Adam Garone: Gezondere mannen, snor per snor

Ik denk dat de knappe Malin het perfect heeft uitgedrukt: elke man verdient een kans om wat luxe te telen.

Dames en heren, en vooral, Mo Bros en Mo Sistas -- (Gelach) -- de volgende 17 minuten deel ik met jullie mijn Movember-tocht, en hoe we daardoor goede werken hebben heruitgevonden, en de manier waarop onderzoekers naar prostaatkanker samenwerken over de hele wereld. Ik hoop dat we jullie daarbij inspireren om iets betekenisvols te doen in jullie leven, iets dat blijft en van deze wereld een betere plek maakt.

De vraag die ik het vaakst krijg -- ik beantwoord ze nu, dan hoeft het straks niet meer bij een glaasje -- is: hoe is het allemaal begonnen? Hoe is Movember begonnen? Meestal begint een goed doel met een doel en iemand die daar rechtstreeks bij betrokken is. Er wordt een evenement opgezet, en vervolgens een stichting om dat te ondersteunen. Dat is bijna altijd hoe een goed doel begint. Niet zo bij Movember. Dat begon op traditioneel Australische wijze, op een zondagnamiddag. Ik zat met mijn broer en een maat wat bier te drinken en de wereld te observeren, nog wat biertjes, en het gespreksonderwerp werd mode uit de jaren 70 -- (Gelach) -- en hoe alles na verloop van tijd terug in wordt. Nog een paar biertjes, en ik zei: "Wedden dat er dingen zijn die niet terug in geworden zijn." (Gelach) Nog een biertje, en de vraag: wat is er met de snor gebeurd? Waarom heeft die geen comeback gemaakt? (Gelach) Vervolgens veel meer biertjes, en op het einde van de dag was de uitdaging: breng de snor terug. (Gelach)

In Australië is "mo" slang voor snor (moustache), dus gaven we de maand november de nieuwe naam Movember. We spraken basisregels af die vandaag nog gelden. Dit zijn ze: begin de maand gladgeschoren, kweek een snor -- geen baard, geen sik, een snor -- gedurende de 30 dagen van november, en we spraken af dat we op het eind van de dag zouden samenkomen, een snorrenthemafeestje en een prijs zouden geven aan de beste en uiteraard ook de ergste snor. (Gelach)

Geloof me, als je een snor laat staan, in 2003 -- we waren met 30 toentertijd, en dit was nog voor de ironische hippesnorbeweging -- (Gelach) -- dan was dat heel controversieel. (Gelach) Ik mocht van mijn baas geen klanten bezoeken. Mijn vriendin van toen, die niet langer mijn vriendin is -- (Gelach) -- haatte het. Ouders hielden hun kinderen van ons weg. (Gelach) Maar we kwamen samen op het eind van de maand en we vierden onze tocht, en het was een echte tocht. We hadden veel lol. In 2004 zei ik tegen de jongens: "Dat was zo leuk. Laten we dit legitimeren zodat we er elk jaar mee wegkomen." (Gelach)

Daar begonnen we over na te denken. Onze inspiratie waren de vrouwen in onze omgeving die zich voor borstkanker inzetten. We dachten: er is niets over gezondheid van mannen. Hoe komt dat? Waarom combineren we onze snor niet met een actie rond mannengezondheid? Ik begon wat onderzoek te doen en ontdekte dat prostaatkanker het mannelijke equivalent is van borstkanker wat betreft het aantal overlijdens en diagnoses.

Maar hier bestond geen actie rond. Dus koppelden we een snor laten staan aan prostaatkanker en we lanceerden onze slogan: "Het aanzien van gezondheid van mannen veranderen". Dat is een goed geformuleerde beschrijving van de uitdaging, verander je uiterlijk 30 dagen lang, en van het resultaat dat we willen bereiken: mannen betrekken bij hun gezondheid, zorgen dat ze beter begrijpen welke gezondheidsrisico's ze lopen.

