. Dit mapje heeft 17.000 foto's -- meer dan 20 gigabyte aan informatie -- en het wordt steeds meer. Op een dag, een paar weken later, misschien ook wel een jaar later, was ik in de hobbywinkel met mijn kinderen, en ik kocht wat kleispullen -- we zouden gaan knutselen. Ik kocht klei, wat ijzerdraad en verschillende spullen Ik keek naar de klei en dacht: misschien, ja, misschien kan ik mijn eigen dodoschedel maken.

Ik moet erbij zeggen -- ik ben geen beeldhouwer ik ben een doorgewinterde modelbouwer. Geef me een tekening, geef me een rekwisiet om na te maken, geef me een hijskraan, steigers, onderdelen van 'Star Wars' -- in het bijzonder onderdelen van 'Star Wars' -- ik kan dit de hele dag doen. Het is precies hoe ik al 15 jaar mijn geld verdien. Maar als je me zoiets geeft -- mijn vriend Mike Murnane heeft dit gemaakt; het is een schaalmodel voor Star Wars, Episode Two -- dit kan ik niet -- dit is iets wat anderen doen -- draken, zachte dingen.

Echter, ik had het idee dat ik genoeg foto's van dodoschedels had gezien om de topologie te begrijpen en misschien na te maken -- zo moeilijk kon het niet zijn. Ik begon de beste foto's die ik kon vinden te bekijken. Ik verzamelde alle verhoudingen, en vond dit prachtige referentiemateriaal. Dit verkoopt iemand op eBay Dit is een vrouwenhand -- duidelijk een vrouwenhand, hopelijk een vrouwenhand. Ervan uitgaande dat het ongeveer de grootte van de hand van mijn vrouw was, nam ik maten van haar duim, en schaalde ze naar de grootte van de schedel. Ik schaalde het op tot ware grootte en begon dat te gebruiken, met alle andere referenties die ik had om ermee te vergelijken, als maat om uit te vinden hoe groot de snavel zou moeten zijn, hoe lang precies, enzovoort enzovoort.

En binnen een paar uur was het me uiteindelijk gelukt een redelijk lijkende dodoschedel te krijgen. En ik wilde niet doorgaan -- je kan alleen een kamer vol rommel opruimen door één voor één dingen op te pakken, je kan het geheel niet overzien. Ik dacht niet aan een dodoskelet; Het viel me alleen op toen ik de schedel af had dat de ijzerdraad die ik had gebruikt om hem vast te houden aan de achterkant uitstak, daar waar de wervelkolom zou zitten. Een van de andere dingen waarvoor ik geïnteresseerd en door geobsedeerd ben, zijn wervelkolommen en skeletten, ik heb er enkele honderden. Ik begreep de mechanica van de ruggengraat en begon ze na te maken. Dus knoop voor knoop, wervel voor wervel knutselde ik verder Tegen het einde van de dag had ik een redelijke schedel, een goede ruggengraat en de helft van een bekken.

Ik zocht weer verder naar meer vergelijkingsmateriaal, alles wat ik kon vinden -- tekeningen, mooie foto's. Deze man -- deze is geweldig! Hij heeft een dodopoot gescand -- met een liniaal. Dit is de nauwkeurigheid die ik wilde, en ik heb gewoon ieder botje nagemaakt en verwerkt. Daarna -- na ongeveer zes weken, lakte, verfde en bouwde ik mijn eigen dodoskelet. Je kunt zien dat ik zelfs een museumkaartje heb gemaakt met een korte omschrijving van de dodo. TAP Plastics heeft -- hoewel het niet op de foto staat -- een vitrine gemaakt. Ik heb hier geen plaats voor bij mij thuis, maar ik moest afmaken wat ik was begonnen.

Dit was eigenlijk het begin van een enorme verandering voor mij Zoals ik al zei, draait mijn hele leven om de fascinatie voor objecten en de verhalen die ze vertellen, en ook het maken ervan voor mezelf, ze bezitten, ze waarderen en helemaal erin opgaan. In dit mapje, 'Creatieve Projecten', zitten duizenden projecten waar ik momenteel aan werk, projecten waar ik al aan gewerkt heb, dingen waar ik wellicht aan wil werken, en dingen die ik gewoon zou willen vinden en kopen en hebben en -- en kijken en aanraken. Nu was er een potentiële nieuwe categorie dingen die ik kon maken dat was anders, dat ik ... ik heb mijn eigen R2D2, maar dat is voor mij, eerlijk gezegd, in vergelijking met boetseren, eenvoudig.

Zo ben ik opnieuw gaan kijken in mijn 'Creatieve Projecten'-mapje, en kwam ik voorbij de Maltezer valk. Wel, grappig genoeg werd ik verliefd op een object uit een Hammet-roman, want als het zo is dat de wereld is opgesplitst in twee type mensen, Chandler-mensen en Hammet-mensen, ben ik absoluut een Chandler-mens. Maar in dit geval gaat het niet om de auteur, niet om het boek, de film of het verhaal, het gaat om het voorwerp zelf. In dit geval, speelt dit object op zoveel verschillende niveaus.

