Dan Ariely spyr: Höfum við stjórn á eigin ákvörðunum?

Ég ætla að fræða ykkur smá um röklausa hegðun. Vitanlega ekki ykkar hegðun, heldur hvernig aðrir hegða sér. Vitanlega ekki ykkar hegðun, heldur hvernig aðrir hegða sér.

Eftir að hafa verið hjá MIT í nokkur ár gerði ég mér grein fyrir því að það að skrifa vísindagreinar er ekki sérlega spennandi. Ég veit ekki hvað þið lesið mikið af þeim, en þetta er enginn skemmtilestur og ekki skárra að skrifa þær. Jafnvel mun leiðinlegra að skrifa þær. Það hvatti mig til að reyna að skrifa eitthvað skemmtilegra. Þá fékk ég þá hugmynd að skrifa matreiðslubók. Og titillinn að bókinni átti að vera: „Kvöldmatur án mylsna: Listin að borða yfir vaskinum.“ „Kvöldmatur án mylsna: Listin að borða yfir vaskinum.“ Og átti hún að verða rýni á lífið úr eldhúsinu. Ég var nokkuð spenntur yfir þessu. Ég ætlaði að fjalla smávegis um rannsóknir, smávegis um eldhúsið. Við gerum svo margt í eldhúsinu að ég hélt að þetta gæti orðið áhugavert. Svo ég skrifaði nokkra kafla og ég fór með þá til MIT útgáfunnar og þeir sögðu: Svo ég skrifaði nokkra kafla og ég fór með þá til MIT útgáfunnar og þeir sögðu: „Sætt, en ekki fyrir okkur. Farðu og finndu einhverja aðra.“ Ég reyndi að finna aðra útgefendur en þeir sögðu allir það sama: „Sætt. Ekki fyrir okkur.“ Þangað til einhver sagði:

þeir sögðu allir það sama: „Sætt. Ekki fyrir okkur.“ Þangað til einhver sagði: „Sjáðu til, ef þér er alvara með þessu þá verðurðu fyrst að skrifa bók um rannsóknirnar. Þú verður að gefa eitthvað út. Og þá geturðu fengið að skrifa um eitthvað annað. Ef þú vilt þetta þá verðurðu að gera þetta.“ Ég sagði: „Mig langar ekkert sérstaklega til þess að skrifa um rannsóknirnar. Ég geri þetta allan daginn. Mig langar til þess að skrifa eitthvað annað. Eitthvað með frjálsara sniði, ekki jafn afmarkað.“ Og þessi manneskja var mjög ákveðin og sagði: „Heyrðu. Þetta er eina leiðin fyrir þig.“ Svo ég sagði: „Allt í lagi, ef ég verð að gera þetta“ - ég var í leyfi - og sagði: „Ég skal skrifa um rannsóknirnar ef það er engin önnur leið. Og þá fæ ég að skrifa matreiðslubókina mína.“ Svo ég skrifaði bók um rannsóknirnar mínar.

Og það reyndist vera nokkuð skemmtilegt. Á tvo vegu. Fyrst og fremst þá naut ég skrifanna. En það sem var meira áhugavert var að ég byrjaði að læra af fólki. En það sem var meira áhugavert var að ég byrjaði að læra af fólki. Það er frábær tími til að skrifa því maður getur fengið svo mikil viðbrögð frá fólki. Fólk skrifar mér og segir mér frá reynslu sinni, frá dæmum þeirra, hvar þau eru ósammála og hvar skeikar. frá dæmum þeirra, hvar þau eru ósammála og hvar skeikar. Og jafnvel bara hérna. Ég meina undanfarna daga þá hef ég virkilega fengið að kynnast sterkari áráttukenndri hegðun en ég hafði nokkurn tíman hugsað mér. Sem mér finnst alveg stórmerkilegt. Sem mér finnst alveg stórmerkilegt.