Op basis van dat model belde ik zonder introductie de CEO van de Stichting Prostaatkanker. Ik zei: "Ik heb een verbluffend idee dat je organisatie zal transformeren." (Gelach) Ik wilde het idee niet met hem delen per telefoon, dus ik strikte hem voor een koffie-afspraak in Melbourne in 2004. Ik deelde mijn visie met hem: we zouden mannen snorren doen kweken in heel Australië en zo aandacht voor dit goede doel creëren en fondsen werven voor zijn organisatie. Ik had een partnership nodig om dit te legitimeren. "Op het einde komen we samen en houden we een snorrenthemafeestje, met dj's, we vieren het leven en we veranderen het aanzien van de gezondheid van mannen." Hij keek me aan, lachte en zei: "Adam, dat is een heel vernieuwend idee, maar wij zijn een ultraconservatieve organisatie. We kunnen ons niet met jou inlaten." (Gelach) Die dag betaalde ik de koffie -- (Gelach) -- en bij het afscheid zei hij: "Weet je, als je toevallig geld ophaalt hiermee, dan aanvaarden we dat in dank." (Gelach)

Mijn les dat jaar was dus volhouden. We hielden vol en kregen 450 mannen zover dat ze snorren lieten staan. Samen haalden we 54.000 dollar op. We gaven elke cent daarvan aan de Prostaatkankerstichting van Australië, en dat was toen de grootste donatie die ze ooit gekregen hadden.

Sinds die dag draait mijn leven om snorren. Elke dag -- ik stond vanochtend op, werd wakker en mijn leven draait om een snor. (Gelach) Ik ben in wezen een snorrenboer. (Gelach) Mijn seizoen is november. (Applaus) (Applaus)

In 2005 kwam de campagne goed op gang, had meer succes in Australië en Nieuw-Zeeland en in 2006 kwamen we op een keerpunt. Het nam zoveel van onze vrije tijd in beslag, tijdens de weekends, dat we beslisten dat we ofwel moesten sluiten, ofwel een manier vinden om Movember te financieren zodat ik mijn werk kon opgeven en meer tijd kon besteden om de organisatie op een hoger niveau te tillen.

Het is heel interessant om een manier te zoeken om een fondsenwervingsorganisatie te financieren die gebaseerd is op snorren laten staan. (Gelach) Ik kan je zeggen dat er niet zoveel mensen zijn die erin willen investeren, zelfs niet de Prostaatkankerstichting, voor wie we toen ongeveer 1,2 miljoen dollar hadden opgehaald. Dus hielden we opnieuw vol. Foster's Brewing meldde zich aan en werd onze allereerste sponsor. Dat volstond voor mij om mijn job op te geven. Ik deed consultancy in bijberoep. In de aanloop naar Movember 2006 zaten we door het geld van Foster's, zaten we door mijn eigen geld en was het geld op. We overtuigden alle leveranciers -- reclamebureaus, webontwikkelingsbureaus, hostingbedrijven -- om hun factuur uit te stellen tot december. Op dat moment hadden we ongeveer 600.000 dollar schulden. Als Movember 2006 er niet kwam zouden de vier stichters failliet zijn gegaan, en dakloos op straat staan met hun snorren. (Gelach) Wij dachten: als dat het ergste is dat ons overkomt, wat dan nog? We zullen er een hoop lol bij hebben en geleerd hebben hoe belangrijk het is om risico's te nemen, hele slimme risico's.

Begin 2007 gebeurde iets heel interessants. Er waren Mo Bros uit Canada, de VS en het VK die ons mailden en belden om te zeggen dat ze niets hadden rond prostaatkanker. Breng de campagne naar die landen. Dus dachten we: waarom niet? Dat doen we. Ik belde zonder introductie naar de CEO van Prostaatkanker Canada en ik zei: "Ik heb een verbluffend concept." (Gelach) "Het gaat je organisatie transformeren. Ik verklap je niets, maar kan ik je ontmoeten als ik helemaal naar Toronto vlieg?" Dus ik vloog erheen, sprak af op Front Street East, we zaten in de bestuurszaal en ik zei: "Dit is mijn visie over mannen die hun snor laten staan over heel Canada, om aandacht en geld te vragen voor jouw organisatie." Hij keek me aan, lachte en zei: "Adam, dat is een heel vernieuwend idee, maar wij zijn een ultraconservatieve organisatie." (Gelach) Heb ik al gehoord. Ik weet hoe het gaat. Maar hij zei: "We worden je partner, maar we investeren er niet in. Je moet zelf uitzoeken hoe je deze campagne naar hier brengt en doet werken.

