Том Вујец за трите начини на кои мозокот создава значење

На минатогодинешниот TED се обидовме да ја разјасниме огромната комплексност и богатство што ги искусивме на конференцијата, преку проектот наречен Big Viz. Big Viz е збирка од 650 скици, направени од двајца уметници. David Sibbet од The Grove, и Kevin Richards од Autodesk направија 650 скици што тежнеат да ја опишат суштината на секоја идеја на презентерите. И успејаа во тоа. Овие скици ги оживејаа клучните идеи портетите, магичните моменти кои сите ги доживеавме минатата година.

Оваа година се прашуваме „Зошто проектот беше успешен?" Што има во анимациите, графиката и илустрациите што создава значење? Ова е важно прашање кое треба да го поставиме и да го одговориме бидејќи колку подобро разбираме како мозокот го создава значењето, толку подобро можеме да комуницираме а исто така мислам дека подобро би мислеле и соработувале заедно. Затоа оваа година ќе направиме визуелизација како мозокот визуелизира.

Когнитивните психолози сега ни кажуваат дека мозокот не го гледа светот онаков како што навистина е, туку наместо тоа, креира низа од метални модели преку збирка на „Аха моменти“ или моменти на откривање, преку различни процеси.

Обработката, секако почнува преку очите. Светлината влегува, стигнува до задниот дел на ретината и се пренесува најголем дел оди до задниот дел од мозокот на примарниот центар за гледање. Примарниот центар за гледање забележува само едноставни геометриски форми, само најпростите облици. Но, исто така работи и како релејна станица која ги пренесува и пренасочува информациите до многу други делови на мозокот. Најмногу 30 други делови на мозокот кои селективно даваат значење, креираат поголем смисол преку таканаречените „Аха“ доживувања. Ќе зборуваме само за три од нив.

Првиот се вика вентрален поток. Се наоѓа на оваа страна на мозокот и овој дел од мозокот ќе препознае што е тоа што го гледате. Тој е „тоа е“ детектор. Погледнете во раката. Погледнете во далечинскиот управувач. Столицата. Книгата. Значи ова е делот од мозокот што се активира кога давате име за нешто.

Вториот дел од мозокот е вика дорсален поток. Тој ги лоцира предметите во физичкиот простор. Па, ако погледнете наоколу на сцената, ќе креирате ментална мапа на сцената. Ако ги затворите очите, ќе можете ментално да се движите на неа. Доколку го направите тоа, ќе го активирате дорсалниот поток.

Третиот дел за кој сакам да зборувам е лимбичниот систем. Тој се наоѓа длабоко во мозокот. Еволуционо е многу стар Тој е делот што чувствува. Тој е еден тип на собирен центар, каде што ја гледате сликата и реагирате, „Оф! Имам силна или емоционална реакција на што и да гледам.“

Значи, комбинацијата на овие центри за обработка ни помага да размислуваме на различни начини. Што можеме да научиме од ова? Како можеме да го употребиме ова сознание? Па, повторно, шематскиот поглед е дека окото визуелно го испитува она што го гледаме. Мозокот паралелно обработува делови од информациите поставувајќи голем број на прашања за да создаде унифициран ментален модел.

Кога на пример, ја гледаме во оваа слика добрата графика го тера окото да гледа добро и селективно да создаде визуелна логика. Значи самото гледање на сликата создава значење. Тоа е селективната логика. Веќе ги разгледавме деталите и им придруживме локации на истите. Многумина може ќе се присетат на магичниот ѕид кој го изградивме во соработка со Perceptive Pixel кога буквално направивме бесконечен ѕид. Така можеме да ги споредиме и спротиставиме големите идеи Самото работење и креирање на интерактивни слики го збогатува значењето. Тоа активира друг дел од мозокот. И потоа, лимбичниот систем се активира кога гледаме движење, кога гледаме боја. Исто така има и основни детектори на облици и шаблони, за кои веќе сме чуле претходно.

Што е целта на ова? Создаваме значење преку гледање, преку визуелно испитување. Научените работи одат во три насоки. Прво, да употребуваме слики за да појасниме што сакаме да кажеме. Второ, да ги направиме тие слики интерактивни, за да го зголемиме учеството на гледачот. Третото е да се збогати помнењето преку креирање на визуелна постојаност. Овие техники кои може да се применат при решавање на широк спектар на проблеми.

Ниско-техничката верзија изгледа вака. Ова е и начинот на кој ја развиваме и формулираме стратегијата во Autodesk, во некои наши организации и некои наши оддеели. Она што го правиме е, го оставаме тимот да црта цел стратешки план на еден огромен ѕид. Многу моќен начин е, бидејќи секој може да види се останато. Секогаш има место, секогаш има простор за да се разберат сите компоненти во стратешкиот план.

Ова е преглед како тече процесот. Може ќе прашате „Кој е шефот?“ Ќе можете да дознаете. Здруженото и колаборативно градење на сликата ја трансформира соработката. Два дена не се користи Powerpoint. Наместо тоа, целиот тим креира споделен ментален модел дека тие сите можат да сложат и да продолжат понатаму.

Сето ова може да биде подобрено и збогатено со некои нови дигитални технологии. Ова е одлично да се открие денес. Ова е група на нови технологии кои користат големи екрани со интелигентно пресметување во позадина, за да го направат невидливото видливо. Она што можеме да го направиме овде е да погледнеме во одржливоста, буквално. Значи тимот може да ги види сите клучни компоненти кои ја загреваат структурата, да направи избор и да го види крајниот резултат што е визуелизиран на овој екран.

Значи додавањето значење на сликите има три компоненти. Повторно првата е да се разјаснат идеите преку нивна визуелизација. Второ, да се направат интерактивни. И трето, да се направат постојани. Јас верувам дека овие три принципи можеат да се применат при решавање на некои од многу тешки проблеми со кои се соочува човештвото денес. Многу ви благодарам.

(Аплауз)