अडोरा स्विटॅक: मोठे लोक मुलांकडून काय शिकू शकतात?

तर, मला सुरुवात करायची आहे एका प्रश्नाने: तुम्हांला कधी कोणी बालिश म्हटले आहे का? माझ्यासारख्या मुलांना, बालिश म्हटले जाणे खूपदा घडू शकते. जेंव्हा जेंव्हा आम्ही काहीतरी विचित्र मागणी करतो, बेजबाबदार पद्धतीने वागतो, किंवा सर्वसामान्य अमेरिकी नागरिक असल्याची दुसरी काही चिन्हे दाखवतो तेंव्हा तेंव्हा आम्हाला बालिश म्हटले जाते, जे मला मुळीच आवडत नाही. आता या घटनांकडे थोडे पाहा: साम्राज्यवाद आणि वसाहतवाद, महायुद्धे, जॉर्ज डब्ल्यू बुश. स्वतःला विचारा: कोण जबाबदार आहे? प्रौढ लोक.

आणि मुलांनी काय काय केले आहे? तर, ऍनी फ्रँकने लाखो हृदये स्पर्शली तिच्या होलोकॉस्टच्या ताकदवान वर्णनाने, रुबी ब्रिजेसने (अमेरिकेच्या) संयुक्त संस्थानातील विषमता दूर करण्यास मदत केली, आणि, अगदी नुकतीच, चार्ली सिंपसनने हैतीसाठी 120,000 पाउंड मदत गोळा करण्यास मदत केली त्याच्या छोट्या सायकलवरून. तर, अशा उदाहरणांच्या पुराव्यांवरून तुम्ही पाहू शकता, वयाचा त्याच्याशी (काही विशेष चांगलं करण्याशी) काही एक संबंध नाही. वागणुकीतल्या बालिश म्हटल्या जाणार्‍या तर्‍हा प्रौढांच्यात इतक्या वारंवार दिसून येतात की हा वयानुसार भेदभाव करणारा शब्द आपण रद्द करायला हवा, जेव्हा बेजबाबदारपणाने आणि तर्कहीन विचारपद्धतीने वागण्याबद्दल आपल्याला लोकांवर टीका करायची असते.

(टाळ्या)

धन्यवाद.

आणि परत, असे का नसावे की काही प्रकारच्या तर्कहीन विचारांचीच या जगाला खरी गरज आहे? बहुधा पूर्वी तुमच्या महान योजना असतील, पण तुम्ही स्वतःला आवरले, असा विचार करून: की ते अशक्य किंवा प्रचंड महाग आहे किंवा त्याचा मला काही फायदा नाही. चांगले म्हणा किंवा वाईट, पण आम्ही मुले तेवढी अडत नाही काही गोष्टी न करण्याच्या कारणांवर विचार करताना. मुलांच्यात प्रेरणादायक आकांक्षा आणि आशादायक विचार भरलेले असतात, जशी माझी कोणीही भुकेले राहू नये ही इच्छा किंवा सगळ्या गोष्टी आदर्शलोकाप्रमाणे मुक्त असाव्यात अशी इच्छा तुमच्यातील कितीजण अशी स्वप्ने पाहतात आणि या शक्यतांवर श्रद्धा ठेवतात? काहीवेळा इतिहासाचे ज्ञान किंवा पूर्वीच्या आदर्श गोष्टींना आलेले अपयश ओझे होऊ शकते कारण तुम्हाला माहिती आहे की जर सगळे मुक्त/फुकट असेल, तर धान्यसाठा एकदम कमी होऊन दुर्लभ होईल आणि अराजकता माजेल. दुसर्‍या बाजूला, आम्ही मुले अजूनही परिपूर्ण होण्याची स्वप्ने पाहतो. आणि ती चांगली गोष्ट आहे कारण कोणतीही गोष्ट प्रत्यक्षात आणायची असेल तर, तुम्हांला आधी तिचे स्वप्न पाहावे लागेल.