Dus namen we een deel van het geld dat we in Australië hadden opgehaald om de campagne over te brengen naar daar, naar de VS en de VK, omdat we wisten dat we, als dat succes had, oneindig meer geld konden ophalen in de wereld dan gewoon in Australië. Dat geld betaalt onderzoek, en dat onderzoek zal ons een remedie brengen. Het gaat ons niet om een Australische remedie of een Canadese remedie, wij willen een remedie vinden.

In 2007 brachten we de campagne naar hier. Dat was de voorbereiding van de campagne. Het was niet zo succesvol als we dachten. Wij waren helemaal enthousiast door ons succes in Australië en Nieuw-Zeeland, op dat punt. Dat jaar leerde ons het belang van geduld hebben en de lokale markt goed doorgronden voor je zo boud bent om hoge doelen te stellen.

Maar ik kan met fierheid zeggen dat Movember in 2010 een echte wereldbeweging werd. Canada werd op een haar na de nummer één fondsenwervingscampagne ter wereld. Vorig jaar hadden we 450.000 Mo Bros over de hele wereld en samen haalden we 77 miljoen dollar op. (Applaus) Movember is nu de grootste geldschieter ter wereld van onderzoeksprogramma's over prostaatkanker. Dat is een verbazingwekkend resultaat, als je denkt aan ons die onze snor lieten staan. (Gelach)

Wij hebben de goede doelen heruitgevonden. Ons lintje is een harig lintje. (Gelach) Onze ambassadeurs zijn de Mo Bros en Mo Sistas, en dat is fundamenteel geweest voor ons succes. Wij geven ons merk en onze campagne door aan deze mensen. Ze mogen het omarmen en interpreteren op hun manier.

Ik woon nu in Los Angeles omdat de Stichting Prostaatkanker VS daar gebaseerd is. De media daar vragen me altijd, omdat het zo op beroemdheden teert: "Wie zijn je beroemde ambassadeurs?" Ik zeg dan: "Vorig jaar hadden we het geluk om 450.000 beroemde ambassadeurs te hebben." Zij weer: "Wat, wat bedoel je?" Elke persoon, elke individuele Mo Bro en Mo Sista die deelneemt aan Movember is onze beroemde ambassadeur. Dat is superbelangrijk en fundamenteel voor ons succes.

Wat ik met jullie wil delen, is één van mijn meest aangrijpende Movembermomenten. Het gebeurde hier in Toronto, vorig jaar, bij het einde van de campagne. Ik was met een team op pad. Het was het einde van Movember. De campagne was geweldig, en eerlijk gezegd, we hadden wat bier op die avond, maar ik zei: "Volgens mij zit er nog één café in ons." (Gelach) Dus propten we ons in een taxi, dit hier is onze taxichauffeur. Ik zat achterin. Hij draaide zich om en zei: "Waar gaan jullie naartoe?" Ik zei: "Wacht even, dat is een verbluffende snor." (Gelach) Hij zei: "Ik doe het voor Movember." Ik zei: "Ik ook. Vertel me je Movemberverhaal." Hij zei: "Ik weet dat het over de gezondheid van mannen gaat, over prostaatkanker, maar deze is voor borstkanker." Ik zei: "Dat is interessant." Hij zei: "Vorig jaar stierf mijn moeder aan borstkanker in Sri Lanka omdat we de behandeling niet konden betalen. Deze snor is mijn eerbetoon aan mijn moeder." We kregen allemaal de krop in de keel achter in de taxi. Ik vertelde hem niet wie ik was, dat vond ik niet passend. Ik schudde zijn hand en zei: "Heel erg bedankt. Je moeder zou zo trots zijn." Op dat moment besefte ik dat Movember zoveel meer is dan een snor en een geintje. Het gaat over elke persoon die het platform bezoekt en het op zijn manier omarmt, over de betekenis voor hun eigen leven.

