Реџи Ватс ќе ве збуни на најзабавниот начин

[не е на англиски] ... и тоа е една од работите во кои најмногу уживам во однос на оваа конвенција. (сленг: конвенција = забава на куп луѓе со ист интерес) Тоа и не е толку многу колку што е малку ― колку да има врска со сè што Е. (смеа) Но, во наш интерес е да ја сфатиме топографијата на нашите животи сè до нас самите. (смеа) Иднината потврдува дека не постои друго време освен „колапсот на онаа сензација од огледалото на сеќавања во кои живееме“. (смеа) Општо познато, ама важно, како и да го свртиме. (смеа) Како што се соочуваме со страв во овие времиња, а стравот е секаде околу нас, ние, исто така, си имаме и анти-страв. Тешко е тој да се замисли или да се измери. Позадинската радијација, едноставно, е престатична за да може да биде согледана со обична спектрална анализа. Но имаме чувство дека постојат времиња кога многу од нас ― сфаќате што зборам? Но ― сфаќате шо зборам? Зашто... како хип хоперското ― сфаќате шо зборам, TED е закон! ― сфаќате шо зборам. Па баш така, си напишав песна и се надевам дека, вие дечки, ќе ја капирате. Тоа е песна за луѓе и караконџули ― (смеа) ― и за други ствари од француската наука. Тоа е француска наука. Океј, одиме. ♫ Пробував однатре ♫ ♫ знам дека сум во беља од самиот себе... ♫ ♫ ...но, кога и да ме подбере ♫ ♫ [нејасно] ♫ (музика) ♫ пробував да сум оној во кој ти веруваш ♫ ♫ а ја, па, сакам ти да си така откачен ♫ ♫ и сакам ти да си... [нејасно], бејби ♫ ♫ и можеш да правиш сешто ♫ ♫ сѐ дур не би се повредил/а по патот назад ♫ ♫ ако преживеам, ќе ви кажам што не чини ♫ ♫ зашто ако ти беше... [нејасно] ♫ ♫ а мислам дека изгледате као... [нејасно] ♫ ♫ ти го давам она што ја сакам да биде ♫ (музика) И тоа му доаѓа како да можете да користите колку сакате од овие ствари, така? (аплауз) А компјутерските модели, без разлика во колкав број ги имате и во колкав број се луѓето кои ги користите, никогаш нема да можат да дојдат до истите заклучоци. Пред четири години работев со неколку луѓе во Институтот Брукингс, и стигнав до еден заклучок. [...] (смеа) Утре-то е еден друг ден. (смеа) Не било кој ден, туку еден ден. Ќе ни дојде, нема муабет. А важното кое треба да се запамти е дека оваа симулација е добра. Уверлива, опиплива. Можете да посегнете ― работите се цврсти. Можете да ги движите нештата од едно место до друго. Можете да си го чувствувате телото. Може да речете: „Сакам да тркнам до ова локација“ и можете да ја движите оваа маса од молекули низ воздухот сѐ до другата локација... желбено. (смеа) Тоа е нештото кое го живеете во рамки на секој ден. Е сега, со прераспределбата и со разбирањето на недостатокот од разбирање, влегуваме во една нова ера од науката во која чувствуваме НИШТО повеќе одошто толку колку да се каже дека оние „самите во себе“, согласувачки или несогласувачки, фигуративно ќе навлезат во напластеноста од нашето неразбирање и во нашето делумно разбирање сѐ до мрежите од кои сите ние ги влечеме и изворот и заклучоците. (смеа) Значи, како што реков пред последното парче, не си мислете како тоа да е сфера на која живееме, туку како да е бесконечна рамнина која ја има илузијата да те одведе назад до почетоците. (смеа) Штом разбереме дека сите сфери на небото се само големи бескрајни рамнини, ќе биде едноставно да се согледа. ха ха ха... Ова е завршното парче. И само запамтете го сето она што сте ― поважно е да го сфатите негативниот простор, зашто музиката е само дел од просторот; тоа е просторот што го слушаме, поделен како таков, кој ни ја дава информацијата споредена со нешто трето коешто ни ја дава идејата за идејата што сака да биде пренесена ― што таа сака да претставува. Па, молам, да не дрндам повеќе. (аплауз) Ви благодарам. (аплауз) Оваа е смешна. Оди вака: (музика) Океј... за последново парче што сакам да го изведам, ова е многу слично со ова. Се надевам, дечки, ќе го препознаете ова. Одиме: Океј, ова уште работи. Океј... добро е. Добро... одиме: (смеа) (музика) И, одиме: (музика) ♫ Јеа, јо, јо, јо ♫ (музика) Ви благодарам. Уживајте во остатокот. Ви благодарам. (аплауз)