बर्‍याच पद्धतींनी, आमच्या विचारातील धीटपणा शक्यतांच्या सीमांना पुढे ढकलतो. उदाहरणादाखल, टॅकोमा, वॉशिंग्टनमधिल काचेचे संग्रहालय, होय माझे राज्य -- यू..हू.. वॉशिंग्टन-- (टाळ्या) त्यात 'मुलांच्या काचेच्या रचना' अशी योजना आहे आणि मुले स्वतःच्या कल्पनांतून काचेच्या रचना चितारतात. आणि, तिथले कलाकार म्हणाले काही अत्युत्तम कल्पना या योजनेतून मिळाल्या कारण मुले सीमांचा विचार करत नाहीत की काचेला काही आकारात फुंकण्यात किती त्रास होतो. ती फक्त चांगल्या कल्पना शोधतात. आता, जेंव्हा तुम्ही काचेचा विचार करता, तेव्हा तुम्ही रंगीबेरंगी चिहूली रचनांचा विचार कराल किंवा इटलीच्या फुलदाण्यांचा, पण मुले काच-कलाकारांना त्यापुढे जाण्याचे आह्वान देतात हृदयभंग झालेल्या सापांच्या प्रदेशात आणि बेकन-बॉयच्या प्रदेशात, ज्याच्याकडे मांस फेकू शकणारी दृष्टी आहे. (हशा)

आता, आमची अंगभूत हुशारी म्हणजे फक्त आमच्याच आतल्या गोटातले राखीव ज्ञान असावे असे नाही. मुले मोठ्यांकडून नेहमीच शिकतात, आणि आमच्याकडे वाटून देण्यासारख्या बर्‍याच गोष्टी आहेत. मला वाटते मोठ्यांनी मुलांकडून शिकणे सुरू केले पाहिजे. मी सहसा शिक्षण क्षेत्रातील लोकांसमोर बोलते. शिक्षक आणि विद्यार्थी, आणि मला ही समरूपता आवडते. फक्त शिक्षकच वर्गाचे नेते असून चालणार नाहीत विद्यार्थांना हे करा ते करा सांगायला. विद्यार्थ्यांनी शिक्षकांना शिकवले पाहिजे. प्रौढ आणि बालकांच्यातील शिक्षण परस्परांना लागू असले पाहिजे. पण दुर्दैवाने वास्तव थोडे वेगळे आहे, आणि हे विश्वास किंवा अविश्वास याच्याशी संबंधित आहे.

जर तुमचा कोणावर विश्वास नसेल तर तुम्ही त्यांच्यावर बंधने घालता, बरोबर. जर मला माझ्या मोठ्या बहिणीच्या मला दहा टक्के व्याज देण्याच्या योग्यतेवर शंका असेल जी मला जुन्या कर्जामुळे आली तर मी माझ्याकडून तिला परत पैसे देण्याची शक्यता कमी करेन जोपर्यंत ती मला परत पैसे देत नाही. (हशा) खरी घटना, बरं का. आता, प्रौढांच्यात मुलांवर बंधने घालण्याचा स्वभाव दिसतो प्रत्येक "हे करू नको" "ते करू नको" शाळेतील सूचनापुस्तकापासून ते शाळेतील इंटरनेट वापरावरील बंधनांपर्यंत. इतिहास सांगतो त्याप्रमाणे, राजवटी अत्याचारी बनतात जेंव्हा त्यांना नियंत्रण ठेवण्यावर शंका वाटते. आणि जरी प्रौढ लोक हुकूमशाही राजवटीच्या त्या पातळीला गेले नसले तरी मुलांचा नियम तयार करण्यात फारच थोडा सहभाग असतो किंवा नसतोच. जिथे खरेतर वागणे परस्परांच्या समजुतीचे असले पाहिजे म्हणजे सर्व प्रौढ लोक शिकले पाहिजेत आणि त्यांनी विचार केला पाहिजे तरूण लोकांच्या इच्छांचा.

आणि, बंधनांपेक्षाही जास्त वाईट काय असेल तर प्रौढ लोक लहान मुलांच्या क्षमतांना कमी लेखतात. आम्हाला आह्वाने आवडतात, पण अपेक्षाच कमी असतील तर, माझ्यावर विश्वास ठेवा, आम्ही त्या खालच्या पातळीला जाऊ. माझ्या स्वतःच्या पालकांच्या अपेक्षा अजिबात कमी नव्हत्या माझ्याबद्दलच्या आणि माझ्या बहिणीबद्दलच्या. ठीक आहे, तर त्यानी आम्हाला डॉक्टर होण्यास सांगितले नाही किंवा वकील किंवा त्यांसारखेच काही, पण माझ्या वडिलांनी मला वाचून दाखवले ऍरिस्टोटल बद्दल आणि जंतुनाशकांच्या संशोधकांबद्दल जेंव्हा बाकीची बरीच मुले ऐकत होती (बडबडगीते) "The Wheels on the Bus Go Round and Round." हो, आम्ही तीही ऐकली पण जंतुनाशकांच्या संशोधकांच्या कथांचा नाद खुळा! (हशा)