Ég skal segja ykkur svolítið um röklausa hegðun. Og mig langar til þess að byrja á því að gefa ykkur dæmi um sjónblekkingu sem myndhverfingu fyrir rökræna hugsun. Hugsið ykkur þessi tvö borð. Og þið hljótið að hafa séð þessa skynvillu. Ef ég spyrði hvort væri lengra, lóðrétta línan á borðinu vinstra megin eða lárétta línan á borðinu hægra megin? Hvor virðist lengri? Getur einhver séð eitthvað annað en að þessi vinstra megin sé lengri? Er það ekki? Það er ómögulegt. En það sem er þægilegt við sjónblekkingar er að það er auðvelt að sýna blekkinguna. Svo ég get þá birt einhverjar línur. Það hjálpar ekki. Ég get hreyft línurnar. Og að því gefnu að ég minnkaði ekki línurnar, sem ég gerði ekki, þá hef ég sannað það fyrir þér að augun þín blekktu þig. Það sem er áhugavert við þetta er þegar ég tek línurnar í burtu þá er Það sem er áhugavert við þetta er þegar ég tek línurnar í burtu þá er eins og þú hafir ekki lært neitt af þessu. eins og þú hafir ekki lært neitt af þessu. Þú getur ekki litið á þetta og sagt: „Allt í lagi, núna sé ég raunveruleikann eins og hann er.“ Ekki satt? Það er ómögulegt að yfirstíga þá skynjun að þetta er lengra. hann er.“ Ekki satt? Það er ómögulegt að yfirstíga þá skynjun að þetta er lengra. Innsæið blekkir okkur á kerfisbundinn og fyrirsjáanlegan hátt og alltaf eins. Og það er varla neitt sem við getum gert í því. Að því undanskildu að taka reglustiku og mæla það.

Hérna er önnur. Þetta er ein af mínum uppáhalds skynvillum. Hvaða lit sýnist þér efri örin benda á? Brúnan. Þakka þér. En neðri örin? Gulan. Það kemur á daginn að þeir eru báðir eins. Getur einhver séð að þeir eru alveg eins? Mjög, mjög erfitt. Ég get hulið restina af kassanum, og ef ég geri það þá geturðu séð að þeir eru nákvæmlega eins. Og ef þú trúir mér ekki þá geturðu fengið glærurnar á eftir og farið að föndra og séð að þeir eru alveg eins. En það er sama sagan: ef við tökum bakgrunninn í burtu En það er sama sagan: ef við tökum bakgrunninn í burtu þá kemur skynvillan strax aftur. Ekki satt? Við getum ekki annað en séð þessa skynvillu. Ef þú er litblindur þá held ég að þú getir ekki séð hana. Ég vil að þú hugsir um skynvillurnar sem myndhverfinu.

Eitt af því besta sem við gerum er að sjá. Gríðarstórum hluta heilans er úthlutað í sjón. Meira en til nokkurs annars. Það fer meiri tími hjá okkur í sjón en nokkuð annað sem við gerum. Og við erum þróunarlega aðlöguð til að sjá. Og ef við höfum þessar fyrirsjáanlegu kerfisbundnu villur í sjóninni, því sem við erum svo góð í, hverjar eru þá líkurnar á því að við gerum ennþá stærri mistök í einhverju sem við erum ekki eins góð í. Til dæmis, ákvarðanatöku í fjármálum. Eitthvað sem við höfum enga þróunarlega ástæðu til að gera. Eitthvað sem við höfum enga þróunarlega ástæðu til að gera. Við höfum ekki sérútbúinn heila fyrir og við gerum ekki marga klukkutíma á dag. Og það má færa fyrir því rök að í þessum aðstæðum þá er raunin sú að við gerum miklu fleiri villur. Og það sem verra er, þar sem við sjáum villurnar illa. Það er einfalt að sjá hvar augað blekkir í svona skynvillum. Í hugrænum villum er miklu, miklu erfiðara að sýna fólki villuna. Í hugrænum villum er miklu, miklu erfiðara að sýna fólki villuna.

