ნაიჯელ მარში: როგორ დავაბალანსოთ დრო სამუშაოსა და პირად ცხოვრებას შორის

ვიფიქრე რა უნდა გამეკეთებინა დავიწყებდი უბრალო თხოვნით ყველა თქვენგანმა დააპაუზეთ ერთი წუთით თვენ უსუსურებო, და მიაქციეთ ყურადღება თქვენს საცოდავ არსებობას (სიცილი)

ეს ის რჩევა იყო, რომელიც წმ. ბენედიქტმა მისცა მის მიმდევრებს მეხუთე საუკუნეში ეს ის რჩევა იყო, რომელსაც გადავწყვიტე რომ მე გავყოლოდი როცა 40 წლის გავხდი. ამ მომენტამდე, მე ვიყავი კლასიკური კორპორატიული მებრძლი ვჭამდი ზედმეტად ბევრს, ვსვამდი ბევრს, და ბევრს ვმუშაობდი , და უარვყოფდი ჩემს ოჯახს. და გადავწყვიტე, რომ მეცადა და შემომებრუნებინა ჩემი ცხოვრება სხვა მხარეს, კონკრეტულად კი, გადავწყვიტე, რომ მიმემართა უსიამოვნო საკითხისთვის - სამუშაოსა და პირადი ცხოვრების დასაბალანსებლად. ასე რომ, გვერდზე გავდექი სამუშაო ძალიდან და გავატარე ერთი წელი სახლში ჩემს ცოლთან და შვილებთან ერთად მაგრამ სულ რაც შევისწავლე ამ ბალანსის შესახებ ამ ერთი წლის განმავლობაში იყო ის, რომ ძალიან მარტივია. დააბალანსო სამუშაო და ცხოვრება მაშინ, როდესაც არ გაქვს სამუშაო. (სიცილი) არც თუ ისე პრაქტიკული თვისებაა. განსაკუთრებით მაშინ, როცა ფული გამოგელევა

ასე, რომ მე დავუბრუნდი სამსახურს, და გავატარე 7 წელი სწავლაში სამუშაოსა და პირდი ცხოვრების დაბალანსების შესახებ წერაში. მე მაქვს ოთხი დაკვირვება რომელიც მინდა დღეს გაგიზიაროთ. პირველი: თუ საზოგადოებას უნდა ამ საკითხთან დაკავშირებით პროგრესი განიცადოს, ჩვენ გვჭირდება გულახდილი დებატები მაგრამ, პრობლემა ის არის, რომ ამდენი ხალხი ლაპარაკობს ბევრ უაზრობას სამუშაო-პირადი ცხოვრების ბალანსის შესახებ. ყველა დისკუსია დროის მოქნილობის თავისუფალი პარასკევის, ან მამაკაცთა დეკრეტის შესახებ ემსახურება მხოლოდ იმას, რომ შენიღბოს მთავარი საკითხი რაც არის ის, რომ კონკრეტული საქმე და კარიერული არჩევანი ფუნდამენტურად შეუთავსებელია, იმის შეძლებასთან, რომ თავიდან ბოლომდე ჩაერთო ყოველდღიურ ცხოვრებაში ახლად შექმნილ ოჯახთან. პირველი ნაბიჯი პრობლემის გადაჭრისკენ არის ის, რომ გააცნობიერო რეალურად რა სიტუაციაში ხარ. დღევანდელი საზოგადოების რეალობა არის ის, რომ ათასობით ადამიანი არსებობს, რომლებიც ცხოვრობენ წყნარი, სასოწარკვეთილი ცხოვრებით, სადაც ისინ მუშაობენ ხანგრძლივად, იმ სამსახურებში, რომლებიც ეზიზღებათ, იმისთვის, რომ ჰქონდეთ საშუალება, იყიდონ საგნები, რომლებიც არ სჭირდებათ, რომ შთაბეჭდილება მოახდინონ ადამიანებზე, რომლებიც არ მოსწონთ. (სიცილი) (აპლოდისმენტები) მე ვამტკიცებ, რომ პარასკევს სამსახურში ჯინსებით და მაისურით მისვლა არ ამოგვიხსნის აღნიშნულ პრობლემას.