चौथ्या वर्षीपासून मला लिहायला आवडू लागले, आणी सहा वर्षाची असताना मला आईने मला मायक्रोसॉफ्ट वर्ड असलेला लॅपटॉप दिला. बिल गेट्सला धन्यवाद आणि आई तुला धन्यवाद. मी ३०० पेक्षा जास्त लघुकथा लिहिल्या त्या छोट्या लॅपटॉपवर, आणि मला त्या प्रकाशित करायच्या होत्या. या नवीन मागणीला वेड्यात न काढता की एका लहान मुलीला काही प्रकाशित करायचे आहे, किंवा मोठी होईपर्यंत थांब असे न म्हणता, माझे पालक अगदी माझ्या मागे उभे राहिले. अनेक प्रकाशकांनी काही आशा दाखवली नाही. एक मोठा बालसाहित्याचा प्रकाशक तर उलट असे म्हणाला की तो मुलांबरोबर काम करत नाही. बालसाहित्याचा प्रकाशक मुलांबरोबर काम करत नाही? मला माहिती नाही पण तुम्ही मोठ्या गिर्‍हाइकाला दूर तर सारत नाही ना? (हशा) आता, एक प्रकाशक, ऍक्शन पब्लिशिंग, तयार झाला ती उडी घेण्यास आणि माझ्यावर विश्वास ठेवण्यास, आणि माझे म्हणणे ऐकण्यास. त्यांनी माझे पहिले पुस्तक छापले, "फ्लाईंग फिंगर्स," -- तुम्ही इथे पाहू शकता -- आणि तेंव्हापासून, शेकडो शाळांत बोलण्यासाठी, हजारो शिक्षकांना गोषवारा देण्यास, आणि शेवटी तुमच्यासमोर बोलण्यास मी आले आहे.

मला तुमची एकाग्रता आवडली, कारण तुम्हाला काही महत्त्वाचे वाटते हे दाखवायचे असते तेव्हा तुम्ही कान देऊन ऐकता. पण यात काही बिनसते आहे, या सुखदायक चित्रात, ज्यात मुले मोठ्यांपेक्षा इतकी जास्त चांगली आहेत. मुले मोठी होतात आणि तुमच्यासारखीच प्रौढ बनतात. (हशा) किंवा खरंच का, तुमच्यासारखीच? लक्ष्य हे आहे की मुलांना तुमच्यासारख्या प्रौढांऐवजी, तुमच्याहीपेक्षा चांगल्या प्रौढांसारखे बनवावे, जे थोडे अवघड असू शकेल तुमच्या लोकांची पात्रता पाहता, पण विकास अशाच प्रकारे तर होत असतो: नवीन पिढ्या आणि नवीन युगे वाढतात आणि विकसित होतात आणि पूर्वीपेक्षा चांगले बनतात. म्हणूनच आपण आता अंधारयुगात नाही आहोत. तुमची आयुष्यातील जागा कोठेही असू दे, मुलांसाठी संधी निर्माण करणे गरजेचे आहे त्यातूनच आम्ही मोठे होऊन तुम्हाला उडवून टाकू शकतो. (हशा)

प्रौढांनो आणि माझ्या टेडवाल्या सहकार्‍यांनो, तुम्ही मुलांकडून ऐकणे आणि शिकणे गरजेचे आहे आणि आमच्यावर विश्वास ठेवून आमच्याकडून जास्त अपेक्षाही ठेवणे गरजेचे आहे. तुम्ही आज आमचे ऐकून घ्याच, कारण आम्ही उद्याचे नेते आहोत, म्हणजेच आम्ही तुमची काळजी घेणार आहोत जेंव्हा तुम्ही म्हातारे व्हाल आणि तुमची मती खुंटेल. नाही, मजा करते आहे. नाही, खरोखर, आम्ही पुढची पिढी बनणार आहोत, जी या जगाला पुढे नेऊन ठेवील. आणि जर तुम्हाला वाटत असेल की हे अर्थशून्य आहे, तर लक्षात ठेवा क्लोनींग (मनुष्यप्रत करणे) शक्य आहे, आणि त्यातून तुम्हाला परत बालपण अनुभवावे लागेल, त्यात तुम्हाला आपले म्हणणे लोकांनी ऐकावे असे वाटेल माझ्या पिढीप्रमाणेच. आता, जगाला संधींची गरज आहे नव्या नेत्यासांठी आणि नवकल्पनांसाठी. मुलांना संधींची गरज आहे नेते होण्यासाठी आणि यशस्वी होण्यासाठी. तुम्ही ही जोडी जुळवण्यास तयार आहात का? कारण जगाचे त्रास मनुष्य कुटुंबातील वारसा म्हणून पुढील पिढीस देणे योग्य नाही.

धन्यवाद. (टाळ्या) धन्यवाद. धन्यवाद.