Því langar mig til að sýna ykkur nokkrar hugrænar-blekkingar, eða öllu heldur ákvarðanatöku-blekkingu, á sama hátt. Og þetta er eitt af mínum uppáhalds línuritum í félagsvísindum. Það er úr ritgerð eftir Johnson og Goldstein. Og það sýnir í raun og veru það hlutfall íbúa sem gáfu til kynna að Og það sýnir í raun og veru það hlutfall íbúa sem gáfu til kynna að þau væru áhugasöm fyrir því að gerast líffæragjafar. Þetta eru mismunandi lönd í Evrópu og þú sérð í grunninn tvær tegundir af löndum. Þetta eru mismunandi lönd í Evrópu og þú sérð í grunninn tvær tegundir af löndum. Löndin hægra megin sem virðast vera að gefa mikið. Og löndin vinstra megin sem virðast gefa mjög lítið, eða miklu minna. Og löndin vinstra megin sem virðast gefa mjög lítið, eða miklu minna. Spurningin er: Hvers vegna gefa sum lönd mikið á meðan önnur gefa lítið? Spurningin er, hvers vegna gefa sum lönd mikið á meðan önnur gefa lítið?

Þegar þú spyrð fólk að þessu þá heldur það vanalega að það hafi eitthvað með menningu að gera. Ekki satt? Hversu vænt þér þykir um náungann? Að gefa líffæri þín til einhvers hefur ábyggilega eitthvað með umhyggju fyrir samfélaginu að gera, hversu tengdur þú ert. Eða kannski spilar trúin inn í. En ef þú lítur á þessa mynd þá sérðu að lönd sem við teljum að séu lík En ef þú lítur á þessa mynd þá sérðu að lönd sem við teljum að séu lík sýna í raun mjög ólíka hegðun. Til dæmis er Svíþjóð alveg út í enda hægra megin. Og Danmörk sem við álítum vera menningarlega sambærileg er alveg út í enda vinstra megin. Þýskaland er vinstra megin og Austurríki hægra megin. Holland er vinstra megin og Belgía er hægra megin. Og að lokum, eftir því hvaða skilning þú hefur á sam-evrópskum eiginleikum, Og að lokum, eftir því hvaða skilning þú hefur á sam-evrópskum eiginleikum, þá geturðu litið á Bretland og Frakkland sem menningarlega lík eða ekki. En það kemur í ljós að þau eru gjörólík þegar kemur að líffæragjöf.

Meðan ég man, það er skemmtileg saga á bakvið Holland. Þú sérð að þeir eru stærstir af lága hópnum. Það kom í ljós að þeir náðu 28 prósentum eftir að hafa sent bréf inn á hvert heimili í landinu grátbiðjandi fólk um að gerast líffæragjafar. Þið kannast við orðtakið: „Þú kemst aðeins svo langt á betli.“ Það gera 28 prósent í líffæragjöf.

En hvað sem löndin hægra megin eru að gera þá eru þau

En hvað sem löndin hægra megin eru að gera þá eru þau að gera eitthvað miklu betra en að betla. Hvað eru þau að gera? Kemur í ljós að leyndarmálið liggur í eyðublaði á Umferðarstofu. Og hér er sagan á bakvið það. Löndin vinstra megin hafa eyðublöð hjá Umferðarstofu sem líta einhvernvegin svona út. Löndin vinstra megin hafa eyðublöð hjá Umferðarstofu sem líta einhvernvegin svona út. Hakaðu við í kassann ef þú vilt gerast líffæragjafi. Hakaðu við í kassann ef þú vilt gerast líffæragjafi. Og hvað gerist? Fólk hakar ekki við og gerist ekki líffæragjafar. Löndin hægra megin, þau sem hafa marga líffæragjafa, hafa aðeins öðruvísi eyðublað. Þar er beðið um að haka við ef þú vilt ekki gerast líffæragjafi. Eftirtektarvert er að þegar fólk fær þetta þá hakar það ekki við, en núna verður það líffæragjafar.

ekki við, en núna verður það líffæragjafar.