Ten eerste is er het object in de wereld. Dit is de 'Kniphausen Hawk'. Het is een ceremoniële kruik, gemaakt rond 1700 voor een Zweedse graaf en hoogstwaarschijnlijk het object waar Hammet zijn inspiratie haalde voor de Maltezer valk. Dan is er de fictieve vogel, die Hammet creëerde voor het boek. Gemaakt van woorden, is het de motor die het plot aandreef van zijn boek en ook de film waaruit weer een ander object voortkwam: het rekwisiet dat het ding voorstelde wat Hammet uit woorden had gemaakt, geïnspireerd door de 'Kniphauser Hawk', die de valk in de film representeert. Dan is er een vierde niveau en dat is een heel nieuw object in de wereld: het rekwisiet gemaakt voor de film, de vertegenwoordiging van het ding wordt op zichzelf een totaal ander ding, een uitermate gewild voorwerp.

Dus nu werd het tijd om wat onderzoek te doen. Ik had al wat onderzoek gedaan een paar jaar daarvoor -- daarom was dat mapje er. Ik had een replica gekocht, een erg slechte replica, van de Maltezer valk op eBay, en ik had genoeg foto's gedownload om daadwerkelijk goed vergelijkingsmateriaal te hebben. Maar ik kwam erachter, toen ik verder zocht, naar exacte verhoudingen, dat de vogel -- één van de originele loden vogels was verkocht bij Christie's in 1994, dus nam ik contact op met een antieke boekwinkel die de originele Christie's catalogus hadden, en daarin vond ik deze geweldige foto, met daarbij een schaalverhouding. Ik kon de foto inscannen en tot ware grootte uitvergroten.

Ik vond ander vergelijkingsmateriaal. Avi Chekmayan, een redacteur uit New Jersey, vond deze Maltezer valk van hars op een rommelmarkt in 1991, Het kostte hem vijf jaar om de echtheid van de vogel te bewijzen volgens de veilingspecificaties, want er was veel controverse over. Het was gemaakt van hars, wat niet gebruikelijk was voor filmrekwisieten in de periode dat de film was gemaakt. Het is grappig dat het even duurde om de echtheid te achterhalen, want als ik het vergelijk met dit ding, kan ik je vertellen -- het is echt, het is origineel, het is van dezelfde mal gemaakt als deze. Omdat de veiling zo controversieel was, heeft Profiles in History, het veilinghuis dat deze verkocht -- ik denk in 1995 voor ongeveer 100.000 dollar -- het volgende toegevoegd -- je kan het hier beneden zien -- niet alleen een vooraanzicht, maar ook een zij- , achter- en ander zijaanzicht.

Nu had ik dus alle topologie die ik nodig had om de Maltezer valk na te maken. Hoe gaat dat, hoe begin je zoiets? Ik weet het echt niet. Ik deed wat ik ook met de dodoschedel deed: ik vergrootte alle referenties naar ware grootte en sneed de negatieven uit en gebruikte deze sjablonen als referentie voor vorm. Ik pakte de klei, maakte er een groot blok van en vormde het tot ik het juiste profiel had. Langzaam, veer voor veer, detail voor detail, vormde ik en bereikte -- werkend voor de tv -- met klei -- hier zit ik naast mijn vrouw -- het is de enige foto van het hele proces. terwijl ik verder ging, bereikte ik een zeer redelijke kopie van de Maltezer valk. Nogmaals, ik ben geen beeldhouwer,

dus ik ken ook niet alle trucjes. Ik weet ook niet hoe mijn vriend Mike mooie gladde oppervlakten krijgt met klei; Mij lukte het zeker niet, dus ging ik naar mijn werkplaats, modelleerde het en goot het in hars. In hars kon ik zeker de gladde glazen afwerking krijgen. Nu zijn er veel manieren om een mooie gladde afwerking te krijgen. Mijn voorkeur heeft ongeveer 70 lagen van dit -- mat zwarte autolak. Ik spoot dit ongeveer drie tot vier dagen, het druipt echt ontzettend, maar hierdoor krijg ik een mooi opgeschuurd oppervlak en wordt het spiegelglad. Ik werkte het af met zeer fijn staalwol. Er was iets moois om eenmaal zover te geraken. In de film laten ze de vogel op het einde zien, zetten hem op tafel en draaien hem rond. Eindelijk kon ik beeld voor beeld zekerheid krijgen. Ik volgde alle lichtinval op het beeld en verzekerde me ervan dat terwijl ik de lamp vasthield ik in dezelfde stand stond, zodat ik dezelfde reflectie erop kreeg -- zo gedetailleerd ging ik hiermee te werk. Dit was mijn resultaat: mijn Maltezer valk. Hij is geweldig. Ik kan met recht zeggen dat op dat punt, toen ik klaar was: van alle replica's die er zijn -- en er zijn er wat -- is dit veruit de best gelijkende representatie van de originele Maltezer valk die iemand ooit gemaakt heeft. Het origineel, moet ik erbij vertellen,

