Amber Case: Við erum öll vélmenni núna

Ég vil segja ykkur öllum að þið öll eruð í raun vélmenni en ekki þau vélmenni sem þið haldið Þið eruð ekki Véllöggann, og þið eruð ekki Tortímandinn, en þið eruð vélmenni í hvert skipti sem þið horfið á tölvuskjá eða notið farsímana ykkar. En hvað er þá góð skilgreining á vélmenni? Nú, hefðbundna skilgreiningin er lífvera "sem bætt hefur verið við utanaðkomandi íhlutum í þeim tilgangi að aðlagast nýju umhverfi." Þetta kom fram í grein frá 1960 um geimferðir. Af því, ef þið hugsið um það, að geimurinn er frekar óþægilegur; fólk á ekki að vera þar. En mannfólkið er forvitið, og það vill bæta hlutum við líkama sína svo það geti farið í alpana einn daginn og breytt sér fisk sjónum þann næsta

Ef við skoðum hugmyndafræði hefðbundnar mannfræði. Einhver ferðast til annars lands, segir, "Þetta fólk er svo heillandi, þessi tól þeirra eru áhugaverð, þessi menning þeirra er forvitnileg." Og svo skrifa þeir grein, og kannski nokkrir aðrir mannfræðingar lesa hana, og okkur finnst þetta vera rosalega framandi. Jæja, það sem er að gerast er að við höfum skyndilega fundið nýja tegund. Ég, sem vélmenna mannfræðingur, hef skyndilega sagt, "Ó, vá. Núna skyndilega erum við ný mynd af homo sapiens. Og sjáið þessa heillandi menningarheima Og sjáið þessa forvitnilegu siði sem allir eru að tileinka sér varðandi þessa tækni. Þeir eru að smella á hluti og stara á skjái."

Nú það er ástæða fyrir því að ég rannsaka þetta, frekar en hefðbundna mannfræði. Og ástæðan er að tól notkun, í byrjun, fyrir þúsundum ára, allt hefur verið líkamleg breyting sjálfsins. Það hefur hjálpað okkur að framlengja okkur sjálf líkamlega, fara hraðar, berja hluti fastar, og það hafa verið takmörk á því. En það sem við erum að horfa upp á núna er ekki framlenging af okkur líkamlega, heldur framlenging af okkur andlega. Og vegna þess, tekst okkur að ferðast hraðar, eiga samskipti á annan hátt. Og annað sem kemur til er að við göngum öll um með lítið Mary Poppins tæki. Við getum sett hvað sem við viljum inn í það, en verður samt ekki þyngra, og svo getum við tekið hvað sem er út úr því. Hvernig lítur tölvan þín í raun út að innan? Jú, ef þú prentar það út, lítur það út eins og þúsund pund af efni sem þú gengur með alla daga. Og ef þú tapar þeim upplýsingum, þýðir það að allt í einu finnur þú fyrir missi í huga þínum, að þér finnst skyndilega eins og eitthvað vanti, fyrir utan það að þú getur ekki séð það, þannig að þetta er undarleg tilfinning.

Annað sem gerist er að þú átt annað sjálf. Hvort sem þér líkar eður ei, ertu farin að koma fyrir á netinu, og fólk er farið að eiga samskipti við þitt annað sjálf þegar þú ert ekki við. Þannig að þú verður að fara varlega með að hafa þína framlínu opna, sem er í raun Facebook veggurinn þinn, svo að fólk sé ekki að skrifa á hann um miðja nótt -- því að það er í raun samsvarandi. Nú skyndilega þurfum við að viðhalda okkar öðru sjálfi. Þú verður að koma vel fram í stafræna lífinu á svipaðan hátt og þú myndir gera í þínu venjulega lífi. Svo, á sama hátt og þú myndir vakna, fara í sturtu og klæða þig, verður þú að læra að gera það sama fyrir þitt stafræna sjálf. Og vandamálið er það að það er mikið af fólki núna, sérstaklega unglingar, sem þurfa að fara í gegnum tvö gelgjuskeiði. Þau þurfa að fara gegnum aðal skeiðið, sem er afar óþægilegt, og svo er það hitt sem þau upplifa í gegnum sitt annað sjálf. Sem er ennþá óþægilegra vegna þess að þar er saga af því sem þau hafa farið í gegnum á netinu. Og hver sá sem er nýgræðingur í tækni, er á sínum unglingsárum á netinu núna. Svo það er mjög óþægilegt, og það er mjög erfitt fyrir þá að gera þessa hluti.

Þegar ég var lítil, settist pabbi með mig á kvöldin og sagði, "Ég ætla að kenna þér um tíma og rúm í framtíðinni." Og ég sagði, "Frábært." Og hann sagði svo einn daginn, "Hvað er stysta fjarlægðin milli tveggja punkta?" Og ég sagði, "Nú, það er bein lína. þú sagðir mér það í gær." Mér fannst ég vera mjög gáfuð. Hann sagði, "Nei, nei, nei. Hérna er betri leið." Hann tók pappírsblað, teiknaði A og B á sitthvora hlið blaðsins og braut þær saman svo að A og B komu saman. Og hann sagði, "Þetta er stysta fjalægðin milli tveggja punkta." Og ég sagði, "Pabbi, pabbi, pabbi, hvernig gerðiru þetta?" Hann sagði, "Nú, þú bara beygir tíma og rúm, það tekur ægilega mikið af orku, og þannig er bara farið að því." Og ég sagði, "Ég vil gera það." Og hann sagði, "Nú, allt í lagi." Og svo, þegar ég fór að sofa næstu 10 eða 20 árin, hugsaði ég á nóttinni, "Ég vil verða fyrsta manneskjan til að búa til ormagöng, til að láta hluti komast hraðar. Og ég vil búa til tímavél." Ég var alltaf að senda skilaboð til mín í framtíðina með því að nota segulbandsupptökutæki.