Hugsið ykkur hvað þetta þýðir. Við vöknum á morgnana og finnst við vera að taka ákvarðanir. Við vöknum á morgnana og opnum fataskápinn og finnst við ákveða í hverju við ætlum að vera. Við vöknum á morgnana og opnum fataskápinn og finnst við ákveða í hverju við ætlum að vera. Við opnum ísskápinn og finnst við ákveða hvað skal borða. Það sem þetta er í raun að segja er að mikið af þessum ákvörðum eru ekki teknar innra með okkur. Þær eru teknar af þeim sem hannar eyðublaðið. Þegar þú labbar inn í Umferðarstofu þá hefur manneskjan sem hannaði eyðublaðið gríðarleg áhrif á það sem þú gerir. þá hefur manneskjan sem hannaði eyðublaðið gríðarleg áhrif á það sem þú gerir. Það er líka erfitt að skilja þessar niðurstöður. Hugsaðu um það. Hve mörg ykkar trúa því að ef þið mynduð endurnýja ökuskírteinið ykkar á morgun, Hve mörg ykkar trúa því að ef þið mynduð endurnýja ökuskírteinið ykkar á morgun, og þið færuð niður á Umferðarstofu og mynduð fá svona eyðublað, og þið færuð niður á Umferðarstofu og mynduð fá svona eyðublað, að það myndi virkilega breyta hegðun þinni? Það er mjög erfitt að ímynda sér að það hafi áhrif á okkur. Við getum sagt: „Já, þessu skrítnu Evrópubúar. Auðvitað hefur þetta áhrif á þau.“ En þegar það kemur að okkur þá líður okkur eins að við séum í bílstjórasætinu, eins og við séum við stjórnvölinn, og að við séum að taka ákvarðanirnar, eins og við séum við stjórnvölinn, og að við séum að taka ákvarðanirnar, það er jafnvel erfitt að skilja þá hugmynd að til sé það er jafnvel erfitt að skilja þá hugmynd að til sé tálsýn um ákvarðanatöku, en ekki bara ákvörðunartakan.

Nú gætirðu sagt: „Þetta eru hlutir sem skipta ekki máli.“ Nú gætirðu sagt: „Þetta eru hlutir sem skipta ekki máli.“ Í raun, samkvæmt skilgreiningu, þá eru þetta ákvarðanir um eitthvað sem gerist eftir að við deyjum. Gæti okkur verið meira sama um eitthvað annað en það sem gerist eftir að við deyjum? Gæti okkur verið meira sama um eitthvað annað en það sem gerist eftir að við deyjum? Þá myndi venjulegur hagfræðingur, einhver sem trúir á rökræna hegðun, segja: „Veistu hvað? Kostnaðurinn við að lyfta blýantinum og haka við er meiri en mögulegur ávinningur af ákvörðuninni.“ og haka við er meiri en mögulegur ávinningur af ákvörðuninni.“ Þess vegna sjáum við þessi áhrif. Í raun þá er það ekki vegna þess að hún er auðveld. Það er ekki útaf því að hún er merkingalaus eða að okkur sé sama. Það er andstæðan, það er einmitt því okkur er ekki sama. Hún er erfið og flókin. Það flókin að við vitum ekki hvað skal gera. Og því að við höfum enga hugmynd um hvað skuli gera. Þá veljum við bara það sem er búið að velja fyrir okkur.