is gemaakt door Fred Sexton. Hier wordt het vreemd. Fred Sexton was een vriend van deze man, George Hodel. Angstaanjagende man -- voor velen de moordenaar van de Zwarte Dahlia. James Ellroy gelooft dat Fred Sexton, de maker van de Maltezer valk, James Elroy's moeder vermoordde. Ik zal het nog sterker vertellen. In 1974, tijdens de productie van een komisch vervolg op 'The Maltese Falcon', met als titel 'The Black Bird', met George Segal, werd uit het Los Angeles County Museum of Art een gipsen origineel van de Maltezer valk -- één van de zes originele afgietsels gemaakt voor de film, gestolen. Veel mensen dachten dat het om een publiciteitsstunt voor de film ging. John's Grill, dat zelfs kort in 'The Maltese Falcon' te zien is, is nog steeds open in San Francisco, en schaart onder haar vaste gasten Elisha Cook, die Wilmer Cook speelde in de film, en hij gaf ze één van de originele afgietsels van de Maltezer valk. Ze hadden hem 15 jaar in hun vitrine staan, totdat hij gestolen werd in januari 2007. Het lijkt alsof het gewilde object alleen tot zichzelf komt door geregeld te verdwijnen.

Ik had dus een valk en hij was geweldig. Hij zag er goed uit, het licht viel er mooi op, het was beter dan wat ik ooit bereikt had of zou bezitten. Maar er was een probleem en wel het volgende: ik wilde de volledigheid van het object, ik wilde het gewicht van het object. Dit ding was van hars gemaakt en was te licht. Ik bezoek vaak een online groep. Het is een groep rekwisietgekken zoals ik de Replica Props Forum,. Deze mensen handelen, maken en zoeken naar informatie over filmrekwisieten. Het bleek dat één van de mensen daar, een vriend die ik nog nooit ontmoet had maar mee bevriend geraakte door wat aankopen, de manager was van een gieterij. Hij gebruikte de mal van mijn valk -gietvorm, en hij goot met smeltwas in brons voor me, en dit is het brons dat ik terug kreeg. Dit is, na wat zuurbaden, het eindresultaat.

Dit ding geeft heel heel erg veel voldoening. Zo, ik zal het hier neerzetten en later vanavond kunnen jullie ... Ik wil dat je het oppakt en vasthoudt. Wil je weten hoe geobsedeerd ik ben. Dit project is voor mezelf, maar ik ben zover gegaan dat ik op Ebay een Chinese krant uit San Francisco van 1941 heb gekocht, zodat ik de vogel goed kon inpakken ... zoals in de film. (Gelach) Ja, ik weet het! (Gelach) (Applaus) Hier zie je hem: hij weegt 12,5 kilo. Dat is de helft van wat mijn hond Huxley weegt.

Maar er is een probleem. Hier is de laatste progressie van de valken. Uiterst links is een stuk troep -- een replica die ik op eBay kocht. Daar is mijn ietwat gedeukte valk van klei. Ik moest hem uit de mal halen. Daar is het eerste afgietsel, daar is mijn origineel en mijn bronzen. Er gebeurt iets als je dingen vormt en giet: iedere keer als je het hars in de siliconenmal giet, gaat er iets van het volume verloren, je verliest iets van grootte. Toen ik mijn bronzen beeld naast die van klei hield, was deze 2 centimeter korter. Echt, dit was echt aah -- waarom was ik dit vergeten? Waarom had ik het begin niet groter gemaakt? Wat moest ik doen? Ik had twee opties. Eén: ik kan er een laser op zetten, wat ik al had gedaan voor een 3D-scan -- er is een 3D-scan van deze valk. Ik kon achterhalen hoeveel de valk gekrompen was bij de overgang van het wassen naar het bronzen origineel. Ik kon dit uitvergroten om er een origineel 3D-lithografie van te maken, die ik zal polijsten en naar de malmaker sturen om het dan in brons te laten gieten. Of --

er zijn enkele mensen die originelen hebben en ik heb geprobeerd om met ze in contact te komen, in de hoop dat ik een paar minuten mag hebben met één van de echte vogels, misschien om een foto te maken of zelfs de draagbare laser te pakken die ik toevallig heb en in een mueslidoos past. Misschien kan ik, zonder hun vogel aan te raken, ik zweer het, een perfecte 3D-scan maken. Ik wil er zelfs voor tekenen dat niemand anders dit gebruikt behalve ik in mijn kantoor, dat beloof ik. Ik geef ze er een als ze dat willen. Dan komt er misschien een einde aan deze oefening. Maar echt, als we allemaal eerlijk met onszelf zijn, dan moet ik toegeven dat het einde van deze oefening nooit de reden was om deze oefening te beginnen, toch? Dank je.