Adam Ostrow: Na je laatste statusupdate

Tegen het einde van dit jaar zullen er ongeveer een miljard mensen op deze planeet zijn die actief gebruik maken van sociale netwerken. Het enige dat ze allemaal gemeen hebben is dat ze zullen sterven. Dat mag dan een nogal sinistere gedachte zijn, volgens mij heeft ze diepgaande gevolgen die het onderzoeken waard zijn.

Wat me hierover aan het denken zette, was een blog post die Derek K. Miller hier eerder dit jaar over schreef. Hij was een wetenschaps- en technologiejournalist en hij overleed aan kanker. Miller vroeg zijn familie en vrienden een bericht te schrijven dat kort na zijn dood werd gepubliceerd. Hij zette het op de manier volgende in gang. Hij zei: "Het is zover. Ik ben dood en dit is mijn laatste bericht op mijn blog. Ik had vooraf gevraagd dat, zodra mijn lichaam eindelijk verlost zou zijn van de straf van mijn kanker, mijn familie en vrienden dit bericht zouden publiceren dat ik had geschreven -- de eerste stap in het proces waardoor ik van deze actieve website een archief maak."

Miller was journalist, en dus was zijn archief allicht beter geschreven en accurater bezorgd dan de meeste, feit is dat we vandaag allemaal een archief creëren dat helemaal anders is dan alles wat gemaakt is door vorige generaties.

Kijk even naar de volgende statistieken. Op dit moment worden elke minuut 48 uur video geüpload naar YouTube. Elke dag worden 200 miljoen Tweets uitgestuurd. De gemiddelde Facebook-gebruiker produceert per maand 90 stuks met inhoud. Dan te bedenken dat je ouders en grootouders misschien ten hoogste een paar foto's of thuisvideo's hebben gemaakt, of een dagboek dat ergens in een doos zit. Maar vandaag creëren we allemaal een rijk digitaal archief dat eeuwig zal voortleven in de 'cloud', nog jaren na onze dood. Volgens mijn zullen daar een aantal zeer intrigerende kansen uit voortkomen voor technologen.

Voor alle duidelijkheid: ik ben journalist, geen technoloog. Ik wil graag kort een beeld schetsen van hoe het heden en de toekomst er zullen uitzien. Er zijn al een paar diensten te krijgen die zijn ontworpen om ons te laten beslissen wat er gebeurt met ons online-profiel en onze abonnementen op sociale media na onze dood. Een ervan betrapte me, heel passend, toen ik binnenstapte in de traiteurszaak van een restaurant in New York, op foursquare.

(Opname) Adam Ostrow: Hallo. De Dood: Adam? AO: Ja. De Dood: De dood kan je overal en op elk moment verrassen, zelfs in de biowinkel. AO: Wie heb ik aan de lijn? De Dood: Ga naar ifidie.net (alsiksterf.net) voor het te laat is.

(Gelach)

Adam Ostrow: Beetje akelig, niet? De dienst bestaat er simpelweg uit, dat je een boodschap of een video kan maken die op Facebook kan worden gepubliceerd na je dood. Een andere dienst die je nu hebt heet 1.000 Herinneringen. Je kan er een online eerbetoon aan je geliefden maken, met foto's en video's en verhalen die zij na je dood kunnen publiceren. Maar volgens mij is het volgende veel interessanter.

Velen van jullie kennen waarschijnlijk Deb Roy die in maart toonde hoe hij meer dan 90.000 uur thuisvideo wist te analyseren. Volgens mij zal, naarmate machines beter worden in het begrijpen van mensentaal en het verwerken van grote hoeveelheden data, de mogelijkheid ontstaan om de inhoud van een heel leven te analyseren -- de Tweets, de foto's, de video's, de blogberichten -- die we in zo grote aantallen produceren. Als dat gebeurt, kan het volgens mij dat onze digitale persoonlijkheden lang na onze dood in de echte wereld blijven interageren dankzij de enorme omvang van de inhoud die we creëren en het vermogen van de technologie om die te interpreteren.

We beginnen al wat experimenten te zien. Er is een dienst, 'My Next Tweet', die je volledige Twitterstroom analyseert, al wat je op Twitter hebt gepubliceerd, en die voorspelt wat je volgende bericht zal zijn. Op dit moment kunnen de resultaten, zoals je ziet, nogal komisch zijn. Maar stel je voor hoe zoiets eruit kan zien over vijf, 10 of 20 jaar, naarmate onze technologische middelen verbeteren. Nog een stap verder: het Media Lab van MIT werkt aan robots die meer zoals mensen interageren. Stel je voor dat die robots konden interageren op basis van de unieke kenmerken van een individu, op basis van de honderdduizenden stuks informatie die die persoon tijdens zijn leven produceert?

Tenslotte, herinner je de beroemde scène uit de verkiezingsnacht van 2008 in de Verenigde Staten, toen CNN een levend hologram van hiphopartiest will.i.am in zijn studio uitzond voor een interview met Anderson Cooper. Wat als we datzelfde type van technologie konden gebruiken om een afbeelding van onze geliefden in onze woonkamers te projecteren -- die zou interageren alsof ze leefden, op basis van de informatie die ze tijdens hun leven produceerden. Volgens mij zal dat zeker tot de mogelijkheden behoren ten gevolge van de exponentiële toename van zowel de hoeveelheid data die we creëren als het vermogen van de technologie om ze te begrijpen. Om af te sluiten: volgens mij moeten we ons allemaal afvragen of we willen dat dat onze realiteit wordt -- en zo ja, wat dat betekent voor de definitie van het leven en wat erna komt. Zeer hartelijk dank.

(Applaus)