Боб Турман тврди дека можеме да бидеме Буди

Ви благодарам. Се чувствувам како оваа цела вечер да е многу фасцинантна за мене. Ја чувствувам како Вималакирти Сутра, древен текст од древна Индија, во кој Буда се појавува на почетокот и голема група на луѓе, од најблискиот град Ваисали, доаѓа да го види и да му донесе драгоцени подароци. Всушност, доаѓаат само младите од градот, -- старите му се лутат на Буда бидејќи кога дошол во нивниот град, тој прифатил -- всушност тој секогаш ја прифаќа првата понуда што ќе дојде до него, од кого и да е, и локалната гејша, еден вид „филмска“ ѕвезда, ги претркува сите други во градот и го кани прва.

И така тој се здружува со неа, и секако, другите почнале да зборат: „Тој би требало да е духовен и сето тоа. Што ли бара во куќата на Амрапали со неговите 500 монаси,“ итн. Тие сите негодувале и го бојкотирале. И не сакале да отидат да го чујат. Но, сите млади дошле. И донеле подарок - некој вид чадор со скапоцени камења - и го ставиле на подот. И во моментот кога го спуштиле на земја, сите чадори за сонце кои биле вообичаени за Индија во тоа време Буда извел некој вид на специјален ефект, кој го претворил во голем планетариум, чудо на универзумот. Сите гледале во него, и ја виделе целосната меѓуповрзаност на сиот живот во сите универзуми.

И се разбира, во вселената според будистите постојат милијарди планети со човечки живот на нив, и сите просветлени суштества можат да го видат животот на сите тие планети. Значи, кога тие погледнуваат кон ѕвездите, и ги гледаат сите тие светли точки на небото, тие не гледаат само парчиња материја која гори или камења, или гасови кои експлодираат. Тие всушност гледаат рељефи населени со човечки суштества и богови и змејови и змијолики суштества и божици итн.

Буда го извел тој специјален ефект на почетокот за да ги натера присутните да размислуваат за меѓуповрзаноста и како се во животот е потполно исповрзано. И потоа Леилеи - го знам неговото име - ни раскажа за меѓуповрзаноста, и како сите ние сме исповрзани тука, и како сите се познаваме меѓу себе од одамна. И се разбира, во будистичкиот универзум, веќе сме го правеле ова милијарди пати, во многу многу животи во минатото. И не секогаш јас сум го правел овој говор. И вие сте го правеле, а јас сум бил публика итн. И сите сеуште пробуваме, претпоставувам сите пробуваме да станеме ТЕД-овци, ако тоа е модерната форма на просветлувањато. Претпоставувам дека е. Бидејќи на еден начин, ако ТЕДовецот се однесува на меѓуповрзаноста на сите компјутери и се друго, всушност се работи за стварање на масовна свесност каде што секој може да знае се што се случува било каде на планетата.

И така ќе стане неподносливо -- она што сочувството претставува ќе стане неподносливо за нас, потполно неподносливо да седиме овде удобно и да уживаме во што и да е, а таму некаде постојат луѓе кои се потполно поразени од болести и не можат да дојдат со залак храна и немаат каде да живеат, или се злоставувани од некој нечувствителен човек итн. Едноставно тоа станува неподносливо. Со тоа што дознаваме се повеќе, на некој начин сме принудени од технологијата да станеме Буди или сл, да станеме просветлени.

И се разбира, сите ќе се разочараме кога ќе станеме. Бидејќи мислиме дека сме изморени од она што го правиме, затоа и страдаме. Уживаме во својата мизерија на некој начин. И се обидуваме да побегнеме од неа, но всушност сите не мачи таа заедничка мизерија дека сме заробени во своите тела а сите други се таму некаде надвор. И повремено ќе се сретнеме со друга личност која е заглавена во својата кожа и уживаме еден во друг, и секој од нас се обидува да излезе од себе, но на крајот не успева, и се разбира, се враќаме на старо.

Бидејќи нашата егоцентрична перцепција, или Буда би рекол мисперцепција, е дека сè што ние сме, се наоѓа внатре во нашата кожа. И тоа е и внатре и надвор, јас и другите, и другите се многу различни од мене. И сите тука, за жал, барем по малку ја носат таа навикната перцепција нели? Знаете, тоа е како кога седите некаде, сега е во ред бидејќи сте во публика, но ако седите на клупа во парк на пример, и некој друг седне до вас, вие ќе се вознемирите. Што сака од мене? Кој е сега овој? И така, ќе одберете да не седнете близу до некој, бидејќи верувате дека ситуацијата е вие против универзумот - тоа е се што Буда открил. Бидејќи тоа е основната идеја дека сите ние сме сами на овој свет, секој од нас, и сите други се различни, и таквото верување не доведува до невозможна ситуација нели? Кој ќе добие повеќе внимание од светот? Кој ќе добие доволно од светот? Кој нема да биде прегазен од безброј други суштества ако сме различни од сите други суштества?

И затоа, сочуството доаѓа кога ненадејно ќе откриете дека може да се изгубите себеси на некој начин: преку уметност, преку медитација, преку разбирање односно знаење, знаење дека всушност и немате таква граница, знаејќи ја својата поврзаност со другите суштества. Можете да се доживеете себеси како другите суштества кога ќе успеете да ја надминете илузијата дека сте одвоени од нив. И кога ќе го направите тоа, ќе бидете принудени да го чувствувате она што тие го чувствуваат. Ако имате среќа, така велат иако јас не сум 100% сигурен, но ако имате среќа, велат дека ќе стигнете до таа точка што е опишана во будистичките списи Но, кој навистина би сакал да биде толку сочувствителен? Колку одвратно! И самиот сум за жалење. Ме боли главата. Ме вртат коските. Одам од раѓање до смрт и никогаш не сум задоволен. Никогаш немам доволно, дури и кога сум милијардер. Тогаш ми требаат 100 милијарди, итн. И замислете да треба да го чувствувам патењето уште на 100 други луѓе. Би било неподносливо.