(სიცილი)

მეორე დაკვირვება, რომელიც მინდა წარმოგიდგინოთ არის ის, რომ თვალი უნდა გავუსწოროთ იმ სიმართლეს, რომ, ხელისუფლება და კორპორაციები ამ პრობლემას არ გადაგვიჭრიან. უნდა მოვრჩეთ გარეთ ყურებას, ჩვენ, ინდივიდუალურმა პიროვნებებმა უნდა გავუწიოთ კონტროლი და ავიღოთ ვალდებულება იმ ცხოვრებისთვის, რომელიც ჩვენ გვინდა რომ გვქონდეს. თუ თქვენ თვითონ არ გამოძერწავთ თქვენს ცხოვრებას, თქვენს მაგივრად ამას სხვა გააკეთებს, და თქვენ უბრალოდ, შეიძლება არ მოგეწონოთ როგორ დაგიბალანსებენ ისინი ცხოვრებას. ეს ცალსახად მნიშვნელოვანია ეს ინტერნეტში, ხომ არ გამოქვეყნდება, არ გამათავისუფლონ სამსახურიდან -- ცალსახად მნიშვნელოვანია რომ თქვნი ცხოვრების ხარისხი არასოდეს ჩაუგდოთ კომერციულ კორპორაციას ხელში. ეხლა მე მხოლოდ ცუდ კომპანიებზე არ ვსაუბრობ-- ადამიანის სულის სასაკლაოზე - როგორც მე ვიტყოდი. (სიცილი) მე ვსაუბრობ ყველა კომპანიაზე რადგან კომერციული კომპანიები არიან არსებითად შექმნილნი იმისთვის, რომ თქვენგან მიიღონ იმდენი რამდენიც შერჩებათ. ეს მათ ბუნებრივად აქვთ, ეს მათი დე-ენ-ემის ნაწილია. ეს არის რასაც აკეთებენ -- კარგი, კეთილი ზრახვების მქონე კომპანიებიც კი. ერთის მხრივ, ბავშვთა მოვლის საშუალებების სამუშაო ადგილზე განთავსება გასაოცარია და კარგი სიახლეა. მეორეს მხრივ, ეს კოშმარია. ეს იმას ნიშნავ, რომ თქვენ მეტ დროს თქვენს დამქანცველ ოფისში ატარებთ. ჩვენ უნდა ვიყოთ პასუხისმგებლები იმ საზღვრების ჩამოყალიბებაზე და ბიძგის მიცემაზე, რომლებიც გვინდა რომ გვქონდეს ჩვენს ცხოვრებაში.

მესამე დაკვირვება არის ის, რომ უნდა ვიყოთ ფრთხილები იმ დროის შუალედის არჩევის დროს, რის მიხედვითაც ბალანსს ვადგენთ. სანამ სამუშაოს დავუბრუნდებოდი, სახლში გატარებული ერთი წლის შემდეგ, დავჯექი და ჩამოვწერე დეტალური, სიტყვა-სიტყვითი აღწერა თუ როგორი მინდოდა ყოფილიყო ჩემი დაბალანსებული დღე რისკენაც მივისწრაფვოდი. და დავიწყე ასე: გავიღვიძო კარგად დასვენებულმა კარგი ძილის შემდეგ. მქონდეს სექსი გავასეირნო ძაღლი ვისაუზმო ჩემს ცოლთან და შვილებთან ერთად. ისევ სექსი. (სიცილი) წავიყვანო ჩემი შვილები სკოლაში გზად ოფისისკენ. ვიმუშავო სამი საათი ვითამაშო სპორტული თამაშები მეგობართან ერთად ლანჩის დროს, ვიმუშავო კიდევ სამი საათი. შევხვდე ჩემს მეგობრებს პაბში ადრიანი საღამოს სმისთვის. მივიდე სახლში სადილისთვის ჩემს ცოლთან და შვილებთან ერთად. ნახევარი საათით მედიტაცია მქონდეს, და სექსი. გავასეირნო ძაღლი, კიდევ ერთი სექსი. წავიდე დასაძინებლად. (აპლოდისმენტები) როგორ ფიქრობთ, რამდენად ხშირად მაქვს ასეთი დღე? (სიცილი) ჩვენ უნდა შევხედოთ ყველაფერს რეალისტურად. ამ ყველაფერს ერთ დღეში ვერ გააკეთებ. უნდა განვაცრცოთ ის დროის მონაკვეთი, რომლის მიხედვითაც ჩვენი ცხოვრების ბალანსს ვადგენთ, მაგრამ ეს ისე უნდა გავაკეთოთ, რომ არ მოვექცეთ შემდეგი ფრაზის ხაფანგში: ”მე მექნება ცხოვრება მაშინ, როცა პენსიაზე გავალ”♫ როცა ჩემი შვილები წავლენ სახლიდან, როცა ცოლი გამშორდება და ჩემი ჯანმრთელობა შეირყევა, როცა არც მეგობრები და ინტერესები აღარ შემრჩება” (სიცილი) დღე ზედმეტად მოკლეაა ხოლო პენსიონერობისას, ზედმეტად გრძელი. სადღაც უნდა იყოს შუალედი.

