11 სექტემბრიდან განკურნება: დედები, რომელთაც ჰპოვეს მიტევება და მეგობრობა.

ჩვენ დღეს ერთად ვართ იმ მიზეზით, რასაც ბევრი უცნაურ მეგობრობას დაარქმევდა. და ეს მართლაც ასეა. თუმცა ჩვენ ეს ახლა ბუნებრივად მიგვაჩნია.

პირველად მე გავიგე, რომ ჩემი შვილი მსოფლიო სავაჭრო ცენტრში იყო 2001 წლის, 11 სექტემბერის დილას. ჩვენ ჯერ არ ვიცოდით, ის გარდაცვლილი იყო, თუ არა. მხოლოს 36 საათის შემდეგ შევიტყვეთ. იმ დროს ჩვენ ვიცოდით, რომ ეს პოლიტიკური საკითხი იყო. ჩვენ გვეშინოდა, რას იზამდა ჩვენი ქვეყანა, ჩვენი შვილის სახელით -- ჩემი ქმრის, ორლანდოს, ჩემი და ჩვენი ოჯახის. როცა მე ეს ვიხილე- ჯერ კიდევ შოკურ მდგომარეობაში, საზარელ შოკში, და ამ საზარელი აფეთქებისას ჩვენს ცხოვრებაში, არ ვიყავი შურისძიებით გამსჭვალული. რამდენიმე კვირის შემდეგ, როდესაც ზაქარია მუსაუ დამნაშავედ ცნეს 6 გზის მონაწილედ შეთქმულებისა ტერორიზმის მოსაწყობად. და როდესაც ა.შ.შ.-ის მთავრობამ განაცხადა, რომ ბრალის დამტკიცების შემთხვევაში მას სიკვდილით დასჯიდნენ, მე და ჩემმა ქმარმა ხმამაღლა გამოვთქვით ჩვენი აზრი და საჯაროდ გამოვედით ამის წინააღმდეგ. ამის და ადამიანის უფლებათა დამცველი ჯგუფების საშუალებით ჩვენ შევხვდით სხვა მსხვერპლთა ოჯახებს.

მე აიშა ტელევიზიით ვიხილე, როდესაც თავისი შვილი ეჭვმიტანილად აღიარეს. მე მაშინ ვიფიქრე "რა მამაცი ქალბატონია". "ერთ დღეს, როდესაც უფრო ძლიერი ვიქნები, მინდა გავიცნო ეს ადამიანი" ჯერ კიდევ მძიმედ ვგლოვობდი. ვიცოდი, რომ ამისთვის ძალა არ გამაჩნდა. ვიცოდი, ერთ დღეს ვიპოვიდი, ან რომ ერთმანეთს ვიპოვიდით. როდესაც ხალხი იგებდა, რომ ჩემი შვილი იყო მსხვერპლი, იმ წამსვე თანამიგრძნობდნენ. მაგრამ, როდესაც ხალხი იგებდა რაში დაადანაშაულეს მისი ვაჟი, მას არავინ უთანაგრძნობდა. მაგრამ მისი ტანჯვა ჩემის თანასწორია.

ასე, რომ ჩვენ ერთმანეთს 2002 წლის ნოემბერში შევხვდით. აიშა მოგითხრობთ ეს როგორ მოხდა.

დღე მშვიდობისა, ქალბატონებო და ბატონებო. მე ვარ ზაქარია მუსაუს დედა. მე ვთხოვე ადამიანის უფლებათა დამცველ ორგანიზაციებს დავეკავშირებინე გარდაცვლილთა მშობლებთან. ასე გამაცნეს მათ ხუთი ოჯახი. მე დავინახე ფილისი და ვაკვირდებოდი. ის იყო ერთადერთი დედა ამ ჯგუფში. სხვები დები და ძმები იყვნენ. და მის თვალებში დავინახე, რომ ისიც ისეთივე დედა იყო, როგორც მე. მე, როგორც დედამ, ძალიან ვიტანჯე. მე 14 წლის გავთხოვდი. 15 წლისამ ბავშვი დავკარგე. 16 წლისამ მეორე შვილი. ასე, რომ ზაქარიას ამბავი მართლაც, რომ ძალიან ზედმეტი ოყო ჩემთვის. და მე დღემდე განვიცდი, რადგან ჩემი შვილი ცოცხლად დამარხულს გავს. მე ვიცი, რომ ფილიმა მართლა იტირა თავისი შვილისთვის. მაგრამ მან იცის სად არის თავისი შვილი. მე კი არ ვიცი სად არის ჩემი ვაჟი. არც ის ვიცი, ცოცხალია, თუ არა, ნაწამებია, თუ არა. არ ვიცი, რა მოუვიდა.