Ég skal gefa ykkur eitt dæmi í viðbót um þetta. Þetta er úr ritgerð eftir Redelmeier og Schaefer. Og þeir sögðu: „Já, en þessi áhrif koma einnig fram hjá sérfræðingum, fólki sem er vel launað, sérfræðingar í því að taka ákvörðun, taka margar ákvarðanir.“ Svo þeir tóku hóp af læknum og kynntu fyrir þeim taka margar ákvarðanir.“ Svo þeir tóku hóp af læknum og kynntu fyrir þeim niðurstöður úr rannsókn á sjúklingi. Þetta er sjúklingurinn. Hann er 67 ára gamall bóndi. Hann hefur þjáðst af mjaðmarverk í langan tíma. Svo segja þeir við lækninn, „Þú fannst það út fyrir nokkrum vikum Svo segja þeir við lækninn, „Þú fannst það út fyrir nokkrum vikum að ekkert er að virka fyrir sjúklinginn. Öll þessi lyf. Ekkert virtist virka. Svo þú vísaðir honum í mjaðmaskiptaaðgerðarmeðferð. Mjaðmaskiptaaðgerð. Allt í lagi?“ Svo sjúklingurinn er kominn á biðlista fyrir mjaðmaskiptaaðgerð. Og þá segja þeir við helminginn af læknunum, „Í gær þá fórstu aftur yfir mál sjúklingsins og þú áttar þig á því að þú gleymdir að prófa eitt lyf. Þú prófaðir ekki ibúprófen. Hvað gerirðu? Nærðu í sjúklinginn og setur hann á íbúprófen? Eða sendirðu hann bara í mjaðmaskiptaaðgerð?“ Jæja, góðu fréttirnar eru þær að flestir læknarnir í þessu tilfelli ákváðu að kalla sjúklinginn aftur og setja hann á íbúprófen. Mjög gott fyrir læknana.

Við hinn hópinn þá sögðu þeir, „Í gær þegar þú varst að fara yfir mál sjúklingsins Við hinn hópinn þá sögðu þeir, „Í gær þegar þú varst að fara yfir mál sjúklingsins þá uppgötvaðir þú að það voru tvö lyf sem þú varst ekki búinn að prófa, íbúprófen og piroxicam.“ Og þá sögðu þeir: „Þú átt eftir að prófa tvö lyf í viðbót. Hvað gerirðu? Sendirðu hann í aðgerð eða kallarðu hann til baka. Og ef þú kallar þá til baka, ætlarðu þá að prófa íbúprófen eða piroxicam? Hvort?“ Hugsið nú um þetta. Það er jafn auðvelt að senda sjúklinginn samt í mjaðmaskiptaaðgerð. En núna er það orðið mun flóknara mál að taka sjúklinginn aftur. Það er ein auka ákvörðun. Hvað gerist núna? Meirihluti læknanna ákveður núna að senda sjúklinginn í mjaðmaskiptaaðgerð. Meirihluti læknanna ákveður núna að senda sjúklinginn í mjaðmaskiptaaðgerð. Ég vona að þetta valdi ykkur áhyggjum, meðan ég man, Ég vona að þetta valdi ykkur áhyggjum, meðan ég man, þegar þið farið í viðtal til læknis. Málið er að enginn læknir myndi nokkurntíma segja, „Piroxicam, íbúprófen, mjaðmaskiptaaðgerð“ Sendum hann í mjaðmaskiptaaðgerð.“ En um leið og þú setur þetta sem það sjálfgefna Sendum hann í mjaðmaskiptaaðgerð.“ En um leið og þú setur þetta sem það sjálfgefna þá hefur þetta gríðarleg áhrif á það sem fólk kemur til með að gera.

Ég skal gefa ykkur nokkur dæmi í viðbót um röklausa ákvarðanatöku. Ímyndið ykkur að ég gefi ykkur val. Viltu fara í helgarferð til Rómar? Allur kostnaður innifalinn, hótel, samgöngur, matur, morgunmatur, Allur kostnaður innifalinn, hótel, samgöngur, matur, morgunmatur, morgunverðarhlaðborð, allt saman. Eða helgarferð til Parísar Helgarferð til Parísar og helgarferð til Rómar, þetta er tvennt ólíkt. Þar er ólíkur matur, ólík menning, ólík list. Ímyndið ykkur núna að ég bæti einum auka valkosti við sem enginn hefur áhuga á. Ímyndið ykkur núna að ég bæti einum auka valkosti við sem enginn hefur áhuga á. Ímyndið ykkur að ég segði: „Helgarferð til Rómar, helgarferð til Parísar, eða að bílnum þínum verði stolið?“ helgarferð til Parísar, eða að bílnum þínum verði stolið?“ Þetta er fyndin hugmynd. Því hvers vegna ætti það að bílnum verði stolið að hafa einhver áhrif í þessu samhengi? En hvað ef valkosturinn um að bílnum sé stolið En hvað ef valkosturinn um að bílnum sé stolið væri ekki nákvæmlega svona. Hvað ef það væri ferð til Rómar, allur kostnaður innifalinn, samgöngur, morgunverður. En morgunverðurinn innihéldi ekki kaffi á morgnana. Ef þú vilt kaffibolla þá verðurðu að borga sjálfur fyrir það. Hann kostar 2,5 evrur. Núna að einhverju leiti, gefið að þú getur fengið ferð til Rómar með kaffi, Núna að einhverju leiti, gefið að þú getur fengið ferð til Rómar með kaffi, afhverju myndirðu þá vilja ferð til Rómar án kaffis? Þetta er eins og að bílnum sé stolið. Þetta er óæðri kostur. En getið hvað gerðist. Um leið og þú bætir við ferð til Rómar án kaffis þá verður ferð til Rómar með kaffi mun vinsælli. Og fólk velur hana. Staðreyndin að þú ert með ferð til Rómar án kaffis lætur ferð til Rómar með kaffi líta æðra út. Og ekki bara æðra en Róm án kaffis, heldur jafnvel æðra en París. Hérna eru tvö dæmi um þetta lögmál.

