Պրանավ Միստրի՝ «Վեցերորդ զգայարան» տեխնոլոգիայի ապշեցնող պոտենցիալը

Մենք մեծացել ենք շրջապատված լինելով տարբեր ֆիզիկական առարկաներով: Ամեն օր մենք օգտագործում ենք հազարավոր իրեր ի տարբերություն մեր համակարգչային սարքերի մեծամասնության, այս առարկաների օգտագործումը ավելի հաճելի է: Երբ խոսում ես մի առարկայի մասին, մտքին ինքնաբերաբար գալիս է մի այլ բան, որ կապված է դրա հետ, և դա ժեստերն են, որոնց միջոցով մենք փոխազդում ենք այդ առարկաների հետ և կիրառում դրանք առօրյա կյանքում: Մենք օգտագործում ենք ժեստեր ոչ միայն առարկաների հետ առընչվելիս, այլ նաև միմյանց հետ շփվելիս: «Նամաստե»-ի ժեստը համարվում է հարգանքի նշան ուրիշի նկատմամբ, կամ օրինակ՝ Հնդկաստանում ամեն երեխա գիտի, որ կրիկետում սա «չորսն» է : Այս ամենը դարձել է մեր առօրյա կյանքի մասը:

Այսպես, ինձ սկսեց հետաքրքրել, թե հենց սկզբից ինչպես... ի՞նչպես մեր գիտելիքները առօրյա առարկաների և ժեստերի մասին և նրանց օգտագործման միջոցները կարող են կիրառվել թվային աշխարհի հետ փոխազդեցության ժամանակ: Ինչո՞ւ ստեղնաշարի և մկնիկի փոխարեն ես չօգտագործեմ իմ համակարգիչը, այնպես, ինչպես ես ներգործում եմ ֆիզիկական աշխարհի հետ:

Այսպիսով, 8 տարի առաջ ես սկսեցի հետազոտել սա, և ամեն ինչ սկսվեց իմ սեղանի վրա գտնվող մկնիկից: Իմ համակարգչի համար օգտագործելու փոխարեն ես պարզապես քանդեցի այն: Ձեզանից շատերը երևի տեղյակ կլինեն, որ այն ժամանակ մկնիկները դեռ գնդիկավոր էին և ունեին երկու պտուտակ, որոնք համակարգչին փոխանցում էին տեղեկություն գնդիկի շարժման մասին և համապատասխանորեն՝ մկնիկի շարժման մասին: Այսպիսով, ինձ հետաքրքրեցին այդ երկու պտուտակները։ Բայց ինձ հարկավոր էին ավելի շատ պտուտակներ, և ես վերցրեցի մեկ ուրիշ մկնիկ իմ ընկերոջից ու այդպես էլ ետ չվերադարձրեցի այն: Հիմա ունեի արդեն չորս պտուտակ: Հետաքրքիրն այն է, թե ինչպես ես կիրառեցի այդ պտուտակները՝ պարզապես հանեցի դրանք մկնիկներից և շարեցի մի գծով: Նրանք ունեին տարբեր զսպանակներ և հանգույցներ: Արդյունքում ես ստացա մի սարք, որը կարողանում էր զգալ շարժումները և արժեր ընդամենը 2 դոլար: Այսպիսով, այն բոլոր շարժումները, որ ես անում էի ֆիզիկական աշխարհում կրկնօրինակվում էին թվային աշխարհում՝ ունենալով միայն այդ փոքր սարքը ձեռքի տակ, որը ես պատրաստեցի 8 տարի առաջ, 2000 թվականին։

Քանի որ ես հետաքրքրված էի նրանում, թե ինչպես միացնեմ այդ երկու աշխարհները, մտքիս եկան գրառումների համար օգտագործվող կպչուն թղթերը։ Ես մտածեցի. «Ինչո՞ւ չմիացնեմ կպչուն թղթի սովորական մակերեսը թվային աշխարհի հետ»։ Մայրիկիս ուղղված հաղորդագրությունը այս թղթի վրա կարելի էր ուղարկել SMS-ի միջոցով, կամ հանդիպման մասին հիշեցումը` հեռախոսի մեջ ավտոմատ կարող է գրանցվել իմ թվային օրացույցի մեջ։ Ստացվում է թվային օրագիր, որը միշտ քեզ հետ է։ Բայց թվային աշխարհում կարելի է նաև ինչ-որ բաներ որոնել, օրինակ, կարող եք անել հարցում, ենթադրենք՝ «Ո՞րտեղ է ապրում դոկտոր Սմիթը», և համակարգը իսկույն կբերի որոնման արդյունքները։ Փաստորեն, ստացվում է թղթի վրա կատարվող նույն ելքի ու մուտքի գործընթացը, բայց առանց թղթի առկայության։