სწორედ ამიტომ გადავწყვიტე ჩემი ამბის მოყოლა, რომ ჩემი განცდები ყოფილიყო რაღაც დადებითი სხვა დედებისთვის. რადგან ყველა ქალმა, რომელმაც შობა, შეუძლია რაღაცის დაბრუნება, შეუძლია ცვლილების მოტანა. ეს ჩვენზეა, ქალებზე, რადგან ჩვენ ქალები ვართ, რადგან ჩვენ გვიყვარს ჩვენი შვილები. ჩვენ ხელები უნდა ჩავჭიდოთ ერთმანეთს და ერთად ვაკეთოთ საქმე. ეს არ არის ქალთა წინააღმდეგ, ეს ჩვენთვისაა, ქალებისთვის, ჩვენი შვილებისთვის. მე ვგმობ ძალადობას, ტერორიზმს. მე სკოლებში დავდივარ, რათა ახალგაზრდა მუსლიმ გოგოებს ვუთხრა, რომ არ გათხოვდნენ ძალიან ახალგაზრდები და საკუთარი სურვილის წინააღმდეგ. თუ მე შევძელი და ერთ გოგოს ცხოვრება მაინც გადავარჩინე და ავაცილე მას თავიდან ადრე გათხოვება და წვალება, როგორც ეს ჩემს შემთხვევაში იყო, მაშინ რაღაც კარგი მიქნია. აი რატომ ვარ მე დღეს თქვენს წინაშე.

მე მინდა გითხრათ, რომ მე ძალიან ბევრი რამ ვისწავლე აიშასგან. იმ დღიდან დაწყებული, როდესაც ჩვენ პირველი შეხვედრა გვქონდა ოჯახის სხვა წევრებთან ერთად, რომელიც ძალიან დახურული შეხვედრა იყო, თავისი დაცვით. რადგან 2002 წლის ნოემბერი იყო. და გულახდილად რომ გითხრათ, ქვეყანაში იმჟამინდელი სუპერ-პატრიოტიზმისა გვეშინოდა კიდევაც მაგრამ ჩვენ ყველა ისე ვნერვიულობდით... "რატომ უნდა, რომ შეგვხვდეს?" და მერე ისიც ნერვიულობდა. "რატომ გვინდოდა მასთან შეხვედრა" რა გვინდოდა ერთმანეთისგან? სანამ ერთმანეთის სახელს გავიგებდით მანამდე გადავეხვიათ ერთმანეთს და ავქვითინდით. შემდეგ, გამოცდილი ხალხის დახმარებით და მხარდაჭერით, წრიულად დავსხედით. და აიშამ დაიწყო. მან თქვა: "მე არ ვიცი ჩემი შვილი დამნაშავეა, თუ უდანაშაულო, მაგრამ მინდა გითხრათ, როგორ ძალიან ვწუხვარ იმის გამო, რაც თქვენ ოჯახებს გადახდა. მე ვიცი, რას ნიშნავს ტანჯვა. და ვთვლი, რომ თუ დანაშაული ჩაიდინეს დამნაშავე უნდა გაასამართლონ და დასაჯონ." იგი ისეთი გრძნობით გადმოგვწვდა . და მე ვიტყოდი , რომ მან ყინული გაალღო. შემდეგ ჩვენ ყველამ მოვყევით ჩვენი ისტორიები და გამოვნახეთ საერთო, როგორც ადამიანებმა.♫ სადღაც ნაშუადღევს, დაახლოებით 3 საათზე, ჩვენ გვეგონა თითქოს საუკუნეა ვიცნობდით ერთმანეთს.

აი რა ვისწავლე მისგან, ის არის ქალი, რომელსაც შეუძია იყოს გულუხვი ასეთ გარემოებებში და მაშინ, ისეთ დროს, და როდესაც მის შვილს ასეთი რამ გაუკეთს და როდესაც მან ასეთი ცხოვრება გამოიარა. მე არასდროს გამიცვნია ასეთი მძიმე ცხოვრების მქონე ადამიანი. ასეთი განსხვავებუი კულტურიდან და გარმემოდან. და მე ვგრძნობ, რომ ჩვენ შორის, განსაკუთრებული კავშირია, რომელსაც მე ძალიან ვაფასებ. და მე ვთვლი, რომ ეს ყველაფერი დაკავშირებულია განსხვავებულის შიშთან, მაგრამ პირველი ნაბიჯის გადადგმის შემდეგ გააანალიზებ, რომ "ეს სულაც არ არის ასე რთული, ვინ შემიძლია კიდევ გავიცნო, ვისაც არ ვიცნობ? ან ვისგანაც ძალინ განვსხვავდები?”

აიშა რამეს, ხომ არ დაამატებდი შესაჯამებლად? რადგან ჩვენი დრო ამოიწურა

(სიცილი)

მე მინდოდა მეთქვა რომ ჩვენ უნდა ვცადოთ სხვების გაცნობა, იმ განსხვავებულისა. უნდა იყოთ გულუხვები, და გულები უნდა გქონდეთ გულუხვი, თქვენი გონება უნდა იყოს გულუხვი. შემწყნარებლები უნდა იყოთ. ძალადობას უნდა ებრძოლოთ. და მე იმედი მაქვს, ერთ დღეს, ჩვენ ყველა ერთად ვიცხოვრებთ სიმშვიდეში და ერთმანეთის პატივისცემით. აი ეს მინდოდა მეთქვა

(აპლოდისმენტები)