Լաուրա Թրայսն առաջարկում է բոլորիս ասել շնորհակալություն

Բարև: Ես այստեղ եմ ձեզ հետ զրուցելու գովեստի, հիացմունքի և շնորհակալության կարևորության մասին, և դրանք դարձնելու յուրահատուկ ու անկեղծ:

Ահա թե ինչպես եմ սրանով հետաքրքրվել. երբ մեծացա, ես զգացի, ընդհուպ մինչ մի քանի տարի առաջ, որ կցանկանայի ինչ-որ մեկին շնորհակալություն հայտնել, կցանկանայի ինչ-որ մեկին գովել, և գովելի լինել նրա կողմից: Սակայն դա չէի անում և կանգ էի առնում: Եվ հարցնում էի ինքս ինձ. ինչու՞: Ես ամաչում էի, անհարմար էի զգում: Եվ ահա հարց է ծագում, արդյոք ես միա՞կն եմ, որ այդպես է անում: Այսպիսով, որոշեցի ուսումնասիրել:

Մեծ հաջողություն էր, որ ես աշխատում էի վերականգնողական հաստատությունում և ես տեսնում էի մարդկանց, ովքեր իրենց կախվածությամբ բախվում էին կյանքի և մահվան հետ: Եվ երբեմն պարզվում են այսպիսի հասարակ բաներ. ամենացավալին այն է, որ նրանց հայրերը մահացել են, առանց ասելու, որ հպարտանում են նրանցով: Բայց հետո ընտանիքի բոլոր անդամներից և ընկերներից իմանում են, որ հայրը մնացած բոլորին ասել է, որ հպարտանում է իրենով, բայց դա երբեք չի ասել իր որդուն: Այն պատճառով միայն, որ չի իմացել, որդին կարիք ունի դա լսելու, թե ոչ:

Իմ հարցն այսպիսին է. ինչու՞ չխնդրել այն բաների համար, ինչի կարիքը մենք ունենք: Ես ճանաչում եմ մի տղամարդու, ով արդեն 25 տարի ամուսնացած է և ով շատ է ցանկանում կնոջից լսել. -Շնորհակալ եմ, որ դու մեզ ապահովում ես այնպես, որ ես կարող եմ մնալ տանը երեխաների հետ, բայց երբեք չի խնդրի դրա համար: Ես նաև ճանաչում եմ մի կնոջ, ով շատ ավելի լավ է գործում այս հարցում: Շաբաթը մեկ անգամ, նա իր ամուսնուն ասում է, -Ես իսկապես շատ կցանկանայի, որ դու շնորհակալություն ասես ինձ այն ամենի համար, ինչ ես անում եմ տան և երեխաների համար: Եվ ամուսինն ասում է. - Օ~, դա հրաշալի~ է, հրաշալի~ է: Եվ գովեստն իրապես պետք է լինի անկեղծ, բայց կինն անպայման պատասխանատու է դրա համար: Իմ ընկերներից մեկը, Էյփրիլը, ում ճանաչում եմ դեռ մանկապարտեզից, շնորհակալություն է հայտնում իր երեխաներին տնային աշխատանքները կատարելու համար: Նա ասում է. - Ինչու՞ շնորհակալ չլինել, նույնիսկ այն դեպքում, երբ նրանք դա պետք է անեն:

Եվ հարցն այն է, թե ինչու՞ էի ե'ս կանգ առնում: Ինչու՞ են մարդի'կ կանգ առնում: Ինչու՞ ես կարող եմ ասել. - Ես կպատվիրեմ միջին տապակված միս, ես ուզում եմ վեցերորդ համարի կոշիկ, բայց չեմ ասի, - Կգովե՞ք ինձ այսպես: Եվ դա միայն այն պատճառով, որ տալիս եմ կարևոր տեղեկություններ իմ մասին: Ես ասում եմ ձեզ իմ թուլությունները: Ես ասում եմ ձեզ որտեղ ունեմ ձեր կարիքը: Եվ ես, իմ ներքին համոզմունքներում, ընդունում եմ ձեզ որպես թշնամի: Այն պատճառով, թե դուք ինչպես կվարվեք այդ տեղեկատվության հետ: Դուք կարող եք օգտագործել ինձ: Դուք կարող եք չարաշահել այն: Կամ դուք պարզապես կարող եք բավարարել իմ ցանկությունները:

Երբ ես տանում եմ իմ հեծանիվը հեծանիվների խանութ, ես շատ եմ սիրում դա, նույն հեծանիվը, և նրանք անում եմ այսպես կոչված ''անիվների ուղղում" Աշխատողն ասում է. - Երբ ուղղում ես անիվները, հեծանիվը շատ ավելի լավ է աշխատում: Ես հետ եմ վերցնում նույն հեծանիվը, որը ուղղել են բոլոր փոքրիկ անհարթություններից նույն անիվների վրա, ինչ ես ունեմ արդեն երկու և կես տարի, իմ հեծանիվը դառնում է լրիվ նոր: Այսպիսով, ես պատրաստվում եմ ձեզ հրավեր նետել: Ես ցանկանում եմ, որ դուք ուղղեք ձեր անիվները. ազնիվ եղեք գովեստներում, որոնք կցանկանայիք լսել: Ի՞նչ կցանկանայիք դուք լսել: Գնացեք ձեր կնոջ մոտ, հարցրեք նրան, ի՞նչ է նա ցանկանում: Հարցրեք ձեր ամուսնուն. ի՞նչ է նա ցանկանում: Գնացեք տուն և հարցրեք և ապա օգնեք ձեզ շրջապատող մարդկանց:

Եվ դա շատ պարզ է: Եվ ինչու՞ պետք է մենք մտահոգվենք դրա համար: Մենք խոսում ենք աշխարհի խաղաղության մասին: Ինչպե՞ս կարող ենք մենք ունենալ խաղաղություն տարբեր մշակույթների, տարբեր լեզուների առկայության պարագայում: Ես կարծում եմ, դա պետք է սկսել միևնույն տանիքի տակ բնակվող յուրաքանչյուր ընտանիքից: Եկեք սկսենք դա անմիջապես մեր բակից: Եվ ես ցանկանում եմ շնորհակալություն հայտնել ձեզ, սիրելի հանդիսատես, նրա համար, որ դուք հրաշալի ամուսին եք, մայր, ընկեր, դուստր և որդի: Եվ կարող է դա ոչ ոք երբեք չի ասել ձեզ, բայց դուք իրապես շատ լավ գործ եք արել: Եվ շնարհակալություն ձեզ այստեղ գտնվելու համար, պարզապես ցույց տալու և փոխելու աշխարհը ձեր նոր մտքերով:

Շնորհակալություն ձեզ: /Ծափահարություններ/