Մեկ ուրիշ փորձարկման ժամանակ ես մտածում էի ստեղծել մի գրիչ, որը կգրեր եռաչափ տարածության մեջ։ Այսպիսով, ես ստեղծեցի այս գրիչը, որը կօգնի դիզայներներին և ճարտարապետներին ոչ միայն մտածել եռաչափ տարածության մեջ, այլ նաև նկարել, ինչը բավականին հեշտացնում է գործընթացը։

Հետո ես մտածեցի. «Ի՞նչու չստեղծել Google Maps, բայց ֆիզիկական աշխարհում»։ Որևէ բան գտնելու համար բանալիային բառեր տպելու փոխարեն ես տեղադրում եմ իրերը այս մակերեսին։ Եթե տեղադրեմ ավիատոմսը, ապա այն ցույց կտա, թե որտեղ է իմ թռիչքի նստեցումը։ Սուրճի բաժակը ցույց կտա, թե որտեղից կարելի է գնել սուրճ, կամ որտեղ է գտնվում աղբամանը։

Այս բոլորը եղել են իմ առաջին քայլերը, քանի որ ես ցանկանում էի պարզապես միավորել երկու աշխարհները։ Բոլոր այս փորձարկումների մեջ կա մի ընդհանուր բան. ես փորձում էի ֆիզիկական աշխարհը դարձնել թվայինի մի մասնիկը։ Ես վերցնում էի որոշակի առարկաների մասեր, կամ որևէ շարժումներ իրական աշխարհից և միացնում դրանք թվային աշխարհին, քանզի նպատակը այն էր, որ համակարգչային ինտերֆեյսները ավելի ինտուիտիվ դառնան։

Բայց հետո ես հասկացա, որ մարդկանց այդքան էլ չեն հետաքրքրում համակարգիչները։ Մեզ ավելի շատ հետաքրքրում է տեղեկատվությունը։ Մենք ցանկանում ենք իմանալ տարբեր բաների մասին, տեղյակ լինել աշխարհում արագ փոփոխող երևույթների մասին։

Այսպիսով, անցյալ տարի, ավելի ճիշտ անցյալ տարվա սկզբից, ես սկսեցի մտածել. «Ինչո՞ւ չփոխեմ ուղղությունը դեպի հակառակ կողմ»։ Միգուցե. «Ֆիզիկական աշխարհը գունավորել այդ էլեկտրոնային տեղեկատվությամբ` թվային աշխարհի միջոցով»: Պիկսելներն այժմ տեղադրված են այս ուղղանկյուն սարքերի մեջ, որոնք տեղավորվում են գրպանի մեջ։ Ինչո՞ւ չազատվել այս սահմաններից և ուղղակի փոխանցել դրանք իմ առօրյա կյանքի իրերին այնպես, որ ես պարտավոր չլինեմ սովորել նոր լեզուներ, որպեսզի կարողանամ աշխատել այս պիկսելների հետ։

Այսպիսով, որպեսզի իրականացնեմ իմ այս երազանքը ես մտածում էի մի մեծ պրոյեկտոր տեղադրել գլխիս վրա։ Կարծում եմ, սա է պատճառը, որ այն անվանում են գլխավերևի պրոյեկտոր, այդպես չէ՞։ Ես հենց այդպես էլ վարվեցի. վերցրեցի իմ հեծանիվի սաղավարտը և պրոյեկտորի համար փոքր անցք արեցի նրա վրա։ Եվ այսպես, հիմա ես կարողանում էի հավելել իմ շրջակա միջավայրը թվային տեղեկատվությամբ։

Բայց ավելի ուշ ես հասկացա, որ ցանկանում եմ նաև ներգործել այդ թվային պիկսելների հետ։ Ես սարքին ավելացրեցի նաև տեսախցիկ, որն աշխատում էր իբրև էլեկտրոնային աչք։ Հետո մենք ավելի առաջ գնացինք պատրաստելով սարքի կոկիկ, կախովի տարբերակը, որը շատերիդ ծանոթ է որպես «Վեցերորդ զգայարան» (SixthSense) սարք։

