Սքայլար Թիբբիթս. Արդյո՞ք մենք կարող ենք ստեղծել իրեր, որոնք իրենք իրենց են կառուցում

Այսօր ցանկանում եմ ձեզ ցույց տալ իրերի ստեղծման ապագայի եղանակները: Ես հավատում եմ, որ շուտով մեր շենքներն ու մեքենաները ինքնուրույն համակարգվող կլինեն, ինքնուրույն կվերարտադրվեն և իրենք իրենց կնորոգեն: Այսպես, ես պատրաստվում եմ ձեզ ցույց տալ այն, ինչ գտնում եմ, որ ներկայիս արտադրության զարգացվածության վիճակն է, որը, այնուհետև, կհամեմատենք որոշ բնական համակարգերի հետ:

Այսպիսով, արտադրության ներկայիս ​​վիճակում, մենք ունենք երկնաքերեր. երկուսուկես տարի, 500,000-ից ավել մաս, բավականին բարդ է, նոր և հետաքրքիր տեխնոլոգիաներ` պողպատե, բետոնե, ապակե: Մենք ունենք հիանալի մեքենաներ, որ կարող են մեզ տիեզերք տանել. 5 տարի, 2.5 միլիոն մաս:

Սակայն մյուս կողմից, եթե նայենք բնական համակարգերին, մենք ունենք սպիտակուցներ, որ երկու միլիոն տեսակի են, որոնք կարող են քայքայվել 10,000 նանո-վայրկյանում; կամ վերցնենք 3 միլիարդ մոլեկուլ պարունակող ԴՆԹ-ն, որ մոտ մեկ ժամվա ընթացքում կարող ենք վերարտադրել: Այսպիսով, այս ամբողջ բարդությունը մեր բնական համակարգերում է, սակայն սրա հետ մեկտեղ կան չափազանց կարևոր բաներ ևս, շատ ավելի կարևոր, քան որևէ այլ բան, որ մենք կարող ենք կառուցել, շատ ավելի բարդ, քան որևէ այլ բան, որ մենք կարող ենք ստեղծել: Էներգիայի տեսանկյունից սրանք շատ ավելի արդյունավետ են: Վերջիններս հազվադեպ են սխալվում: Եվ դրանք կարող են իրենք իրենց վերանորոգել` ապահովելով երկարատևություն:

Այսպիսով, մեր բնական համակարգերում իրոք շատ հետաքրքիր մի բան կա: Եվ եթե կարողանանք դա հաղորդել մեր կառուցվող շրջակա միջավայրում, ապա հետաքրքիր պոտենցիալ կգտնենք այն բանի մեջ, թե ինչպես ենք մենք կառուցում իրերը: Ես գտնում եմ, որ դրա լուծումը ինքնուրույն համակարգումն է:

Այսինքն, եթե ցանկանում ենք օգտագործել ինքնուրույն համակարգումը մեր ֆիզիկական միջավայրում, կարծում եմ, որ պետք է օգտագործենք դրա համար նախատեսված 4 կարևոր գործոնները: Առաջինն այն է, որ մենք պետք է բացահայտենք այն ամենի բարդությունը, ինչ ցանկանում ենք կառուցել, այսինքն` մեր շենքներնի ու մեքենաների: Այնուհետև, մենք պետք է վերածենք դա հասարակ հաջորդականության` հիմանկանում տեսնելու համար մեր կառույցների աշխատանքի ԴՆԹ-ն: Հետևապես, մեզ անրհաժեշտ են ծրագրավորվող մասեր, որոնք կարող են ամրապնդել այդ հաջորդականությունը, որից հետո դա կօգտագործվի միավորման կամ վերակարգավորման համար: Այդ գործընթացը կատարելու համար մեզ անհրաժեշտ է որոշակի էներգիա, որը թույլ կտա այս մասնիկներին միավորվել հենց ծրագրից: Մեզ նաև անհրաժեշտ է սխալները ուղղող որոշակի ռեզերվային համակարգ, երաշխավորելու համար, որ մենք կառուցել ենք այն, ինչ ուզում էինք:

Այսպիսով, ես պատրաստվում եմ ձեզ ցույց տալ մի շարք ծրագրեր, որոնց վրա իմ գործընկերներն ու ես աշխատել ենք Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտում` ապագայում այս ինքնահամակարգմանը հասնելու համար: Դրանցից առաջին երկուսը MacroBot-ն ու DeciBot-ն են: Այս ծրագրերը լայնածավալ վերակոնֆիգուրացվող ռոբոտներ են` 2,5 և 3,5 մետր երկարությամբ: Նրանցում ներդրված են մեխանիկական էլեկտրական սարքավորումներ, սենսորներ: Դուք հավաքում եք այն, ինչ ցանկանում եք միավորել անկյունների հաջորդականությամբ, մինուս 120, մինուս 120, 0, 0, 120, մինուս 120. սրա պես մի բան; այսպիսով, ստացանք անկյունների կամ պտույտների հաջորդականություն, որից հետո, լարի միջոցով փոխանցում եք այդ հաջորդականությանը: Յուրաքանչյուր բլոկ ստանում է իր հաղորդագրությունը. այն է` մինուս 120: Այն պտտվում է այդ անկյունով, ստուգում արդյոք ամեն ինչ ճիշտ է և այնուհետև փոխանցում դա իր հարևան բլոկին:

Ահա այն հրաշալի գիտնականները, ճարտարագետները, դիզայներները, ովքեր աշխատում են այս ծրագրի վրա: Եվ ես կարծում եմ, որ սա ի հայտ է բերում հետևյալ հարցերը. Իսկ դա իրականում ընդլայնելի՞ է: Ի նկատի ունեմ, հազարավոր դոլարների, շատ-շատերի ժամանկի ծախսը հանգեցրել է 2,5 մետր երկարությամբ ռոբոտի ստեղծմանը: Կկարողանա՞նք դրա մասշտաբը ընդլայնել: Իրականում կկարողանա՞նք ներդնել ռոբոտատեխնիկան դրա յուրաքանչյուր մասում: Հաջորդը նախագիծը լուծում է այդ հարցը, և դիտարկում դրա պասիվ բնույթը կամ պասիվ կերպով փորձում է ապահովել վերակոնֆիգուրացման ծրագրավորման ունակությունը: Սակայն դա շարժվում է առաջ և փորձում է ունենալ փաստացի հաշվարկում: Դա իր հիմքում ունի հաշվարկների ամենահիմնային շինարարական բլոկը, թվային ինտեգրալ սխեմայի տրամաբանական տարրը անմիջապես յուրաքանչյուր մասի մեջ:

Սա «ԵՎ-ՈՉ» տարրն է: Դուք ունեք մեկ տարր` քառանիստ, որը կկատարի բոլոր հաշվարկը, և երկու քառանիստեր` մուտքագրման համար: Դրանցից մեկը` օգտագորողի կողմից ինֆորմացիայի մուտքագրման համար, այնպես ինչպես աղյուսներ եք շարում: Հաջորդը` նախորդ շարված աղյուսից ինֆորմացիա ստանալու համար: Որից հետո այն արտաբերում է ինֆորմացիան եռաչափ տարածության մեջ: Այսպիսով, սա նշանակում է, որ օգտվողը կարող է սկսել աշխատեցնել աղյուսների տեղափոխությունը ցանկալի ուղղությամբ: Նրա հաշվարկները հիմնվում են այն բանի վրա, թե ինչ է արվել մինչ արդ և նրա, թե ինչ եք նրան ասել, որ անի: Իսկ այժմ այն սկսում է շարժվել եռաչափ տարածության մեջ, վերև կամ ներքև: Այսպիսով ձախ կողմում, [1,1] մուտքագրումը ելքում հավասար է 0, շարժ դեպի ներքև: Աջ կողմում [0,0] մուտքագրումը ելքում հավասար է 1, որը նշանակում է շարժ դեպի վեր: Սրանից հետևում է, որ այժմ մեր կառույցները ունեն գծագրեր այն ամենի համար, ինչ մենք ցանկանում ենք կառուցել:

Այսինքն, այն ամբողջ տեղեկատվությունը, թե ինչ է կառուցվելու, դրանք կուտակել են իրենց մեջ: Սա նշանակում է, որ մենք կարող ենք ունենալ ինքնաարտադրման որոշակի ձև: Ես դա կոչում եմ ինքնակառավարվող վերարտադրություն, քանի որ կառույցներն ունեն հստակ գծագրեր: Եթե սխալ տեղի ունենա, դուք կարող եք փոխարինել տվյալ մասը: Ամբողջ առկա տեղեկատվությունը հուշում է ձեզ, ինչպես այն վերանորոգել. Այսպիսով, դուք կարող եք ունենալ մի բան, որ տեղաշարժվում և կարդում է ինֆորմացիա և կարող է այն փոխանցել իր մի մասից մյուսին: Դա ուղղակիորեն ներկառուցված է, չկա արտաքին և ոչ մի հրահանգ:

Ուստի վերջին նախագիծը, որ ես ձեզ ցույց կտամ կոչվում է «Biased Chains», և հավանաբար դա ամենահուզիչ օրինակն է, այն բանի, որ մենք այսօր ունենք, պասիվ ինքնուրույն հավաքվող համագարգերի օրինակներից: Հետևաբար դա ունի վերակոնֆիգուրացման և ծրագրավորման հնարավորություն, որ ստեղծում է ամպողջապես պասիվ համակարգ: Այսպիսով, հիմքում ունենք տարրերի շղթա: Բոլոր տարրերը լիովին նույնական են, և որոշակիորեն շեղված: Այսինքն` յուրաքանչյուչ շղթա, կամ տարր, շարժվում է աջ կամ ձախ: Եվ երբ դուք համախմբում եք շղթան, դուք, ըստ էության, ծրագրավորում եք այն: Դուք հրաման եք տալիս յուրաքանչյուր միավորին, որ այն շարժվի աջ կամ ձախ: Այսպես, երբ դուք շարժում եք շղթան, այն վերափոխվում է ցանկացած փոխդասավորության, որ դուք ծրագրավորել եք` օրինակ սրա դեպքում ստանում ենք պարույրագիծ, կամ այս մյուսը` իրար կողք երկու խորանարդ է: Այսպիսով, դուք կարող եք ծրագրավորել ցանկացած եռաչափ ձև, կամ միաչափ, երկչափ և այլ ձևեր` այս ամբողջովին պասիվ շղթաներից:

Ի՞նչ է մեզ սա ասում ապագայի մասին: Կարծում եմ, սա մեզ ասում է, որ մեր ֆիզիկական կառույցների, մեր շենքերի և մեքենաների համար կան ինքնահամախմբման, կրկնօրինակման, նորոգման նոր հնարավորություններ: Այս մասերը նոր ծրագրավորման կարողություն ունեն: Սրա շնորհիվ դուք ունեք նոր հնարավորություններ հաշվարկների համար: Մենք կունենանք տարածական համակարգիչներ: Պատկերացրեք, եթե մեր շենքերը, կամուրջները, մեքենաները, մեր բոլոր աղյուսները իրականում կարողանային հաշվարկել անել: Սա զարմանալի զուգահեռ է և հաշվարկման դասակարգված ուժ, նախագծման նոր հնարավորություններ: Այսպիսով, սա իրոք հետաքրքիր պոտենցիալ է: Կարծում եմ, որ այս նախագծերը, որ ձեզ ցույց տվեցի, ընդամենը փոքրիկ քայլ են դեպի մեր ապագան, իհարկե, եթե մենք ներդնենք այս նոր տեխնոլոգիաները նոր ինքնահամակարգվող աշխարհի համար:

Շնորհակալություն:

(Ծափահարություններ)