Но, очигледно, ова е чуден животен парадокс. Кога веќе не сте заклучени во самите себе, и мудроста или интелигенцијата или научното знаење за природата на светот ви овозможува да го отворите умот да се прошири, да стане сочувствителен и да ја развиете основната човекова способност за емпатија, и да сфатите дека вие СТЕ другото суштество, и некако, со тој процес, може да ја согледате подлабоката природа на нештата, и да излезете од тој челичен круг на јас, мене, мое, како што пееја Битлсите.

Знаете, ние всушност научивме се што треба во 60-тите. Штета што никој не се свести за тоа, и пробуваа да го репресираат од тогаш. Јас, мене, мое. Тоа е како совршена песна. Совршено учење. Но, кога ќе се ослободиме од тоа, тогаш некако стануваме позаинтересирани и за другите суштества. И се чувствуваме поинаку. Тоа е чудно. Тоа е баш чудно. Далај Лама милува да каже - тој вели дека кога во умот ќе се роди идејата за сочувството, тоа е бидејќи разбираме дека ние самите и нашите страдања и задоволства на крајот на краиштата се многу мала сцена за нашата интелигенција. Станува здодевно да се чувствуваме вака или онака, или незнам што - знаете, колку повеќе се фокусирате на тоа како се чувствувате, станува полошо. Исто како кога си поминувате добро, се грижите да кога ќе престане. И убавото чувство ќе почне да ни бледнее тогаш кога ќе се запрашаме колку е всушност убаво. И, никогаш не е доволно убаво.

Ми се допаѓа кога Леилеи вели дека начинот да им се помогне на оние кои многу страдаат физички или било како, е да се трудиме да си поминуваме убаво, да бидеме расположени. Мислам дека Далај Лама требаше да го чуе тоа. Посакувам да беше таму да го чуе. Тој еднаш ми кажа - изгледаше некако тажен - се грижи премногу за имаштијата и немаштијата. Изгледаше малку тажен, бидејќи, како што кажа, пред 100 години, тие дојдоа и земаа се од имаштијата. Знаете, големите комунистички револуции, Русија, Кина, итн. Земаа се по пат на насилство, и велеа дека ќе го распоредат на сите, а потоа станаа уште полоши. Воопшто не помогнаа.

И што може денес да ја поправи оваа широка празнина која се отвори во светот? И потоа ме погледна. Му реков, „Знаете, вие сте најнавлезен во тоа. Вие подучувате: тоа е дарежливост“ Тоа е се на што се сетив. Што е тоа доблест? Но се разбира, мислам дека клучот за спасение на светот, клучот до сочувството е тоа дека сето тоа е позабавно. Би требало да се прави како забава. Дарежловоста е позабавна. Тоа е клучот. Сите имаат погрешна идеја. Мислам дека Буда бил досаден, а потоа се изненадени кога ќе го сретнат Далај Лама и тој е толку весел и разигран. Дури и кога се врши геноцид врз неговите луѓе - и верувајте ми, тој го чувствува секој удар врз секоја глава на монасите, во секој кинески затвор. Тој го чувствува тоа. Го чувствува и начинот на кој ги третираме Јак-овите (говедата). Дури и нема да ви кажам како ги третираат. Но, тој го чувствува тоа. И, и покрај тоа, тој е разигран. Многу весел.

Бидејќи, кога ќе се отворите на тој начин, тогаш не можете - всушност што е користа од тоа да ја придодавате својата мизерија на веќе постоечките? Морате да најдете некоја визија каде што ќе видиме дека има надеж за промена кон подобро. Погледнете ја прекрасната работа што ни ја покажа Чихо. Не исплаши со лава-човекот. Не исплаши дека лава-човекот доаѓа, дека цунамито доаѓа, но најпосле, сето тоа заврши со цветови и дрвја и беше многу убаво. Навистина прекрасно.

Значи, сочувството значи да се чувствуваат чувствата на другите, и така гледано, човечкото суштество е всушност сочувство. И на човечкото суштество скоро му истече времето. Човечкото суштество е сочувство бидејќи за што служи мозокот? Мозокот на Џим го меморира алманахот. Но, може да ги меморира сите потреби на сите суштества што е, и веќе го прави тоа. Тој може да ги меморира сите тие фантастични работи кои можат да помогнат на многумина. И би уживал во сето тоа.

Значи, првата личност што ќе стане посреќна кога ќе престанете да се фокусирате на себичната ситуација на сопствената среќа, каде што патем сте секогаш незадоволни, како што пееше Мик Џегер, никогаш не може да бидете потполно задоволни на тој начин. И кога ќе решите, знаеш, стварно ми здодеа од самиот себе. Ќе почнам да мислам како можам да ги направам другите среќни. Ќе станам наутро и ќе размислам што се можам да направам дури и само за една друга личност, дури и моето куче или маче, мојата пеперутка. И првата личност што ќе стане посреќна кога ќе го сторите тоа, не правите ништо за некој друг, туку станувате посреќни самите вие, бидејќи вашата перцепција се раширува, и одеднаш го гледате целиот свет и сите луѓе во него. И сфаќате дека - бидувањето со сите тие луѓе - е цветната градина што ни ја покажа Чихо. Тоа е Нирвана. И моето време истече, а јас ги знам десетТЕД заповеди. Ви благодарам.