მეოთხე დაკვირვება: უნდა მივუახლოვდეთ ბალანსს დაბალანსებული გზით. შარშან ჩემი მეგობარი მესტუმრა -- (მას არ აქვს პრობლემა ამ ისტორიის მოყოლაზე) და მითხრა ”ნაიჯელ, მე წავიკითხე შენი წიგნი და გავაანალიზე, რომ ჩემი ცხოვრება არის მთლიანად ამოვარდნილი ბალანსიდან. ის მთლიანად ჩემს სამსახურს უკავია. ვმუშაობ 10 საათის განმავლობაში დღეში, 2 საათი გზას ვანდომებ, ყველა ურთიერთობა ჩამეშალა. ჩემს ხოვრებაში არაფერია გარდა ჩემი სამუშაოსი. ასე რომ, გადავწყვიტე, რომ ეს ყველაფერი გავაკონტროლო და დავალაგო. ამიტომ, დავიწყე ვარჯიში (სავარჯიშო დარბაზში) (სიცილი) დაცინვას არ ვაპირებ, მაგრამ, 10 საათის განმავლობაში ოფისში გამხდარი წრუწუნასავით რბოლა, დაბალანსებას არ ნიშნავს. (სიცილი) ფიზიკური ვარჯიში კი კარგი შეიძლება იყოს, მაგრამ ამ ცხოვრებას სხვა ბევრი მხარეც აქვს. ინტელექტუალური, ემოციური მხარე, სულიერი მხარე, და დაბალანსებისთვის მჯერა, რომ უნდა მივიღოთ მონაწილეობა ყველა არსებულ სფეროში და არა 50 მუცლის ვარჯიში ვაკეთოთ.

ეს შეიძლება იყოს რთული. რადგან ხალხი ამბობს ”იმისთვისაც არ მაქვს დრო, რომ თავს მივხედო, და გინდათ, რომ ეკლესიაში წავიდე ან დედას დავურეკო?!” მე მესმის მათი. მესმის, როგორი რთული შეიძლება იყოს ეს. მაგრამ, შემთხვევამ, რომელიც მოხდა რამდენიმე წლის წინ, დამანახა ახალი პერსპექტივა. ჩემმა ცოლმა, რომელიც ეხლა სადღაც აქ არის, დამირეკა ოფისში და მითხრა ”ნაიჯელ, ჩვენი უმცროსი შვილი (ჰარი) უნდა წამოიყვანო სკოლიდან ჩემი ცოლი სადღაც სხვაგან უნდა წასულიყო დანარჩენ სამ ბავშვთან ერთად იმ საღამოს. ამიტომ, მე გამოვედი სამსახურიდან ერთი საათით ადრე და წამოვიყვანე ჰარი სკოლიდან. ჩვენ ჩავისეირნეთ ადგილობრივი პარკისკენ, ვიკატავეთ საქანელებზე, ვითამაშეთ სულელური თამაშები, შემდეგ მივედით ადგილობრივ კაფეში, და მივირთვით პიცა ჩაისთან ერთად, რის შემდეგაც ჩავისეირნეთ გორაკზე სახლამდე. შემდეგ იგი ვაბანავე, და ჩავაცვი ბეტმენის ღამის პერანგი. წავუკითხე ერთი თავი რონალდ დალის ”ჯეიმსი და გიგანტური ატამი” -დან შემდეგ შვილი ჩავაწვინე საწოლში, ვაკოცე შუბლზე და ვუთხარი ”ძილინებისა, მეგობარო” და გამოვედი მისი საძინებლიდან. ამასობაში მან მითხრა: ”მამიკო?”, ვუპასუხე, ”დიახ, მეგობარო?” ”მამიკო, ეს ჩემი საუკეთესო დღე იყო რაც კი ცხოვრებაში ოდესმე მქონია” არც არაფერი გამიკეთებია არც დისნეიში წამიყვანია, არც პლეისტეიშენი მიყიდია მისთვის.

ამით იმის თქმა მინდა, რომ პატარ-პატარა ქცევებს მნიშვნელობა აქვს. დაბალასებული ყოფნა არ ნიშნავს დრამატულ შემობრუნებას თქვენს ცხოვრებაში. სულ მცირე ინვესტიციით საჭირო ადგილას, თქვენ შეგიძლიათ რადიკალუტად შეცვალოთ თქვენი ურთიერთობების ხარისხი და თქვენი ცხოვრების ხარისხი. უფრო მეტიც, მე ვფიქრობ, ამას შეუძლია შეცვალოს საზოგადოება. რადგან, თუ საკმარისად ბევრი ხალხი გააკეთებს ამას, ჩვენ შევცვლით საზოგადოების მიერ წარმატების განსაზღვრებას სულელური მარტივი გაგებიდან, რომ ადამიანი, რომელსაც აქვს მეტი ფული, როცა კვდება, იმარჯვებს. უფრო ჭკვიანური, დაბალანსებული განსაზღვრებისკენ, თუ როგორი გამოიყურება კარგად განვლილი ცხოვრება. და მე ვფიქრობ, ეს არის ის აზრი, რაც უნდა გავავრცელოთ.

(აპლოდისმენტები)