9/11-genezing: moeders die vergeving en vriendschap vonden

Phyllis Rodriguez: Wij zijn hier vandaag vanwege onze, in de ogen van de meeste mensen, ongewone vriendschap. Ze is ook ongewoon. Toch voelt ze nu natuurlijk aan voor ons.

Ik vernam dat mijn zoon in het World Trade Center was op die ochtend van 11 september 2001. We wisten pas 36 uur later dat hij was omgekomen. Ook vernamen we toen dat het een politieke daad was. We waren bang voor wat ons land zou gaan doen in naam van onze zoon - mijn man, Orlando, ik en onze familie. Toen ik het zag - en toch, ondanks de schok, de vreselijke schok, en de verschrikkelijke explosie in ons leven, letterlijk, waren we niet wraakzuchtig. Een paar weken later werd Zacharias Moussaoui in beschuldiging gesteld van zes feiten van samenzwering tot terrorisme. De Amerikaanse regering drong aan op de doodstraf als hij zou worden veroordeeld. Toch spraken mijn man en ik ons daar in het openbaar tegen uit. Door dat feit en door mensenrechtenorganisaties werden we met een aantal andere nabestaanden bij elkaar gebracht.

Toen ik Aisha in de media zag, toen ze na de beschuldiging van haar zoon was overgekomen, dacht ik: "Wat een dappere vrouw. Ooit, als ik sterker ben, wil ik die vrouw ontmoeten." Ik was nog steeds in diepe rouw. Ik wist dat ik toen de kracht niet had. Ik wist dat ik haar ooit zou vinden, dat we elkaar ooit zouden ontmoeten. Want toen mensen hoorden dat mijn zoon slachtoffer was, kreeg ik onmiddellijk sympathie. Maar toen mensen hoorden waarvan haar zoon werd beschuldigd, kreeg zij die sympathie niet. Maar haar lijden is gelijk aan het mijne.

We ontmoetten elkaar in november 2002. Aisha zal u nu vertellen hoe dat kwam.

(Vertaler) Aisha el-Wafi: Goedemiddag, dames en heren. Ik ben de moeder van Zacharias Moussaoui. Ik vroeg aan de Organisatie van Mensenrechten om me in contact te brengen met de ouders van de slachtoffers. Ze stelden me voor aan vijf families. Ik zag Phyllis en keek haar aan. Zij was de enige moeder in de groep. De anderen waren broers, zussen. Ik zag in haar ogen dat ze een moeder was, net als ik. Ik heb als moeder veel geleden. Ik trouwde toen ik 14 was. Ik verloor een kind toen ik 15 was, een tweede kind toen ik 16 was. Het verhaal met Zacharias was er eigenlijk te veel aan. Ik lijd nog steeds, alsof mijn zoon levend begraven is. Ik weet dat zij echt huilde voor haar zoon. Maar ze weet waar hij is. Ik weet niet waar mijn zoon is. Ik weet niet of hij nog leeft. Ik weet niet of hij gemarteld wordt. Ik weet niet wat er met hem is gebeurd.

Dat is waarom ik besloot om mijn verhaal te vertellen, zodat mijn lijden iets positiefs kan zijn voor andere vrouwen. Aan alle vrouwen, alle moeders die leven geven, kan je iets teruggeven, kan je iets veranderen. Het is aan ons vrouwen, omdat we vrouwen zijn, want wij houden van onze kinderen. We moeten hand in hand samen iets doen. Het is niet tegen mannen, het is voor onze mannen, voor onze vrouwen, voor onze kinderen. Ik spreek tegen geweld, tegen terrorisme. Ik ga naar scholen om te praten met jonge moslimmeisjes zodat ze het niet accepteren om tegen hun wil erg jong te trouwen. Als ik één van die jonge meisjes kan redden, en voorkomen dat ze gaat trouwen en zo veel lijden als ik dat deed, dan is dat iets goeds. Daarom sta ik hier voor jullie.

PR: Ik zou willen zeggen dat ik zoveel van Aisha heb geleerd, te beginnen met die dag dat we onze eerste ontmoeting hadden met andere familieleden. Dat was een privé-ontmoeting met security, want het was november 2002. Eerlijk gezegd waren we bang voor het super-patriottisme van die tijd. Ook dat van onze familieleden. We waren allemaal zo nerveus. "Waarom wil ze ons ontmoeten?" Ook zij was zenuwachtig. "Waarom willen wij haar ontmoeten?" Wat wilden we van elkaar? Maar voordat we aan elkaar waren voorgesteld, lagen we al wenend in elkaars armen. Daarna zaten we in een kring met ondersteuning, met hulp, van mensen met ervaring in dit soort van verzoening. Aisha begon en ze zei: "Ik weet niet of mijn zoon schuldig of onschuldig is, maar ik wil je vertellen hoe het me spijt wat er met je gezin is gebeurd. Ik weet wat lijden is, en ik denk dat, als er een misdaad is, een persoon eerlijk moet worden berecht en gestraft." Zo stak ze een hand naar ons uit. Het was, zou ik willen zeggen, het was een ijsbreker. We vertelden allemaal onze verhalen en we voelden ons allemaal als menselijke wezens met elkaar verbonden. Tegen het einde van de middag, drie uur na de lunch, hadden we het gevoel alsof we elkaar altijd al hadden gekend.

Wat ik van haar leerde, is dat een vrouw edelmoedig kon zijn ondanks de huidige omstandigheden en ondanks wat ze vroeger had doorgemaakt. Niet alleen om wat haar zoon werd aangedaan, maar ook om het leven dat ze heeft gehad. Ik had nog nooit iemand ontmoet met zo'n zwaar leven, uit een zo totaal andere cultuur en omgeving als die van mij. Ik voel dat we een bijzondere band hebben, waar ik heel veel waarde aan hecht. Ik denk dat het allemaal draait om de angst die we hebben voor de ander. Maar zet die stap en je realiseert je: "Hè, dit was niet zo moeilijk. Wie anders die ik niet ken, kan ik nog ontmoeten, iemand zo anders als ik?"

Dus, Aisha, heb je nog een paar woorden als besluit? Omdat onze tijd om is."

(Gelach)

(Vertaler) AW: Ik wilde zeggen dat we moeten proberen om andere mensen te leren kennen, de andere. Je moet edelmoedig zijn, je hart moet edelmoedig zijn en je geest moet edelmoedig zijn. Je moet tolerant zijn. Je moet vechten tegen geweld. Ik hoop dat we ooit allemaal in vrede en respect voor elkaar zullen samenleven. Dit is wat ik wilde zeggen.

(Applaus)