Wij in Movember focussen op drie programmadomeinen, en op impact genereren: aandacht en voorlichting, steunprogramma's voor overlevenden en onderzoek. We focussen natuurlijk altijd op de opbrengst, omdat dat heel tastbaar is, maar voor mij zijn aandacht en voorlichting belangrijker dan het geld dat we ophalen omdat dat vandaag levens zal veranderen en redden. Het beste voorbeeld is een jonge kerel die ik bij South by Southwest ontmoette, in Austin, Texas, in het begin van het jaar. Hij zei: "Bedankt dat je met Movember bent begonnen." Ik zei: "Bedankt dat je Movember doet." Ik keek hem aan, zo van: "Jij kan vast geen snor laten staan." (Gelach) Ik zei: "Wat is jouw Movemberverhaal?" Hij zei: "Ik liet de slechtste snor ooit staan." (Gelach) "Maar ik ging naar huis voor Thanksgiving en het gesprek aan tafel ging al snel over wat er verdorie aan de hand was." (Gelach) "Ik praatte met hen over Movember. Daarna kwam mijn papa op me af, en op mijn 26ste had ik voor de allereerste keer een gesprek met mijn papa over de gezondheid van mannen. Het ging over prostaatkanker. Ik vernam dat mijn grootvader prostaatkanker had en ik kon met papa delen dat hij twee keer zoveel kans had op die ziekte, wat hij niet wist, en hij was niet gescreend." Die man laat zich nu screenen op prostaatkanker.

Die gesprekken, mannen daarvoor engageren, op welke leeftijd ook, is zo erg belangrijk en voor mij veel belangrijker dan het geld dat we ophalen.

Over naar het geld dat we ophalen, en onderzoek, en hoe we onderzoek herdefiniëren. Wij financieren prostaatkankerstichtingen in 13 landen. We financieren honderden, zo niet duizenden instellingen en onderzoekers over de hele wereld. Recent bekeken we dit in detail en beseften we dat het echt ontbreekt aan samenwerking, zelfs binnen die instellingen laat staan nationaal, laat staan wereldwijd. Dat geldt niet alleen voor prostaatkanker. Dus zeiden we: we hebben het goede doel heruitgevonden. Nu moeten we hun manier van werken heruitvinden. Hoe doen we dat? We maakten een wereldactieplan. We nemen 10 procent van wat in elk land wordt opgehaald en stoppen dat in een wereldfonds. De beste prostaatkanker-wetenschappers ter wereld zorgen voor dat fonds. Ze komen elk jaar samen en bepalen de eerste prioriteit. Vorig jaar was dat een betere screeningtest maken. Dat werd als prioriteit vooropgesteld. Toen recruteerden ze 300 onderzoekers over de hele wereld die daarmee bezig zijn, met hetzelfde onderwerp. Wij geven hun nu financiering van om en bij de 5 of 6 miljoen dollar om samen te werken en om ze samen te brengen. Dat is uniek in de kankerwereld. Door die samenwerking zullen de resultaten sneller komen. En zo vinden we de onderzoekswereld opnieuw uit.

Dit weet ik over mijn Movembertocht: met een echt creatief idee, met passie, met volharding en met veel geduld kunnen vier maten, vier snorren een zaal vol mensen inspireren. Die zaal vol mensen kan een stad inspireren en die stad is Melbourne, mijn thuis. Die stad kan een staat inspireren, en die staat een natie, en verder kan je een wereldbeweging starten die het aanzien van de gezondheid van mannen wijzigt.

Mijn naam is Adam Garone, en dat is mijn verhaal. Dankjewel. (Applaus)