Стефана Бродбент: Како Интернетот овозможува интимност

Верувам дека има нови, скриени тензии кои се случуваат меѓу луѓето и институциите -- институции во кои луѓето се наоѓаат секој ден од својот живот: Училишта, болници, работни места, фабрики, канцеларии , итн. И нешто што го гледам дека се случува е тоа што јас го нарекувам еден вид на “ демократизација на интимноста.“ Што подразбирам под тоа ? Подразбирам дека она што луѓето всушност го прават тие, со нивните комуникациски канали, ја кршат наметнатата изолација која овие институции им ја наметнуваат. Како го прават ова? На многу едноставен начин, јавувајќи се на своите мајки од работа, со четување од своите канцеларии со пријателите, пишувајќи СМСи под маса. Сликите кои ги гледате зад мене се на луѓе кои ги посетив последниве месеци. Ги замолив да ги сликам со личноста со која комуницираат најмногу. И некои донесоа дечковци, некои татковци. Една млада жена го донесе дедо и. Веќе 20 години, гледам како луѓето ги користат каналите како емаил, мобилни телефони, СМСи, итн. Она што всушност ќе го видиме е дека, луѓето комуницираат на регуларно ниво со 5, 6, 7 луѓе од нивната најинтимна сфера. Ајде да погледнеме некои податоци. Фејсбук. Скоро некои социолози од Фејсбук -- Фејсбук е каналот кој би очекувале да ви дозволува најмногу комуникација. Според Камерун Марлоу, просечниот корисник на Фејсбук, има околу 120 пријатели. Но тој всушност зборува со, т.е. има двонасочна размена на информации со 4 до 6 луѓе на регуларно ниво, зависно од полот. Академските истражувања на четовите исто така покажуваат 100 луѓе на листите на пријатели, но во основа луѓето четуваат со 2, 3, 4 -- во секој случај, помалку од 5. Моето основно истражување на мобилните и гласовните повици покажува дека 80% од повиците се всушност кон 4 луѓе. 80 %. И ако го погледнете Скајп, спаѓа на 2 луѓе. Многу социолози се всушност многу разочарани. мислам, и јас бев разочарана понекогаш кога ги видов овие податоци и сета таа техника, за само 5 луѓе. Некои социолози всушност чувстуваат дека е тоа е затворање, тоа е вчаурување, дека се одвојуваме од јавноста. Јас всушност, сакам да ви покажам дека ако погледнаме кој го прави тоа, и од каде го прават, всушност се случува неверојатна социјална трансформација. Има три приказни кои мислам дека се многу добри примери. Првиот господин, е пекар. Тој го почнува работниот ден секое утро во 4 часот. и околу 8 часот тој се искрадува од печката, ги чисти рацете од брашното, и се јавува на жена му. Тој само сака да и посака добар ден, бидејќи тогаш е почетокот на нејзиниот ден. Ја имам чуено приказнава повеќе пати. Млад работник во фабрика кој работи ноќна смена, успева да се искраде од фабричкиот спрат, каде, патем, има камери, наоѓа ќоше, каде во 11 часот навечер и се јавува на девојка му за да и каже добра ноќ. Или пак мајка на две деца, во четири часот, одеднаш наоѓа агол во тоалетот за да провери дали нејзините деца се безбедно стигнати дома. Тука е и друга двојка, бразилска двојка. Тие живеат во Италија повеќе години. Користат Скајп со нивните семејства неколку пати неделно. Но од време на време, тие го ставаат компјутерот на нивната трпезариска маса, ја ставаат веб камерата и всушност имаат вечера со нивното семејство во Сао Пауло. И тоа е голем настан за нив. И ја чув оваа приказна прв пат пред неколку години. од многу скромно семејство имигранти од Косово во Швајцарија. Тие имаат поставено голем екран во дневната соба. И секое утро доручкуваат со нивната баба. Но Дени Милер, кој е многу добар антрополог кој работи со Филипинските жени емигранти кои ги оставаат своите деца на Филипините, ми кажуваше колку многу родителски обврски се случуваат преку Скајп, и колку многу од мајките се активни околу своите деца преку Скајп. И тука е и третиот пар. Тие се двајца пријатели. Тие муабетат секој ден, всушност и тоа неколку пати дневно. И конечно успеале да стават чет софтвер на нивните компјутери на работа. И сега, очигледно, го оставаат вклучен. Секогаш кога имаат момент муабетат заедно. И ова е токму она што го гледаме со тинејџерите и децата , го прават тоа на училиште, под клупите, им праќаат СМС на своите пријатели. Така што, ни еден од овие случани не е единствен. Мислам, би можела да ви раскажам стотици од нив. Но, она што е навистина исклучително е околината. Размислете за 3те места за кои ви кажував: Фабрика, Емиграција, Канцеларии Но може и да е во училиште , во државни институции може да е болница. 