Սակայն այս տեխնոլոգիայի մեջ ամենահետաքրքիրը կայանում է նրանում, որ կարող եք տեղափոխել սեփական էլեկտրոնային աշխարհը ձեզ հետ՝ ուր էլ, որ գնաք։ Դուք կարող եք օգտագործել ցանկացած մակերես, ցանկացած պատ որպես ինտերֆեյս։ Տեսախցիկը հետևում է ձեր բոլոր շարժումներին։ Ինչ էլ դուք անեք ձեր ձեռքերով՝ այն կհասկանա: Եվ, ինչպես տեսնում եք, կան տարբեր գույների նշիչներ, որոնք մենք ամենասկզբում օգտագործում էինք։ Դուք կարող եք սկսել նկարել ցանկացած պատի վրա: Կանգնեք պատի առջև և սկսեք նկարել դրա վրա։ Բայց այստեղ մենք միայն մեկ մատի չենք հետևում։ Դուք ազատ կարող եք օգտագործել ձեր երկու ձեռքերը։ Այսպիսով՝ երկու ձեռքերով կարելի է մեծացնել կամ փոքրացնել քարտեզի պատկերը մատների սովորական շարժման միջոցով։ Եվ ի՞նչ է անում տեսախցիկը. այն բացի պատկերներ ստանալուց, ճանաչում է դրա եզրագծերն ու գույները, և այլ փոքր ալգորիթմները: Տեխնիկապես այն մի քիչ բարդ է, բայց ընձեռում է ձեզ հնարավորություն ավելի ինտուիտիվ կերպով ստանալ տեղեկատվություն:

Բայց ամենից շատ ինձ դուր է գալիս այն, որ սարքը կարող եք օգտագործել ամենուր: Գրպանում տեսախցիկ կրելու փոխարեն, դուք կարող եք անել միայն լուսանկարման շարժումը և ստանալ պատկեր:

(Ծափահարություններ)

Շնորհակալություն:

Այնուհետև գտնել մի պատ, որևէ ազատ տեղում, և սկսել նայել ստացված նկարները: Կամ, «Լավ, ես ցանկանում եմ այս նկարը մի փոքր խմբագրել և հետո ուղարկել ընկերոջս»: Այսպիսով, մենք կանգնած ենք մի ժամանակաշրջանի շեմին, երբ համակարգչային տեխնոլոգիաները կմիանան ֆիզիկական աշխարհին: Եվ, եթե նույնիսկ մոտակայում չկա որևէ հարմար մակերես դուք պարզապես կարող եք օգտագործել ձեր ձեռքի ափը տարրական գործողություններ կատարելու համար: Ահա ես հավաքում եմ հեռախոսի համար ձեռքիս վրա: Տեսախցիկը հասկանում է ոչ միայն ձեռքի շարժումները, այլ նաև այն, թե ինչ առարկաներ եք պահում ձեր ձեռքերում:

Եվ ի՞նչ ենք ստանում. այս օրինակում, գրքի կազմը համեմատում ենք հազարավոր կամ միլիոնավոր առցանց գրքերի հետ և պարզում, թե ինչ գիրք է սա: Ունենալով այդ տեղեկությունը, կարող ենք գտնել տարբեր կարծիքներ այդ գրքի վերաբերյալ, կամ նույնիսկ New York Times-ի դրա ձայնային նկարագիրը: Այսպիսով, դուք կարող եք լսել կարծիքների ձայնային տարբերակը: («քննարկումներ Հարվարդի համալսարանում...»)

Սա Օբամայի նախորդ շաբաթվա այցի մասին էր Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտ: («...և հատկապես ես ցանկանում եմ շնորհակալություն հայտնել ՄՏԻ-ից երկու արտառոց անձանց..») Ես դիտում էի Օբամայի ելույթի տեսահոլովակը ուղիղ եթերով դրսում՝ պարզապես թերթի վրա: Թերթի վրա կարող եք դիտել նաև եղանակի տեսությունը: Այլևս հարկ չկա ստուգել այն համակարգչի միջոցով, որպեսզի տեղեկացված լինել, այդպես չէ՞:

(Ծափահարություններ)

Եթե վերադառնանք ետ, ես կարող եմ օգտագործել իմ ավիատոմսը, որպեսզի պարզեմ, թե ինչքան ժամանակով է հետաձգվում իմ թռիչքը նախատեսված ժամից: Ես կարող եմ այլևս չմիացնել իմ iPhone-ը, որ ստուգել համապատասխան նշանը: Կարծում եմ, այս տեխնոլոգիան կփոխի ոչ միայն մոտեցումը, այո: (Ծիծաղ) Այն կփոխի մարդկանց հետ մեր շփվելու ձևը՝ ֆիզիկական աշխարհի հետ մեկտեղ: Զվարճալին այն է, որ գտնվելով Բոստոնի մետրոյում կարող եմ պինգ-պոնգ խաղալ գնացքի հատակի վրա: Լավ է, չէ՞: (Ծիծաղ) Կարծում եմ, սա կարող է սահմանափակվել միայն երևակայության թռիչքով, այն ամենի համար, ինչ կարող եք անել, երբ այսպիսի տեխնոլոգիաները միանան իրական աշխարհի հետ:

Բայց շատերդ կառարկեք, որ այս ամենը աշխատում է միայն ֆիզիկական առարկաների հետ: Մենք կատարում ենք բազմաթիվ հաշվապահական և թղթային աշխատանք, և նմանատիպ բաներ: Ի՞նչ կասեք սրա մասին: Շատերդ ոգևորված սպասում եք հաջորդ սերնդի պլանշետային համակարգիչների թողարկմանը շուկայում: Սպասելու փոխարեն ես պարզապես ստեղծեցի իմը՝ օգտագործելով միայն մի կտոր թուղթ: Այստեղ ես միայն հանեցի տեսախցիկը. Բոլոր վեբ-տեսախցիկները պարունակում են խոսափող: Ես հանեցի այն տեսախցիկի միջից և փակցրեցի, կարծես միկրոֆոնը որպես սեղմիչ օգտագործեցի, և ամրացրեցի թղթի վրա, ցանկացած թղթի վրա: Այսպիսով, հպումի ձայնը միանգամից լսվում է, երբ ես դիպչում եմ թղթին: Տեսախցիկը զգայուն է նաև իմ մատների շարժմանը:

Իհարկե, դուք կարող եք ֆիլմեր դիտել: («Բարի օր: Իմ անունը Ռասսել է.. (...և ես հանդիսանում եմ սկաուտների անդամ, 54-րդ խմբում»)

Եվ դուք, անշուշտ, կարող եք խաղեր խաղալ: (մեքենայի շարժիչի ձայն) Այստեղ, տեսախցիկը հասկանում է, որ դուք թուղթ եք պահում ձեր ձեռքերում և մեքենայի մրցումներ եք խաղում: (Ծափահարություններ)

Շատերդ կռահեցիք արդեն, որ հնարավոր է նաև կայքեր դիտել: Այո՛: Դուք կարող եք ցանկացած կայքի դիտել, կամ անել այլ համակարգչային գործողություններ մի կտոր թղթի վրա՝ ամենուր, որտեղ ձեզ հարմար է: Բայց առավել հետաքրքիրն այն է, որ որ ես հիմա ցանկանում եմ անել այս ամենը ավելի դինամիկ կերպով: Երբ մոտենում եմ իմ աշխատանքային սեղանին, ես կարող եմ կսմթելով «ետ վերադարձնել» տեղեկատվությունը մոնիտորին և օգտագործել իմ ամբողջական համակարգիչը:

(Ծափահարություններ)

Եվ ինչո՞ւ միայն համակարգիչը, եթե ամեն ինչ կարելի է թղթի վրա անել։ Թղթով աշխատելը պակաս հետաքրքիր չէ։ Այստեղ, ես վերցնում եմ փաստաթղթի մի մաս, մյուս տեղից վերցնում եմ երկրորդ մասը և պարզապես խմբագրում եմ տեղեկատվությունը, որը ես ունեմ այստեղ։ Այո։ Եվ ես ասում եմ. «Սա շատ լավ է։ Հիմա կարող ենք տպել այն»: Հիմա ես ունեմ տպած տարբերակը։ Հիմա աշխատանքը դարձել է ավելի ինտուիտիվ, քան այն ինչին սովոր էինք 20 տարի առաջ, և ավելին՝ մենք կարողանում ենք միավորել այս երկու աշխարհները։

Եվ որպես վերջաբան կուզենայի ասել. կարծում եմ, որ տեղեկատվության ինտեգրումը առօրյա առարկաների հետ կօգնի մեզ ոչ միայն ձերբազատվել թվային աշխարհի առանձնացված լինելուց, կամ այդ երկու աշխարհների տարբերությունից, այլ նաև այն կօգնի մեզ, որոշակի չափով, մնալ մարդկային և լինել ավելի կապված ֆիզիկական աշխարհի հետ։ Այն կօգնի մեզ չվերածվել մեքենաների, որոնք նստած են այլ մեքենաների դիմաց։

Այսքանը: Շնորհակալ եմ:

(Ծափահարություններ)

Շնորհակալություն:

(Ծափահարություններ)

Քրիս Անդերսոն. Պրանավ, առաջին հերթին պետք է ասեմ, որ Դուք հանճար եք: Սա իսկապես անհավատալի է: Ի՞նչ եք անելու այս ամենի հետ: Որևէ ընկերություն ստեղծել պլանավորո՞ւմ եք: Թե՞ կշարունակեք այպիսի հետազոտություններ անել, թ՞ե ինչ...

