न्यान्सी लबलीन: जीवन जोगाउने टेक्स्टींग

तपाईंहरु धेरैलाका लागि, यो एउटा उपकरण हो सामान किन्ने, बेच्ने, गेम खेल्ने भिडियो हेर्न। मेरो विचारमा यो कसैको जीवन जोगाउने औजार हुन सक्छ मेरो विचारमा यसले वास्तवमा नै धेरैको ज्यान जोगाउन सक्छ पेनीसिलिनले भन्दा पनि बढी

टेक्स्ट मेसेज पठाएर: मलाई थाहा छ मैले टेक्स्टींग भन्दा धेरैले "सेक्स्टींग" सोच्न सक्छन् धेरैले आफूले हेरेका फोहोरी तस्वीरहरुको बारेमा पनि सोच्लान्-- जुन तपाईंको छोराछोरीले शायद अरुलाई नपठाउलान्-- अथवा छोटकरीमा लेखिएका सन्देशलाई उल्था गर्ने प्रयास गर्लान् एलओल, एएमएओ, एचएमयु जस्ता तिनको बारेमा म तपाईंलाई पछि बताउन सक्छु। तर यो कक्षमा रहेका अभिभावकहरुलाई थाहा छ की टेक्स्ट पठाउनु भनेको वास्तवमा आफ्ना केटाकेटीहरुसंग सम्बाद गर्ने सर्वोत्तम उपाय हो। अझ आफ्ना केटाकेटीसंग कुरा गर्ने यो एक मात्र उपाय समेत हुनसक्छ। (हांसो) एकजना औसत किशोरले एक महिनामा ३,३३९ वटा टेक्स्ट पठाउंछ किशोरी हो भने त यो संख्या ४,००० को हाराहारीमा पुग्छ। र गोप्य कुरो के हो भने उनले ति हरेक टेक्स्ट खोलेर हेर्छिन् टेक्स्ट खोलेर पढ्ने दर सत प्रतिशत छ। अब अभिभावकहरु सांच्चिकै चिन्तित होलान्, हो त्यो खोलेर पढ्ने दर शत प्रतिशत छ किशोरी छोरीहरुले तपाईंको टेक्स्टको जवाफ नदिएपनि तपाईंले खाना खान बेलुकी घर कति बजे आउने भनेर सोधेको भए पनि पत्याउनुहोस्, उनले तपाईंको टेक्स्ट पढेकै हुन्छिन्। र यो कुनै उपनगरीय क्षेत्रका आइफोन चलाउने किशोरकिशोरीमा मात्र सिमित छैन टेक्स्ट गर्ने बानी वास्तवमा विभिन्न वर्गमा छ अल्पसंख्यक र शहरी युवाहरुमा यो बढी देखिएको छ मलाई थाहा छ कीनकी DoSomthing.org मा जुन एउटा ठूलो संगठन हो जस्ले अमेरिकामा किशोर किशोरीहरु र सामाजीक परिवर्तनका लागि काम गर्छ यो संस्थामा करिब छ महिना अघि हामीले टेक्स्ट मेसेज पठाउने व्यवहारमा ध्यान केन्द्रीत गर्न थाल्यौं। अहिले हामी हप्तामा झण्डै दुई लाख केटाकेटीहरुलाई टेक्स्ट मेसेज पठाउंछौं तिनीहरुको स्कूललाई अझ हरियाली बनाउने हाम्रो अभियानमा सहभागी हुने बारेमा वा घरवारविहीनहरुको विषयमा काम गर्न र यस्तै अन्य विषयहरुमा। यो काम इमेल भन्दा ११ गुणा बढी प्रभावकारी रहेको हामीले पाउंदैछौं। हामीले अनपेक्षित परिणाम समेत पाएका छौं। त्यो हो हामीले हाम्रो टेक्स्टको जवाफ पनि पाइरहेका छौं। जुन यस्ता छन्: "म आज स्कूल जान चाहन्न।" "केटाहरु मलाई समलिंगीलाई गरिने गाली गरेर गिज्याउंछन्" "म जीउमा घाउ बनाउंदै थिएं, मेरो आमा बाले थाहा पाए" त्यसैले म रोकीएं। र एक घण्टा अघिबाट मैले फेरि शुरु गरें" अथवा, "मलाई उस्ले बलात्कार गर्न छोड्दैन।" यो कुरा कसैलाई नभन्नु भनेर उस्ले भन्छ। त्यो मेरो बाउ हो। तपाईं त्यहां हो? यो पछिल्लो टेक्स्ट हामीले पाएको सांच्चिकै को घटनाको टेक्स्ट हो। अनि हो हामी ति टेक्स्ट पठाउनेको कुरा सुन्न तयार त्यहां थियौं। त्यो टेक्स्ट मेसेज पाएको दिन म विर्सने छैन। र त्यही दिन हामीले निर्णय गर्यौं हामीले संकटमा परेकाहरुको निम्ति एउटा टेक्स्ट हटलाईन शुरु गर्नु पर्छ किनकी हामीले गर्ने काम यो होइन हामीले गर्ने समाज परिवर्तन हो। केटाकेटीहरुले हामीलाई मात्र यि टेक्स्ट मेसेज पठाइरहेका हुन् किनकी टेक्स्ट गर्नु उनीहरुलाई सहज र सजीलो छ र उनीहरुले सहयोगका लागि जाने कुनै अरु ठाउं छैन त्यसैले तिनीहरुले हामीलाई