En það sem ég uppgötvaði þegar ég fór í háskóla, er að tækni er ekki samþykkt vegna þess að hún virkar; hún er samþykkt vegna þess að fólk notar hana og er gerð fyrir mannfólkið. Svo ég byrjaði að læra mannfræði. Og þegar ég var að skrifa lokaritgerðina mína um farsíma, áttaði ég mig á því að allir voru að ferðast með lítil ormagöng í vösunum sínum. Enginn var líkamlega að flytja sjálfan sig, heldur voru allir að flytja sig andlega. Þau smelltu á takka, og þau tengdust eins og A yfir í B um leið. Svo ég hugsaði, "Ó, vá. Ég fann það. Þetta er frábært."

Svo með tímanum, hafa tími og rúm þjappast út af þessu. Þú getur staðið á einni hlið heimsins, hvíslað eitthvað og verið heyrt til þín á annari. Ein af hinum hugmyndunum sem koma upp er að þegar þú hefur mismunandi tegundir af tíma á hverju einasta tæki sem þú notar. Hvert einasti vafraflipi gefur þér aðra tegund af tíma. Og út af því, ferð þú að grafa upp í leit að þínum ytri minningum -- hvert settir þú þær? Svo nú erum við öll þessir fornleifafræðingar sem eru að grafa upp í leit að hlutum sem við höfum týnt í okkar ytri heila sem við göngum með í vösum okkar. Og það býr til einskonar örvæntingar arkitektúr Æ nei, hvar er þetta? Við segjum öll "Ég elska Lucy" á stóru færibandi upplýsingar, sem við höldum ekki í við.

Svo það sem gerist er, þegar við komum með þetta allt inn í samfélagið, endum við á því að vera stanslaust að athuga með símann okkar. Svo það sem við höfum er eitthvað sem kallast nándar umhverfi. Það er ekki það að við séum alltaf tengd öllum, heldur að hvenær sem er getum við náð til hvers sem er. Ef þú gætir prentað út alla í farsímanum þínum, væri herbergið mjög fjölmennt. Það er allt þetta fólk sem þú hefur aðgang að núna, almennt séð -- allt þetta fólk, allir vinir þínir og fjölskylda sem þú getur tengst.

Svo það eru einhver sálfræðileg áhrif sem koma til við þetta. Ein áhrif sem ég virkilegar áhyggjur af er að fólk er ekki að taka sér tíma fyrir andlega íhugun lengur, og að fólk er ekki að hægja á sér og stoppa, að vera í kringum allt þetta fólk í herberginu alltaf sem eru að reyna keppast um athygli þína á samtíma tímaeiningum, fornleifafræði og örvæntingar arkitektúr. Þau sitja ekki bara þarna. Í raun, þegar þú hefur ekkert ytra áreiti, þá er tími er fyrir sköpun sjálfsins, þegar þú getur gert langtíma áætlanir, þar sem þú reynir að komast að því hver þú virkilega ert. Svo þá, þegar þú hefur gert það, getur þú fundið út hvernig þú eigir að koma á framfæri þinni annara sjálfsmynd á eðlilegan hátt, í staðin fyrir að takast á við allt um leið og það kemur upp -- og æ, ég verð að gera þetta, og ég verð að gera þetta, og ég verð að gera þetta. Svo þetta er mjög mikilvægt. Ég hef miklar áhyggjur að, sérstaklega börn í dag, þau eigi ekki eftir að takast á við þennan dauða tíma, að þau hafi tafarlausa takka-smellingar menningu, og að allt komi upp í hendurnar á þeim, og að þau verði mjög spennt fyrir því og mjög háð því.

Svo ef þú hugsar um það, hefur heimurinn ekki stoppað heldur. Hann hefur sín eigin utanaðkomandi tilbúin tæki, og þessi tæki eru að hjálpa okkur öllum að eiga samskipti við hvert annað. En þegar þú sérð þetta fyrir þér í raun, allar þær tengingar sem við erum að eiga núna -- þetta er mynd af kortlagningu veraldarvefsins -- hún lítur ekki mjög tæknilega út; hún er í raun mjög lífræn. Þetta er í fyrsta skiptið í allri mannkynssögunni þar sem við höfum tengst á þennan hátt. Og það er ekki það að vélarnar séu að taka yfir; heldur að þær eru að hjálpa okkur að vera meira mennsk, hjálpa okkur að tengjast hverju öðru.

Farsælasta tæknin er sú sem er ekki fyrir okkur og hjálpar okkur að lifa lífum okkar. Svo í raun, endar tæknin á því að vera meira mennsk en tækni, vegna þess að við erum alltaf að skapa hvort annað saman. Þetta er sá miklivægi punktur sem ég rannsaka: að allt sé fallegt, að þetta sé ennþá mannleg tenging; en bara gerð á öðruvísi hátt. Við erum bara að auka okkar mannlega eðli og hæfileika okkar til að tengjast hverju öðru, óháð landafræði. Það er þess vegna sem ég rannsaka vélmannfræði.

Þakka ykkur fyrir.

(Lófatak)