Պրանավ Միստրի. Ներկայումս կան շատ ընկերություններ, որոնք հովանավորում են Media Lab-ը որոնք հետաքրքրված են այս ամենը զարգացնելու այս կամ այն ուղղությամբ։ Օրինակ՝ բջջային հեռախոսակապի օպերատորները ցանկանում են օգտվել այս ամենից մի կերպ, իսկ կան Հնդկաստանում ՀԿ-ներ, որոնք մտածում են. «Ինչո՞ւ միայն «Վեցերորդ զգայարան» ունենալ, եթե մենք կարող ենք ստեղծել նաև բացակայող «Հինգերորդ զգայարան»-ը այն մարդկանց համար, ովքեր չեն կարողանում խոսել։ Այս տեխնոլոգիան կօգնի նրանց արտահայտվել այլ կերպ, կամ միգուցե այլ համակարգի միջոցով»:

Ք.Ա.` Ինչպիսի՞ պլաններ ունեք։ Շարունակելո՞ւ եք մնալ ՄՏԻ-ում, թե՞ կզբաղվեք մի այլ բանով։

Պ.Մ.` Ես աշխատում եմ այս տեխնոլոգիան ավելի հասանելի դարձնել մարդկանց համար, այնպես, որ բոլորը կարողանան ունենալ սեփական «SixthSense» սարքը, որովհետև այս տեխնիկական ապահովումը այդքան էլ բարդ չի արտադրել, կամ պատրաստել ինքնուրույն։ Մենք կտրամադրենք բաց կոդով ծրագրային ապահովումներ բոլորին միգուցե հենց հաջորդ ամսվանից սկսած:

Ք.Ա.` Բաց կոդով ծրագրե՞ր։ Հիանալի է։

(Ծափահարություններ)

Ք.Ա.` Դուք վերադառնալու՞ եք ետ` Հնդկաստան այս ամենով։

Պ.Մ.` Այո՜, այո՜, իհարկե։

Ք.Ա.` Իսկ ի՞նչ եք անելու։ Մնալու եք ՄՏԻ-ում։ Գնալու եք Հնդկաստա՞ն։ Ի՞նչպես եք կառավարելու Ձեր ժամանակը ապագայում։

Պ.Մ.` Այնտեղ շատ էներգիա եմ ստանում։ Շատ եմ սովորում։ Այս ամբողջ աշխատանքը, որը դուք տեսնում եք, կատարված է ի շնորհիվ այն ուսուցման, որը ես ստացել եմ Հնդկաստանում։ Ի դեպ գնային արժողության մասին. այս համակարգի ինքնարժենքն է ընդամենը $300, ի տարբերություն $20,000-անոց մակերեսային սեղանների, կամ նման բաների։ Կամ նույնիսկ համեմատեք այն 2 դոլարանոց մկնիկից պատրաստված սենսորային համակարգը նույնատիպ սարքավորումների հետ, որոնք այն ժամանակ արժեին $5,000։ Ես ցուցադրեցի իմ այս սարքավորումը համաժողովի ժամանակ նախագահ Աբդուլ Կալամին, ով հետո ասաց. «Շատ լավ։ Մենք կարող ենք օգտագործել սա Բհաբհայի Միջուկային հետազոտման կենտրոնում մի շարք խնդիրների լուծման համար։» Ես շատ ոգևորված եմ այն փաստով, որ այս տեխնոլոգիան կարող եմ հանրային դարձնել, փոխարենը այն միայն լաբորատոր միջավայրում պահելու։

(Ծափահարություններ)

Ք.Ա.` հաշվի առնելով այն, թե ինչպիսի մարդիկ ենք մենք TED-ում տեսնում, ես կասեի, որ ներկայումս Դուք հանդիսանում եք աշխարհի լավագույն 2-3 գյուտարարներից մեկը։ Մեզ համար պատիվ է Ձեզ տեսնել TED-ում։ Շատ շնորհակալություն։ Սա ուղղակի հիանալի է։

(Ծափահարություններ)