टेक्स्ट पठाउने गर्छन्। त्यसैले विचार गरौं त, टेक्स्ट हटलाइन, यो शक्तिशाली हुन्छ। यो छिटो छ, एकदम गोप्य। जहां बसेर पठाएपनि तपाईंको कुरा कसैले सुन्न सक्दैन, विस्तारै टेक्स्ट गरे हुन्छ। र यो तत्कालै हुन्छ। यसबाट हामीले लाखौं किशोर किशोरीहरुलाई परामर्श दिन र सिफारिश गर्न सक्छौं। जुन गज्जबको कुरा हो। तर यो व्यवहारलाई झनै महत्वपूर्ण बनाउने कुरा यसबाट हासिल हुने तथ्यांक हो। त्यो म टेक्स्ट पठाउने केटीलाई मात्र मद्दत गरेर परामर्श दिएर र सिफारिश गरेर मात्र सन्तुष्ट हुन सक्दिन। म यस्तो कुकर्म हुनबाट रोक्न चाहन्छु। त्यसैले, उदाहरणका लागि प्रहरीका बारे विचार गरौं। न्यू योर्क शहरमा केही खास विशेषता छ। त्यहांको प्रहरीले यो काम थाल्यो। पहिले त्यो खाली अनुमानको मात्र काम हुने गर्थ्यो, प्रहरीको काम। र पछि तिनीहरुले अपराधको तथ्यांकको विश्लेषण गर्न थाले। तिनीहरुले सकृय भएर निगरानी गर्ने थाले सानातिना चोरी, हाजीरी, सबैखाले कुराहरुको यसबाट भविष्यको लागि नक्शा बन्न पुग्यो। र तिनीहरुले केहि यस्ता कुराहरु थाहा पाउन थाले, जस्तो सडकमा क्रिस्टल मेथ भनिने लागू पदार्थ फेला परेको छ र त्यहां प्रहरीको संख्या बढाइयो भने त्यहां अन्यथा हुन जाने आक्रमण र लुटपाटका विभिन्न घटनाहरु पनि नियन्त्रण हुन जानेछ। वास्तवमा यस्तो तथ्यांक विश्लेषण गर्नका लागि न्यू योर्क प्रहरी विभागले कम्पस्ट्याट स्थापना गरेको एक बर्ष पछि नै त्यहां हत्याको दरमा साठी प्रतिशतले कमी आएको देखियो। त्यसैले, संकटका बेलाका लागि खोलिएको टेक्स्ट हटलाइनबाट आउने तथ्यांकका बारे विचार गरौं। डर धम्की देखाउने र डेटिंगमा जांदा हुने दुर्व्यवहार र अनियमित खानपीन व्यवहार, जीउमा घाउ बनाउने र बलात्कार जस्ता कुराको तथ्यांक संकलन कहिल्यै गरिन्न। यसबारे कुनै अध्ययन भएका होलान्, कुनै लंगीट्युडिनल अध्ययन जुन काममा धेरै पैसा र समय खर्च हुन्छ। अथवा कुनै घटना विवरणका अधारमा केहि प्रमाणहरु पनि होलान्। तर तत्काल भैरहेका घटनाहरुको तथ्यांक हात पार्न सकिने सम्भावनालाई विचार गर्नुस् त, अघि चर्चा गरिएका प्रत्येक विषयहरुसंग सम्बन्धित तथ्यांकहरु पाउन सकिने। तपाईंले सुझबुझ पूर्ण कानून बनाउन सक्नुहुन्छ, विद्यालयका नीतिहरु सुसूचित पार्न सकिन्छ। प्रधानाध्यापकलाई भन्न सकिन्छ की- "तपाईंको विद्यालयमा हरेक विहीबार तीन बजे यस्तो समस्या हुने गरिरहेको छ। तपाईंको विद्यालयमा के भैरहेको छ? तपाईंले कानूनको तत्काल प्रभाव देख्‍न सक्नुहुन्छ अथवा, विद्यालयमा भेलाका बेला कसैले घृणा फैलाउने भाषणा दिएको छ भने त्यसको परिणाम के हुन्छ भन्ने थाहा पाउन सकिन्छ यो भनेको मेरा लागि बास्तवमा नै टेक्स्टींगको शक्ति हो र तथ्यांकको शक्ति हो। किनकी जब मानिसहरु तथ्यांकको कुरा गर्छन्, त्यसबाट फेसबुकलाई मेरो तीन कक्षाका साथीहरुको विवरण हासिल गर्न मद्दत पुगीरहेको हुन्छ वा टार्गेट नामको पसललाई मैले डायपर किन्नु पर्ने बेला कहिले हुन्छ भन्ने थाहा हुन्छ अथवा कसैलाई अझ राम्रो बेसबल टिम बनाउन सहयोग पुग्ने कुरा हुन्छ। तर म के कुरामा उत्साही छु भने तथ्यांकको शक्ति र टेक्स्टींगको शक्तिले एउटा बालकलाई विद्यालय जान मद्दत गर्न सक्छ, बाथरुमा लुकेर जीउमा घाउ बनाउने केटीलाई आफ्नो व्यवहार रोक्न मद्दत पुग्न सक्छ र निश्चय नै त्यो केटीलाई मद्दत गर्न सक्छ जस्लाई उसको बाउले नै बलात्कार गर्छ। धन्यवाद। (ताली)