Сузан Ли: Одгледајте ја својата облека

Како моден дизајнер, отсекогаш имав обичај да размислувам за материјалите: нешто како ова, или ова, или можеби ова... Но, тогаш запознав еден биолог, и сега размислувам за материјалите на овој начин - зелен чај, шеќер, неколку микроби и малку време. Јас во суштина го користам рецептот за комбуха, којшто е симбиотски микс од бактерии, квасни и други микро-организми, кои произведуваат целулоза при процесот на ферментација. Со тек на времето, овие тенки нишки ја трансформираат течноста во слоеви и произведуваат мазен материјал на површината.

Значи, ние почнуваме со подготовка на чај. Подготвувам по околу 30 литри чај одеднаш, и додека е се’ уште врел, додавам неколку килограми шеќер. Го мешаме се’ додека потполно не се растопи и потоа го истураме во када. Мораме да провериме дека температурата е под 30 степени Целзиусови. И тогаш сме подготвени да ги додадеме живите организми. Заедно со нив, и малку оцетна киселина. И, штом еднаш процесот ќе започне, вие можете всушност да ја рециклирате и претходно ферментираната течност. За да го поттикнеме растењето, потребно ни е да одржуваме оптимална температура. Јас ја загревам кадата одоздола и со термостат ја регулирам температурата. Всушност, кога времето е топло, можам едноставно да ја поставам кадата надвор. Ова е мојата мини фарма за материјал.

По околу три дена, балончиња ќе се појават на површината на течноста. Ова ни кажува дека ферментацијата е во полн замав, и бактериите се хранат од шеќерот во течноста. Така тие ги ткаат овие тенки нано нишки од чиста целулоза. Се слепуваат една за друга формирајќи слоеви и ни даваат лист на површината. По околу две до три седмици, гледаме во нешто што е дебело околу еден инч. Кадата од левата страна е подготвена пред пет дена, а таа на десната страна, пред десет дена. А ова е статичка култура. Не треба ништо да и се направи; едноставно буквално гледате како расте. Не ѝ е потребна светлина.

Кога е готова, ја вадите од кадата и ја миете со ладна вода и сапун. Во овој момент, материјалот е навистина тежок: содржи над 90% вода, па мораме да оставиме ова да испари. Затоа, јас го простирам материјалот врз дрвена подлога. Повторно, тоа можете да го направите и надвор и едноставно да оставите да се исуши на воздух. Додека се суши, материјалот се собира, па она што на крај ви останува, зависно од рецептот, е нешто што е повеќе како навистина лесна транспарентна хартија, или нешто што личи на флексибилна кожа од зеленчук. Тогаш можете или да го исечете тој материјал и да го шиете на конвенционален начин, или пак, можете да го користите материјалот додека е влажен и да го обликувате околу тродимензионален објект. Па кога ќе се исуши, материјалот ќе се спои самиот, формирајќи шевови.

Бојата на ова палтенце потекнува исклучиво од зелениот чај. Претпоставувам дека исто така личи по малку и на човечка кожа, што дополнително ме интригира. Бидејќи материјалот е органски, навистина сакам да се обидам да го намалам додавањето на било какви хемикалии. Можам да ја променам бојата и без користење на вештачки бои, преку процес на железна оксидација. Преку користење на растителни бои, можам да креирам органски шеми. А преку користење на индиго, можам да го направам анти-микробиолошки. Всушност, памукот треба да се потопи во индиго 18 пати за да се постигне волку темна боја. А поради супер-апсорционата моќ на овој вид целулоза, потребно е само едно, и тоа многу кратко потопување.

Она што сеуште не можам е - да го направам материјалов водоотпорен. Па, ако би излегла на прошетка кога надвор врне облечена во оваа облека, таа веднаш би почнала да апсорбира огромни количества вода. Облеката би станала навистина тешка, и најпосле, најверојатно, шевовите би попуштиле и облеката би се распаднала - оставајќи ме гола. Веројатно звучи како добар перформанс, но дефинитивно не е идеално решение за секојдневна облека. Она што го барам е начин да му дадам на материјалот квалитети кои му се потребни. Она што сакам да и го кажам на некоја идна бубачка е, „Исткај ми нишка. Насочи ја во овој правец. Направи ја хидрофобична. И додека го правиш тоа, само обликувај ја околу оваа 3Д форма.“

Бактериската целулоза всушност веќе се користи за лекување на рани, и возможно е дека во иднина ќе се користи за производство на биокомпатибилни крвни садови, можеби дури и за замена на коскено ткиво. Но, со синтетичката биологија, можеме да замислиме дизајнирање на оваа бактерија за да произведеме нешто што дава квалитет, квантитет и форма или материјал каков што сакаме. Нормално, за мене како за дизајнер, ова е навистина возбудливо. Зашто тогаш почнувам да си мислам, уау, би можеле да си замислиме буквално одгледување на производи за потрошувачките потреби.

Она што ме одушевува во врска со употребата на микробите е нивната ефикасност. Па ние би одгледувале само она што ни е потребно. Нема отпад. Всушност, би можеле да го произведуваме и од отпад - па како за пример, од шеќерниот отпад од фабрика за производство на храна. И најпосле, по употребата, материјалот би се разградил природно заедно со отпадоците од зеленчукот. Она што не сакам да сугерирам е дека микробитичката целулоза ќе биде замена за памукот, кожата или другите текстилни материјали. Но мислам дека може да биде навистина мудар и одржлив додаток кон нашите се поскапоцени природни ресурси.

На крајот, можеби тоа воопшто и нема да биде мода каде што гледаме дека овие микроби влијаат. Би можеле на пример, да замислиме, да одгледаме ламба, стол, автомобил, или дури куќа. Па, претпоставувам оти моето прашање до вас е: што би избрале вие во иднина да одгледувате? Многу ви благодарам.

(Ракоплескање) Бруно Гиусани: Сузан, само на кратко, ова што Вие го носите не е обично. (Сузан Ли: Не е.) Ова е едно од палтата кои ги произведовте Вие?

СЛ: Да. Тоа е веројатно дел од проектите кои сеуште се во процес, бидејќи ова всушност се разградува пред вашите очи/ (Смеење) Ја апсорбира мојата пот и се храни на неа.

БГ: Во ред, ќе ти дозволиме да заминеш и да го спасиш. Сузан Ли. (СЛ: Ви благодарам.)

(Ракоплескање)