Hérna eru tvö dæmi um þetta lögmál. Þetta var auglýsing í The Economist fyrir nokkrum árum sem gaf okkur þrjá valkosti. Netáskrift fyrir 59 dollara. Venjuleg prentáskrift fyrir 125. Eða þú gast fengið bæði fyrir 125. Ég sá þetta og hringdi í The Economist. Ég sá þetta og hringdi í The Economist. Og ég reyndi að komast að því hvað þeir voru að hugsa. Og þeir sendu mig manna í millum Að lokum var mér bent á þá sem höfðu umsjón með vefnum. Ég hringdi í þá og þeir fóru að athuga hvað væri í gangi. Það næsta sem ég veit er að auglýsingin er farin. Og engin útskýring.

Svo ég ákvað að gera tilraunina sem ég hefði viljað fá The Economist til að gera með mér. Ég tók þetta og lét 100 nemendur í MIT hafa eintak. Ég sagði: „Hvað myndirðu velja?“ Og svona skiptust atkvæðin. Flestir vildu net- og prentáskriftar tilboðið. Til hamingju þá valdi enginn efsta kostinn. Sem þýðir að nemendurnir okkar kunna að lesa. En ef ég býð valmöguleika sem enginn vill En ef ég býð valmöguleika sem enginn vill þá get ég fjarlægt hann, ekki satt? Svo ég prentaði aðra útgáfu af þessu þá get ég fjarlægt hann, ekki satt? Svo ég prentaði aðra útgáfu af þessu þar sem ég tók í burtu valmöguleikann í miðjunni. Ég lét aðra 100 nemendur hafa afrit og þetta er það sem gerðist. Núna var vinsælasti kosturinn orðið óvinsælastur. Og minnst vinsælasti kosturinn orðinn vinsælastur.

Það sem gerðist var það að óþarfi valmöguleikinn í miðjunni, var óþarfur í þeim skilningi að enginn valdi hann. En en hann var ekki gagnslaus því hann hjálpaði fólki að átta sig á því hvað það vildi. En en hann var ekki gagnslaus því hann hjálpaði fólki að átta sig á því hvað það vildi. Í raun og veru, miðað við valkostinn í miðjunni þar sem aðeins prentáskrift fyrir 125 var í boði, þá var prent- og netáskrift frábær kaup í samanburði. Og afleiðingarnar eru að fólk valdi það frekar. Almenna hugmyndin hérna - meðan ég man - er að við vitum eiginlega ekki alveg hvað við viljum. Og þar sem við vitum eiginlega ekki hvað við viljum þá erum við móttækileg fyrir allskonar utanaðkomandi áhrifum. Sjálfgefnum valmöguleikunum, sérvalmöguleikum sem otað er að okkur, o.sv.frv.

