Киран Бир Сети ги учи децата да преземат одговорност

Заразен е добар збор. Дури и во времето на H1N1, ми се допаѓа овој збор. Смеењето е заразно. Страста е заразна. Инспирацијата е заразна. Чувме неколку забележливи приказни од некои личности достојни за почит. Но за мене, тоа што беше заразно за секоја од нив беше што тие беа инфицирани од нешто што би сакала да го наречам "Јас можам" зараза.

Па, прашањето е, зошто само нив? Во земја со повеќе од милјарда луѓе, зошто толку малку? Дали е среќа? Дали е случајност? Неможеме ли сите систематски и свесно да бидеме инфицирани? Па, во следните осум минути би сакала со вас да ја споделам мојата приказна. Јас се инфицирав кога бев 17, кога, како студент на колеџот за дизајн наидов на возрасни луѓе кои всушност веруваа во моите идеи, ме предизвикаа, и испија многу чаши чај со мене. И бев погодена од убавината на тоа чувство, и колку заразно тоа чувство беше. Исто така сфатив дека требало да бидам заразена кога сум била седум.

Па, кога го започнав Риверсајд училиштето пред 10 години тоа прерасна во лабораторија, лабораторија која ќе го основа и усоврши дизајнирачкиот процес кој би можел свесно да го инфицира умот со "Јас можам" заразата. И открив, дека ако учењето е вградено во контекстот на вистинскиот свет, дека ако ги замаглите границите меѓу училиште и живот, тогаш децата одат на патување на свесност кајшто можат да ја видат промената, да овозможат, бидат променети, и потоа да добијат моќ и ја водат промената. И тоа директно ја зголеми добросостојбата на ученикот. Децата станаа покомпетентни, и помалку беспомошни. Но се ова беше општо разбирање.

Па, би сакала да ви покажам мал дел од тоа како општата вежба изгледа во Риверсајд. Мало предзнаење: кога моето петто одделение учеше за права на децата, тие беа натерани да виткаат темјанови стапчиња, агарбатис, цели осум часа за да искусат што значи да се биде дете работник. Тоа ги трансформира. Она што ќе го видите е нивното патување, и потоа нивната целосна убеденост дека можат да излезат надвор и да го променат светот. (Музика)

Ова се тие како виткаат. И за два часа, откога нивните грбови беа свиткани, тие беа променети. И откога се случи тоа, тие отидоа низ градот, убедувајќи ги сите дека детската работа мора да биде укината. И погледнете го Рагав, тој момент кога неговото лице се променува затоа што тој успеал да разбере дека успеал да го смени мислењето на овој човек. И ова неможе да се случи во училница. Па, кога Рагав искуси дека премина од "учителот ми кажа," во "јас го правам тоа". И тоа е "Јас можам" промената. И тоа е процес кој може да биде енергизиран и потхрануван.

Но имавме родители кои рекоа, "Во ред, правењето на нашите деца во добри човечки суштества е многу добро, но што е со математика и биологија и англиски? Покажете ни ги оцените." Тоа и го сторивме. Резултатите беа убедливи. Кога децата се ополномоштени, не само што прават добро, тие се успешни, всушнотс многу успешни како што и можете да видите во ова национално истражување спроведено во над 2,000 училишта во Индија, децата од Риверсајд ги надминуваат врвните 10 училишта во Индија во математика, англиски и биологија.

Значи, успешно е. Сега беше ред да се спроведе надвор од Риверсајд. Па, на 15 Август, Денот на независноста, 2007, децата од Риверсајд излегоа да го инфицираат Ахмедабад. Сега не се работеше за училиштето Риверсајд. Беше за сите деца. Затоа, бевме бессрамни. Отидовме во канцелариите на општинските корпорации, полицијата, новинарите, бизнисите. И во основа рековме, "Кога ќе се разбудите и го спознаете потенцијалот кој лежи во секое дете? Кога ќе го вклучите детето во градот? Едноставно, отворете ги вашите срца и мислења кон децата."