3 средини , кои ако погледнеме само 15 години наназад, ако само помислиме како 15 години наназад кога ќе се откуцавте, кога ќе дојдевте на работа, кога ќе се откуцавте во фабрика немаше контакти за целото работно време, со вашиот приватен живот. Ако имавте среќа , ќе најдевте јавен телефон како виси во некој ходник. Но, ако бевте во менаџмент, ох , тоа беше друга приказна. Можеби имавте директен телефон. Ако немавте, можеби ќе требаше да одите преку оператор. Но во основа, кога ќе влезевте во тие згради приватната сфера остануваше зад вас. И ова стана норма на нашето професионално живеење, норма и очекување. И нема никаква врска со техничката способност. Телефоните се тука. Но очекувањето беше дека штом влезете таму вашата посветеност е потполно на тековната задача комплетно кон луѓето околу вас. Таму моравте да го држите вниманието. И ова е станато таква културна норма што ги учиме нашите деца да бидат способни да го направат овој раздор. Ако размислите, градинките, првите години на училиште се посветени да ги одвојат децата, да ги навикнат на поминување долги часови настрана од семејството. И потоа во училиштата исто така одигруваат перфектно, ги емитираат сите ритуали што и ние ги правиме во канцелариите, ритуалите на пристигање, ритуалите на заминување, распоредите, униформите во оваа земја, работи кои идентификуваат, тим билдинг активностите, тим билдинг кој ќе ви овозможи во основа да бидете со случајна група деца, или случајна група луѓе со кои ќе мора да бидете за одредено време. И секако, главната работа: учиме да внимаваме, да се концентрираме и да го фокусираме вниманието. Ова почнало само пред 150 години. Почнало со раѓањето на модерната бирократија, и со индустриската револуција. Кога луѓето во основа мораа да одат на работа некаде на друго место и да ја извршуваат работата. И со модерната бирократија имавме многу рационален пристап, каде имаше јасна одвоеност меѓу приватната сфера и јавната сфера. Всушност, дотогаш, во основа, луѓето живееја над нивните дуќани. Живееја на земјата која ја обработуваа. Тие живееја над нивните работилници каде работеа. И ако размислите, тоа продрело низ нашата култура, дури и градовите. Ако помислите на средновековните градови, областите сите ги имаат имињата на еснафите и професиите кои биле сместени таму. Сега имаме распространети населби за живеење кои се јасно одделени од индустриските зони и комерцијалните области. Всушност, за овие 150 години, имаше многу јасен класен систем кој исто така се појави. Така колку е понизок статусот на работата и на личноста што ја извршува, дотолку повеќе тој ќе биде одвоен од својата лична сфера. Луѓето ја имаат земено оваа извонредна можност да бидат во контакт преку целиот ден и во секакви ситуации. И го прават тоа масовно. Институтот Пју, кој постојано продуцира добри податоци вели, на пример, во Соединетите Држави, -- и мислам дека овој број е конзервативен -- 50% од сите со пристап на емаил на работа, всушност пишуваат приватни маилови. јас навистина мислам дека овој број е конзервативен. Во моето истражување, видовме дека максимумот на приватни маилови се пишуваат во 11 часот наутро, без разлика на државата. 75% од луѓето признаваат дека прават приватни разговори од работа на нивните мобилни телефони. 100% користат СМСи. Поентата е дека ова поврзување на личната сфера не е толку успешна кај сите институции. Секогаш сум зачудена од Армијата социолозите го дискутираат ефектот на пример, врз војниците во Ирак кој имаат дневни контакти со нивните фамилии. Но има многу институции кои го блокираат овој пристап. И секој ден, секој божји ден, читам вести кои ме тераат да се згрозам, како на пример казна од 15 долари на деца во Тексас, за секој пат ако го извадат мобилниот телефон на училиште. Моментално отпуштање на возачи на автобуси во Њу Јорк, ако ги видат со мобилен во раката. Компании кои го блокираат пристапот на четовите или Фејсбук. Позади прашањата на безбедност и сигурност, кои секогаш биле аргумент за социјална контрола, всушност она што се случува овие институции се обидуваат да одлучат кој , всушност, има право да го само-детерминира нивното внимание, да одлучува, дали тие би требало, или не, да се изолирани. И тие всушност, на одреден начин, се обидуваат да ги блокираат овие движења за развивање поголема интимност.