Рени Глисон зборува за антисоцијалните телефонски трикови

Денес ќе ви кажам за две нешта. За подемот на културата на достапноста и за една молба. На глобално ниво, во сите општествени нивоа, со ширењето на мобилните уреди се зголемува и достапноста. Со ширењето на мобилните уреди сѐ повеќе очекуваме и другите да се достапни. Истовремено постои и трет елемент, односно обврската да се биде достапен.

Проблемот е што од општествено стојалиште сѐ уште се обидуваме да согледаме на кој начин им дозволиме на луѓето да бидат достапни. Всушност, постои драстична делта меѓу она што сме подготвени да го прифатиме, му се извинувам на Ханс Розлинг, кој признава само вистински статистички податоци, но големата делта го претставува начинот на кој се справуваме со ова од јавно стојалиште. Така, сме си создале тактики и стратегии за да се прикриеме.

Првата се нарекува „навалување“. Ова сте го виделе на состаноците кога на некој начин играте состаночна „кукавица“, односно кога чекате соговорникот да се сврти за да си го ѕирнете мобилниот. Господинот десно го фаќа жив.

„Тегнење“. Господинот лево вели „Кој те врти, ќе си го ѕирнам мобилниот,“ а типчето десно се тегне. Знаете, кога мора убаво да се истегнете за да го скриете мобилниот баш под масата.

Или, мојата омилена ситуација, „Ме сакаш? Да видам!“ (Смеа) Љубовта најдобро се покажува кога ќе си најдете некој друг.

Или, видеово од Индија. Го има на „јутјуб“. Господинов лежи на моторцикл и пишува порака. Ова е „мајка му стара, држи ме да не убијам пак!“ Тоа во рацете му е мобилниот.

На овој начин, доаѓа до... (Смеа) директен судир... Доаѓа до директен судир меѓу достапоста и тоа што ни го овозможува достапноста, од една страна, и една основна човечка потреба, за која многу се зборува - потребата за создавање споделени приказни, од друга страна. Нѐ бидува за создавање лични приказни, но со споделените приказни е она што ни ја прави културата. Кога стоите со некого, а си играте со мобилниот телефон, всушност му кажувате „Буквално сѐ што ми стига на мобилниов ми е поважно од тебе“.

Погледнете околу вас. Можеби некој околу вас е на мобилен и учествува во повеќедимензионална активност.

(Смеа)

Сегашниот момент е помалку интересен од приказната што ќе ја раскажеме за него подоцна.

Оваа ми е омилена. Сиротово дете е реквизит... Се разбира, сигурно дека сака да биде реквизит, ама мислам дека бакнежов изгледа како да е тапа!

Еве како звучи ракоплескање со една рака.

Како што го губиме контекстот на идентитетот, станува неизмерно важно она што ќе го споделите да стане контекст на споделената приказна, да биде контекстот во кој живееме. Стануваме исти како приказните што ги раскажуваме. Луѓето не го проектираат идентитетот, туку го создаваат.

Тоа и сакав да ве замолам сите. Ја создаваме технологијата со која ќе се создаде новото споделено искуство, а со тоа искуство ќе се создаде новиот свет. Значи, би ве замолил да правиме технологии со кои луѓето се почовечни, а не помалку човечни.

Ви благодарам.