И, како ни возврати градот? Од 2007 секој втор месец градот ги затвара најпрометните улици и ги претвора во игралиште за деца. Овде беше градот велејќи му на своето детe, "Ти можеш." Инфекција на повидок во Ахмедабад. Видео: (Хинди, нејасно) Значи, најпрометните улици затворени. Ги имаме сообраќајната полиција и општинскиот совет на помош. Улицата е превземена од децата. Тие се лизгаат. Играат улични игри. Тие си играат, се е слободно, за сите деца. (Музика)

Атул Карвал: Aproch е организација којашто порано работела за децата. И планираме да го прошириме ова и во другите делови од градот. (Музика)

Киран Бир Сети: И градот ќе даде слободно време. И Ахмедабад ја доби прваиот детски пешачки премин во светот.

Гит Сети: Кога градот е дарежлив кон децата, во иднината децата ќе му вратат на градот. (Музика)

КБС: И поради тоа Ахмедабад е познат како првиот град во Индија наклонет кон децата.

Па, ја гледате шемата. Првин 200 деца во Риверсајд. Потоа 30,000 деца во Ахмедабад, и бројката расте. Сега беше време да се инфицира Индија. Па на 15 Август, повторно, Ден на Независноста, 2009 охрабрени со истиот процес, поттикнавме 100,000 деца да речат, "Јас можам." Како? Дизајниравме едноставен прибор преведен на осум јазици и се обративме кон 32,000 училишта. Во суштина им дадовме на децата многу едноставен предизвик. Рековме, земете една идеја, билошто ве мачи, одберете една недела, и променете билиони животи.

Тоа и го сторија. Приказните за промена надојдоа од цела Индија, од Нагаланд на исток, до Џунџуну на запад, од Сиким на север, до Кришнагири на југ. Децата изнаоѓаа решенија за голема низа проблеми. Почнувајќи од осаменост до пополнување дупки на улиците, до алкохолизам, и 32 деца кои спречија 16 детски бракови во Раџастан. Мислам, беше неверојатно. Едноставно пак потврдија дека кога возрасните веруваат во децата и велат, "Ти можеш," тогаш тие и го можат тоа. Инфекција во Индија. Ова е Раџастан, рурално село.

Дете: Нашите родители се неписмени, и сакаме нив да ги научиме како да читаат и пишуваат. КБС: Прв пат, собир и улична игра во рурално училиште -- нешто нечуено -- за да им кажат на нивните родители зошто писменоста е важна. Погледнете што имат да кажат нивните родители.

Маж: Оваа програма е прекрасна. Се осеќаме многу добро за тоа што нашите деца можат да не научат да читаме и пишуваме.

Жена: Јас сум многу среќна што моите ученици ја направија оваа кампања. Во иднина, никогаш нема да се посомневам во способноста на моите студенти. Гледате? Тие успеаа.

КБС: Училиште во внатрешноста на Хидерабад. Девојче: 581. Оваа куќа е 581...

Мораме да започнеме со собирање од 555.

КБС: Девојшиња и момчиња во Хидерабад, излегуваат, доста тешко, но сепак го прават тоа.

Жена: Иако тие се многу млади, тие завршија многу добра работа. Првин тие го исчистија општеството, потоа ќе биде Хидерабад, и наскоро Индија.

Жена: Беше откритие за мене. Не мислев дека имаат толку многу во нив.

Девојче: Ви благодариме дами и господа. За нашата акција имаме неколку прекрасни цртежи за вас, за многу добра цел, парите кои ќе ни ги дадете ќе бидат искористени за купување на слушни апарати. Дали сте спремни дами и господа? Публика: Да! Девојче: Дали сте спремни? Публика: Да! Девојче: Дали сте спремни? Публика: Да!

КБС: Значи, привилиегијата на споредба започнува токму овде. Улични игри, аукции, петиции. Мислам, тие променуваа животи. Беше неверојатно. Па, како уште успеваме да останеме имуни? Како може да останеме имуни на таа страст, таа енергија, таа возбуденост? Знам дека е очигледно, но морам да завршам со најмоќниот симбол на променда, Ганди. Пред 70 години, потребен беше еден човек да инфицира цела нација со моќта на "Ние можеме."

Па денес, кој би бил потребен за проширување на инфекцијата од 100,000 деца на 200-те милиони деца во Индија? Последен пат кога проверив, преамбулата сеуште гласеше, "Ние, луѓето од Индија", така? Па, ако не ние, тогаш кој? Ако не сега, тогаш кога? Како што реков, заразен е добар збор. Ви благодарам. (Аплауз)