Eitt dæmi í viðbót af þessu. Fólk trúir því að þegar kemur að líkamlegri aðlöðun, þegar við sjáum einhvern, þá vitum við strax hvort okkur líkar hann eða ekki. Hrifning eða ekki. Það er þess vegna sem við höfum þessi fjögurra-mínútna stefnumót. Svo ég ákvað að gera þessa tilraun á fólki. Ég skal sýna ykkur myndir af fólki - ekki alvöru fólki. Tilraunin var með fólki. Ég skal sýna ykkur myndir af fólki - ekki alvöru fólki. Tilraunin var með fólki. Ég sýndi nokkru fólki myndir af Tom og Jerry. Ég sagði: „Hverjum myndirðu fara út með, Tom eða Jerry?“ En helmingur fólksins fékk líka ófríðari útgáfu af Jerry. Ég tók Photoshop og gerði Jerry örlítið ófríðari. Hinn helmingurinn fékk ófríðari útgáfu af Tom. Hinn helmingurinn fékk ófríðari útgáfu af Tom. Og spurningin var, mun ófríði Jerry og ófríði Tom hjálpa þeirra tilsvarandi, myndarlegri bróður? Svarið var klárlega jákvætt. Þar sem ófríði Jerry var, þá var Jerry vinsæll. Þar sem ófríði Tom var, þá var Tom vinsæll.

Þetta hefur auðvitað tvær mjög skýrar afleiðingar

Þetta hefur auðvitað tvær mjög skýrar afleiðingar fyrir lífið almennt. Þetta hefur auðvitað tvær mjög skýrar afleiðingar fyrir lífið almennt. Ef þú ferð á pöbbarölt, hvern viltu þá taka með þér? Þú vilt aðeins ófríðari útgáfu af sjálfum þér. Þú vilt aðeins ófríðari útgáfu af sjálfum þér. Svipaðan. Svipaðan ..en samt örlítið ófríðari. Svipaðan. Svipaðan ..en samt örlítið ófríðari. Hinn punkturinn er auðvitað sá að Hinn punkturinn er auðvitað sá að ef einhver annar býður þér á pöbbarölt þá veistu hvernig þeir hugsa til þín. Núna eruð þið að fatta þetta. Núna eruð þið að fatta þetta.

Hver er punkturinn í þessu? Punkturinn í þessu er sá að þegar við hugsum um hagfræði þá höfum við þessa fallegu sýn á mannlegt eðli. "Þvílíkt snilldarverk er maðurinn! Svo ágætur að vitsmunum?" Við höfum þessa sýn á okkur, á aðra. "Þvílíkt snilldarverk er maðurinn! Svo ágætur að vitsmunum!" Við höfum þessa sýn á okkur, á aðra. Sjónarmið atferlishagfræðarinnar er aðeins minna vægið gagnvart fólki. Sjónarmið atferlishagfræðarinnar er aðeins minna vægið gagnvart fólki. Í raun þá er þetta læknisfræðilega sýnin okkar. En það er ljós í myrkrinu. En það er ljós í myrkrinu. Ljósið er það, að ég held, eiginlega það sem gerir atferlishagfræði áhugaverða og spennandi. Erum við Ofurmennið eða erum við Hómer Simpson?

Þegar það kemur að því að byggja í efnislega heiminum þá þekkjum við svo til okkar takmörk. Við byggjum tröppur. Og við byggjum svona hluti sem ekki allir kunna að nota. Við byggjum tröppur. Og við byggjum svona hluti sem ekki allir kunna að nota. Við þekkjum takmörk okkar Við þekkjum takmörk okkar og við byggjum í kringum þau. En af einhverri ástæðu þegar kemur að huglæga heiminum þegar við hönnum hluti eins og heilsugæslu, eftirlaun og hlutabréfamarkaði, þá virðumst við gleyma takmörkum okkar. Ég held að ef við þekkjum huglægar takmarkanir okkar á sama hátt og við þekkjum efnislegar takmarkanir, jafnvel þó það stari ekki á sama hátt í andlitið á okkur, þá gætum við skapað betri heim. Og það, að ég held, er vonin í þessu.

Takk kærlega.

(Klapp)