Дајана Бенскотер бивш член на култот на црквата за обединување (Муни): Како размислуваат култовите

Мојот пат за да стигнам тука денес започна во 1974. Тоа сум јас со смешните ракавици. Имав 17 години и бев на мировен марш. Тоа што не го знаев тогаш е што повеќето луѓе кои стоеја таму со мене беа членови на црквата за обединување (Мунисти прим. пр.). (Смеење) И за време од една недела успеав да поверувам дека се случило второто доаѓање на Христос, и дека тој е Сан Мјунг Мун, и дека сум специјално избрана и припремена од Господа за да бидам негов ученик.

Колку и кул тоа да звучи, моето семејство не беше баш одушевено со ова. (Смеење) Па тие се обидоа да сторат се за да ме извадат од таму. Постоеше некаква си подземна мрежа во текот на тие години. Можеби некои од вас се сеќаваат. Тие се нарекуваа де-програмери. И после пет долги години моето семејство успеа да ме де-програмира. А тогаш, и јас станав де-програмер. Почнав да решавам случаи. И после околу пет години работа [депрограмирање] бев уапсена за киднапирање. Повеќето од случаите на кои што работев беа наречени принудени. Што се случуваше е дека семејствата мораа да ти тргнат своите сакани некако на сигурно место. Значи ги носеа на некое сигурно место. А ние би разговарале со нив, обично околу недела дена. И откако тоа [апсењето] се случи одлучив дека е крајно време да прекинам со таа работа.

Поминаа околу 20 години. За тоа време ме мачеше едно прашање кое не ме оставаше на мира. А тоа е, „Како ми се случи мене тоа?“ И, што всушност му се случи на мојот мозок? Бидејќи нешто му се случи. Па одлучив да напишам книга, мемоари, за таа деценија од мојот живот.

Кон крајот на пишувањето на таа книга излезе документарен филм. Зборуваше за Џонстаун. И тоа делуваше смрзнувачки на мене. Ова се мртвите од Џонстаун. Околу 900 луѓе умреа тој ден. Повеќето од нив си ги одземаа сопствените животи. Жените даваа отров на своите бебиња, и гледале како излегува пена на нивните усти како што умирале.

На горната слика е група Мунисти кои биле благословени од нивниот месија. Нивните сопрузи биле избрани за нив. На долната слика е младината на Хитлер. Ова е нога на бомбаш самоубиец. Една работа која морав да си признаам со големо гадење, е дека го разбирам ова. Разбирам како можело ова да се случи. Разбирам како нечиј мозок, како нечиј ум може да дојде до место кога ова добива смисла, всушност, кога вашиот мозок работи така, би знаеле дека е погрешно да не се обидете да го спасите светот преку геноцид.

Значи што е ова? Како функционира? И размислувајќи што всушност ми се случи мене, сватив дека тоа е вирусна меметичка инфекција. За оние од вас кои што не се запознаени со меметика, еден мем е дефиниран како идеја која се реплицира во човечкиот мозок и се шири од мозок на мозок како вирус, многу слично на вирус. Вирусот работи на следниот начин -- тој може да зарази и направи најмногу штета на некој кој има слаб (ментален) имунолошки систем.

Во 1974 бев млада и наивна, и бев прилично изгубена во мојот свет. Бев навистина идеалистична. Овие едноставни одговори на комплексните прашање се многу примамливи кога сте емоционално ранливи. Што се случува е дека циркуларната логика стапува на сила. „Мун (водачот) е едно со Господ. Господ ќе ги поправи сите проблеми на светов. Се што треба е понизно да слушам и следам. Бидејќи Господ ќе ги запре војните и гладта -- а тоа беше тоа што и јас го посакував. Се што треба е понизно да слушам и следам. Бидејќи сепак, Господ извршува преку месијата, тој ќе ги поправи работите.“ Оваа логика станува непробојна од надвор. И најопасен дел од сево ова е што создава „нас“ и „нив“ „точно“ и „погрешно“ „добро“ и „зло“. И прави се да стане возможно. Се може да се објасни.

И работата е што кога би го погледнале мојот мозок за време на тие години со Мунистите -- Неурологијата се развива експоненцијално, како што Реј Курцвел кажа вчера. Науката се шири. Почнуваме да гледаме внатре во мозокот. Па доколку би погледнале во мојот мозок, или било кој друг инфициран мозок со вирусна меметичка инфекција како оваа, и го споредите со било кој друг мозок во оваа соба, или со било кој друг кој редовно користи критичко размислување, убедена сум дека ке изгледаат многу, многу различно.

А ова, колку и чудно да звучи, ми дава надеж. А причината зошто ми дава надеж е дека прво мора да признаеме дека имаме проблем. Но, тоа е човечки проблем. Тоа е научен проблем. Се случува во човечкиот мозок. Не постои некоја зла сила таму надвор која чека да не нападне. И затоа ова е нешто, што низ истражување и едукација, верувам дека можеме да го решиме. Прв чекор е да сватиме дека ова можеме да го направиме заедно, и дека не постои „ние“ и „тие“. Ви благодарам многу. (Аплауз)