Ջերեմի Գիլեյ. Խաղաղության մեկ օր

Ես լրջորեն անհանգստացած էի աշխարհում կատարվող իրադարձություններից: Ես չէի կարողանում հասկանալ սովը, ավերածությունները, անմեղ մարդկանց սպանությունները: Այս ամենը ընկալելը: բավական դժվար է: Երբ ես 12 տարեկան էի, ես դերասան դարձա: Դասարանում ամենավատ սովորողն էի: Չէի հանձնում ոչ մի քննություն: Ինձ նաև ասացին, որ դիսլեքսիկ եմ /կարդալու և գրելու խնդիրներ ունեի/: Ի վերջո ես հանձնեցի քննություններս: Խեցեգործությունից ես անբավարար գնահատական եմ ստացել, միակ կարևոր բան, որ իրոք օգտակար էր: Մտահոգությունս այն է, որ բացատրեմ, թե այս ամենը ինչից սկսեց: Եվ դերասան լինելով, ես անում էի այս բոլոր տարբեր բաները: Ես զգում էի, որ այդ աշխատանքի բովանդակությունը, որնանում էի, այդքան էլ արժեք չուներ, այն ավելին կարող էր լինել:

Ու հենց այդ ժամանակ ես կարդացի Ֆրանկ Բարնաբի գիրքը, ատոմային ֆիզիակայի այդ հրաշալի մասնագետն ասում էր, որ զանգվածային լրատվամիջոցները պատասխանատու են, ինչպես նաև հասարակության բոլոր հատվածները պատասխանատու են առաջընթաց ապահովելու և իրականացնելու համար: Եվ այդ միտքը հիացրեց ինձ, քանի որ ես ողջ կյանքի ընթացքում շրջել եմ տեսախցիկով և ինձ մի միտք պարուրեց, գուցե ես ինչ-որ բան կարողանամ անել: Գուցե կինո նկարեմ: Գուցե կարողանամ կինոյի կառուցողական մտածելակերպը օգտագործեմ փոփոխություններ իրականացնելու համար: Գուցի մի չնչին փոփոխություն կա, որում կարող եմ ներգրավված լինել: Այսպիսով ես սկսեցի մտածել խաղաղության մասին, և ես իրականում, ինչպես ասացի, շատ էի ոգևորված այդ գաղափարով, փորձում էի դրան իմաստ հաղորդել: Կարո՞ղ էի գտնել ավելի տարիքով և խելացի մարդիկ, ովքեր ինձ կբացատրեին այս ամենի իմաստն ու եղելությունը: Քանի որ այս ամենն անբացատրելի է և դաժան:

Բայց հետո ես հասկացա, որ ընդգրկվելով այս ամենի մեջ որպես դերասան, որ ունենալով միայն ներքին ձայնի մղումը, բավարար չէ, անհրաժեշտ է բարձրունք մագլցել, Անհրաժեշտ էր, ճանապարհ անցնել: Եվ եթե ես սկսեի այդ ճամփորդությունը, ապա բացարձակապես կարևոր չէր արդյոք ես հաջողություն կունենայի, թե` կպարտվեի: Գլխավոր նպատակը հիմնային հարցը բացահայտելն էր` արդյո՞ք մարդ արարածն ի սկզբանե չար է: Մի՞թե աշխարհի կործանումն անխուսափելի է: Արդյո՞ք երեխաներ ունենամ, թե` ոչ: Արդյո՞ք դա պարտադիր է: Եվ այլն, և այլն:

Եվ ես սկսեցի մտածել խաղաղության մասին, ապա սկսեցի մտածել դրա սկզբնաղբյուրի մասին: Եվ հենց այդ պահին, ինձ մոտ այդ միտքը առաջացավ: Խաղաղության սկզբնաղբյուր չկա: Չկար համաշխարհային միավորման որևէ օր: Չկար միջմշակութային համագործակցության որևէ օր: Չկար այնպիսի մի օր, որ մարդիկ հավաքվեն, անկախ ամեն ինչից, և միասին հանգեն այն մտքին, որ մենք միասին ենք, և եթե մենք միասին գործենք և ունենանք միջմշակութային համագործակցություն, ապա հենց դա կհանդիսանա մարդկության փրկության բանալին: Եվ մենք կկարողանանք տեղափոխել գիտակցության ուղղությունը դեպի մարդկության առջև ծառացած խնդիրները, եթե մենք ընդամենը այդպիսի մի օր ունենանք:

Այսպիսով, իրականում, մենք ընդհանրապես փող չունեինք: Ես ապրում եմ մորս տանը: Եվ մենք սկսեցինք բոլորին նամակներ գրել: Ընթացքում արագ սկսում ես կողմնորոշվել, թե ինչպես շարունակել: Թե ինչպես անել, որ աշխարհի բոլոր պետությունների ղեկավարները համաձայնության գան Հրադադարի և առանց բռնության օր հայտարարելու շուրջ, և այդ օրը լինի սեպտեմբերի 21-ը: Ես ուզում էի, որ հենց սեպտեմբերի 21-ը լինի այդ օրը, քանի որ այն պապուս սիրելի թիվն էր: Նա գերեվարվել է պատերազմի ժամանակ: Նա տեսել է Նագասակիի ռմբակոծությունը: Դա թունավորել է նրա արյունը: Նա մահացավ, երբ ես 11 տարեկան էի: Նա իմ հերոսն էր: Եվ ահա պատճառը, թե ինչու հատկապես 21-ին. 700 մարդ մեկնեց, միայն 23-ը վերադարձան, երկուսը մահացան նավում և միայն 21-ը փրկվեցին: Ահա թե ինչու մենք շատ էինք ուզում, որ հենց սեպտեմբերի 21-ը լինի այդ օրը:

Այսպիսով, մենք սկսեցինք այս ճամփորդությունը 1999 թվականին: Մենք գրեցինք նախագահներին, դեսպաններին, Նոբելյան մրցանակակիրներին, ՀԿ-ներին, կրոնական կազմակերպություններին, տարբեր կազմակերպությունների. բառիս բուն իմաստով` բոլորին: Եվ շատ արագ սկսեցինք ստանալ պատասխաններ: Եվ մենք սկսեցիք կառուցել այս ամենը: Ես հիշում եմ առաջին նամակը: Առաջին նամակներից մեկը Դալայ Լամայից էր: Իհարկե, մենք փող չունեինք, մենք կիթառ էինք նվագում և վաստակած գումարով նամականիշներ էինք գնում, որ նամակները ուղարկենք: Դալայ Լամայից ստացված նամակում ասվում էր. «Սա ապշեցուցիչ է: Եկեք ինձ մոտ հանդիպման: Ես կցանկանայի զրուցել ձեզ հետ խաղաղության առաջին օրվա մասին:» Մենք փող չունեինք տոմսերի համար: Ես զանգահարեցի սըր Բոբ Էյլինգին, ով այդ ժամանակ Բրիտանական ավիաուղիների տնօրենն էր և ասացի. «Եղբայր, մենք այսպիսի հրավերք ենք ստացել: Կարո՞ղ եք ինձ մի թռիչք նվիրել: Քանի որ մենք ուզում ենք գնալ և հադիպել նրա հետ:» Եվ իհարկե, մենք գնացինք և հադիպեցինք նրան և դա հրաշալի էր: Ապա ընդառաջ եկավ դոկտոր Օսկար Արիասը:

Թույլ տվեք այս մասին վերադառնամ, քանի որ, երբ մենք սկսեցինք 1999-ին, բռնություն չկիրառելու և հրադադարի առաջին օրվա գաղափարը, մենք հազարավոր մարդկանց հրավիրեցինք: Ոչ հազարավոր, հարյուրավոր մարդկանց, շատ մարդկանց, բոլոր լրատվամիջոցներին, քանի որ մենք պատրաստվում էինք ստեղծել աննախադեպ Համաշխարհային խաղաղության օր, խաղաղության մի օր: Եվ մենք հրավիրեցինք բոլորին, սակայն ոչ մի լրատվամիջոց չարձագանքեց: Ընդամենը 114 մարդ էր եկել` հիմնականում ընկերներս և ընտանիքս: Եվ դա այս ամենի սկզբի պես մի բան էր: Բայց հոգ չէ, քանի որ մենք ամենը նկարահանում էինք, ահա թե ինչն էր կարևոր: Ինձ համար կարևորն ընթացքն էր: Եվ ոչ` արդյունքը: Այս ամենը կարծես հենց տեսախցիկի համար լիներ: Ընդունված է ասել, որ գրիչը թրից ուժեղ է: Ես կարծում եմ տեսախցիկն ավելի է: Եվ պարզապես որևէ պահում մնալը գեղեցիկ բան է, և իրականում չափազանց ոգեշնչող է:

Ինչևէ, մենք սկսեցինք ճամփորդությունը: Ահա այստեղ կարող եք տեսնել մարդկանց, օրինակ Մերի Ռոբինսոնին, որին տեսնելու համար գնացել էի Ժնև: Ես անընդհատ կտրում էի մազերս, նրանք մեկ կարճանում էին, մեկ` երկարում, քանի որ ամեն անգամ Քոֆի Անանին տեսնելիս, անհանգստանում էի, թե նա ինձ հիպպիի տեղ կդնի: Ահա թե ինչպես էր ամենն ընթանում: (Ծիծաղ) Այո, ես այժմ դրա համար չեմ անհանգստանում: Այսպիսով, Մերի Ռոբինսոնը ինձ ասաց. «Սա մի գաղափար է, որի իրականացման ժամանակը եկել է: Այն պետք է իրականացվի» Քոֆի Անանն ասաց. «Սա շատ օգտակար կլինի մարդկության համար» Աֆրիկական երկրների միասնության կազմակերպությունը, որ այդ ժամանակ ղեկավարում էր Սալիմ Ահմեդ Սալիմը, ասաց. «Ես պետք է Աֆրիկայի երկրներին նույնպես ներգրավեմ» Նոբելյան մրցանակակիր դոկտոր Օսկար Արիասը, Կոստա Ռիկայի ներկայիս նախագահը, ասաց. «Ես կանեմ ամեն հնարավորը, ինչ կարող եմ» Ես գնացի Արաբական Նահանգներ և հանդիպեցի Ամր Մուսային, հանդիպեցի նաև Մանդելային Արուշայի խաղաղության զեկույցի ժամանակ: Եվ այսպես շարունակ. միևնույն ժամանակ փաստեր էի փնտրում, որպեսզի ապացուցեմ այդ գաղափարի կարևորությունը:

Մենք լսում էինք բոլոր մարդկանց: Փաստեր էինք հավաքում ամենուրեք: Վերջին 12 տարում այցելել եմ 76 երկիր: Եվ որտեղ էլ լինեի, զրուցում էի կանանց և երեխաների հետ: Այդ ընթացքում ձայնագրել եմ 44,000 երիտասարդների: Նրանց մտքերի ժապավենը կազմել է 900 ժամ: Ես հստակ հասկանում էի, թե ինչ են զգում երիտասարդները, երբ դու խոսում ես նրանց հետ այն գաղափարի շուրջ, որը սկզբնաքար է դառնալու առավել խաղաղ աշխարհ ունենալու բաղձանքի համար` նրանց պոեզիայի, արվեստի, գրականության միջոցով, նրանց երաժշտության, սպորտի և ամենի միջոցով: Եվ մենք լսում էինք բոլորին:

Անբացատրելի և անփոխանցելի զգացում էր աշխատել ՄԱԿ-ի հետ, ինչպես նաև հասարակական կազմակերպությունների հետ և միասին հիմքեր ստեղծել այդ գաղափարի համար: Ես այնպիսի զգացողություն ունեի, կարծես մի գործ էի կազմակերպում համաշխարհային հանրության կողմից` փորձել և կերտել այդ օրը: Ինչքան առաջ էինք ընթանում և ավելի մանրամասն ուսումնասիրում, այդքան ավելի լավ հնարավորություններ էին առաջանում այն կազմակերպելու համար: Ահա այսպես էին ընթանում մեր աշխատանքները, երբ ես դեռևս այս ամենի ակունքներում էի, իրականում կարևոր չէր, թե ինչ կլինի, իսկապես կարևոր չէր: Նույնիսկ կարևոր չէր, եթե պատահաբար խաղաղության օր չունենայինք: Այդ ժամանակ կլիներ փաստը, որ ես փորձեցի և չստացվեց, ապա կարող էի գալ եզրահանգման, որ համաշխարհային հանրությունը այնքան կամք չունեցավ միավորվելու, այս ամենը տևեց որոշ ժամանակ, մինչ ես հանդիպեցի այդ սոմալացի աղջնակին: Նա մի փոքրիկ աղջիկ էր, ում ոտքից մոտ չորս սանտիմետրանոց կտոր էին հեռացրել առանց հակաբորբոքային միջոցների, և այն փոքրիկ տղային, ով փոքրիկ զինվոր էր, ով ինձ ասաց, որ պետք է սպանի մարդկանց, նա ընդամենը տասներկու տարեկան էր, ահա սրանք ստիպեցին ինձ հասկանալ, որ սա ընդամենը ֆիլմ չէ, որ մի օր կարող եմ դադարեցնել: Հենց այդ պահին, ինչ-որ բան կատարվեց ինձ հետ, որը ստիպեց ինձ շարունակել. «Ես կշարունակեմ հավաքագրել: Եվ եթե նույնիսկ սա իմ կյանքի միակ ֆիլմը լինի, ես շարունակելու եմ նկարահանել, մինչև այն կդառնա իրականություն » Քանի որ մենք պետք է կանգ առնեինք, մենք պետք է ինչ-որ բան անեինք, որտեղ մենք կմիավորվեինք` անկախ քաղաքական և կրոնական ուղղությունների, ահա թե ինչն էր ինձ` որպես երիտասարդի, անհանգստացնում: Ես չգիտեի ինչպես մասնակցել այդ գործընթացներին:

Եվ ահա սեպտեմբերի յոթին ինձ հրավիրեցին Նյու Յորք: Կոստա Ռիկայի և Բրիտանիայի կառավարությունները ՄԱԿ-ի գլխավոր ասամբլեայում, 54 համա-հովանավորների հետ, առաջադրել էին Հրադադարի և առանց բռնության օրվա իրագործման գաղափարը և որպես հստակ օր ընտրել էին Սեպտեմբերի 21-ը, ինչն էլ փակ քվեարկության արդյունքում միաձայն ընդունվել էր բոլոր երկրների ղեկավարների կողմից: (Ծափահարություններ) Այո, բայց իրականում այս ամենն իրականացավ հարյուրավոր մարդկանց օգնության շնորհիվ: Ես շնորհակալ եմ նրանց բոլորից: Դա անհավատալի պահ էր: Ես գլխավոր ասամբլեայի վերևում էի և դիտում էի, թե ինչպես է ամենը ընթանում: Եվ ինչպես նշեցի, երբ դեռ ամենասկզբում էինք, երբ արդեն կայինք, չկային լրատվամիջոցները: Եվ հիմա ես մտածում եմ. «Լրատվամիջոցները շուտով կլսեն սրա մասին:» Եվ հանկարծ, մենք սկսեցինք օրինականացնել այդ օրը:

Քոֆի Անանը սեպտեմբերի 11-ի առավոտյան ինձ հրավիրեց պրես-կոնֆերանսի: Առավոտյան 8:00-ն էր, երբ ես այնտեղ կանգնեցի: Ես սպասում էի նրա իջնելուն և իմացա, որ արդեն ճանապարհին է: Իրականում նա չեկավ: Եվ հայտարարությունը չկայացավ: Եվ աշխարհին երբեք չասվեց, որ համաշխարհային հրադադարի և առանց բռնությունների օր է լինելու: Եվ սա աղետալի պահ էր հազարավոր մարդկանց համար, ովքեր կորցրին իրենց կյանքը այդ պահին և հետագայում նաև ողջ աշխարհով մեկ: Դա երբեք չիրականացավ: Եվ ես հիշում եմ, թե ինչ մտածեցի այդ պահին. «Ահա, թե հատկապես ինչու մենք պետք է ավելի շատ աշխատենք: Եվ մենք պետք է այդ օրը իրականություն դարձնենք: այն ստեղծվել է, բայց ոչ ոք դրա մասին չգիտի: Բայց մենք պետք է շարունակենք այս ճանապարհը և այդ ճանապարհին մենք պետք է պատմենք մարդկանց և պետք է ապացուցենք, որ դա կաշխատի:»

Ես Նյու Յորքից հեռացա չափազանց նեղսրտած, բայց իրականում ավելի ուժ գտած: Ես ոգեշնչված էի զգում այն հնարավորություններով, որոնց կատարվելուց հետո, մենք այսպիսի բաներ չէինք տեսնի: Ես հիշում եմ, թե ինչպես սկսեցինք ֆիլմը ցուցադրել: Ես ցույց էի տալիս ֆիլմը և հիշում եմ, երբ Իսրայելում էի պարզապես ապշեցի, մի քանի երիտասարդներ ֆիլմը նայելուց հետո ասացին, որ դա ընդամենը խաղաղության օր է, և ոչ մի այլ նշանակություն չունի: Դա չի աշխատի, և դրանով չենք կարող դադարեցնել Աֆղանստանի պատերազմը, Թալիբանը չի լսի, և այլն, և այլն: Դա ընդամենը սիմվոլիզմ է: Եվ ամենասարսափելին այն էր, որ իրականում հենց այդպես էլ կատարվում էր, քանի որ այն չէր կարող աշխատել: Ես զրուցեցի Սոմալիի, Բուրունդի, Գազայի, Արևմտյան աշխարհի, Հնդկաստանի, Շրի լանկայի, Կոնգոյի բնակիչների հետ, և նրանք բոլորն ինձ ասացին. «Եթե դու կարողանաս հնարավորությունների պատուհան բացել, մենք կարող ենք վերացնել ՄԻԱՎ-ը, պատվաստենք երեխաներին: Երեխաները կարող են իրենց ծրագրերը իրականացնել: Նրանք կարող են համախմբվել: Միավորվել: Եթե մարդիկ դադարեն պատերազմել, շատ կյանքեր կփրկվեն:» Ահա թե ինչ ես լսեցի: Եվ ես այս բառերը լսում էի նրանցից, ովքեր իրականում հասկանում էին ինչ ասել է հակամարտություն:

Այդպիսով ես վերադարձա Միավորված Ազգերի Կազմակերպություն: Ես որոշեցի շարունակել նկարահանել և մի այլ ֆիլմ պատրաստել: Ես հետ վերադարձա ՄԱԿ ևս մի քանի տարով: Մենք սկսեցինք շրջել ՄԱԿ-ի ընձեռած միջանցքներով, կառավարություններով և ՀԿ-ներով, հուսահատորեն փորձելով գտնել մեկին, ով ընդառաջ կգար և կփորձեր մեզ հետ, տեսնել` արդյո՞ք կարող ենք այդ գաղափարն իրականացնել: Բազում, բազում հանդիպումներից հետո, պարզապես հիացած մնացի ահա այս մարդով` Ահմեդ Ֆավզի, իմ հերոսներից և իրական ուսուցիչներից մեկը, ով կարողացավ ներգրավել UNICEF-ին: Եվ UNICEF-ից, Աստված օրհնի նրանց, ասացին. «Շատ լավ, մենք կսկսենք այդ գործը:» Աֆղանստանում UNAMA-ն միացավ /Աֆղանստանում ՄԱԿ-ի Աջակցող Առաքելություն/: Դա պատմական իրադարձություն էր: Արդյո՞ք այս ամենը կաշխատի Աֆղանստանում UNAMA-ի և Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության և քաղաքացիական հասարակության հետ, և այլն, և այլն, և այլն: Ես այդ ամենը միավորեցի և սկսեցի նկարահանել, և մտածում էի. «Ահա սա է այն հնարավորությունը, որ կարող է աշխատել: Իսկ եթե այն չստացվի, ապա մի բացված դուռ կհանդիսանա, որն էլ իր հետ կբերի նոր հնարավորություն:»

Այսպիսով ես վերադարձա Լոնդոն, ես գնացի և տեսա այս տղային, Ջուդի Լոուին. Ես նրան հանդիպեցի, քանի որ նա դերասան էր, ես էլ դերասան էի: Ես նրա հետ կապ հաստատեցի, քանի որ մենք լրատվամիջոցների ներգրավման կարիք ունեինք, մեզ գրավչություն էր հարկավոր, մենք ԶԼՄ-ների կարիքն ունեինք: Եթե մենք սկսենք այդ ամենի մասին ավելի շատ խոսել, հնարավոր է, որ ավելի շատ մարդ կտեղեկանա և իհարկե ավելի մեծ մասշտաբներ կլինեն, երբ մենք մտնենք որոշ առանձին շրջաններ, գուցե այնտեղ ավելի շատ հետաքրքրված մարդիկ գտնվեն: եվ գուցե մենք մի փոքր ավելի շատ ֆինանսական օգնություն կունենանք, որը հուսահատության չափ դժվար էր: Ես դրան չէի գնա: Այսպիսով Ջուդին ասաց. «Ես մի քանի հայտարարություն կանեմ քեզ համար»

Այդ հայտարարությունները նկարահանելու ժամանակ, նա ինձ ասաց. «Իսկ հաջորդ քայլը ո՞րն է լինելու» Ես ասացի. «Ես պատրաստվում եմ Աֆղանստան գնալ» Նա ասաց. «Իսկապե՞ս» Ես նրա աչքերի մեջ որոշակի հետաքրքրություն տեսա: Եվ ես ասացի նրան. «Կցանկանա՞ս ինձ հետ գալ: Իսկապես շատ հետաքրքիր կլինի, եթե դու գաս: Դա կօգնի և ուշադրություն կգրավի: Եվ այդ ուշադրությունը կօգնի հասնել ցանկալի նպատակին, ինչպես նաև կարգավորել մնացած բոլոր մասերը»: Կարծում եմ հաջողության հասնելու բազում հենասյուներ կան: Որոնցից մեկը հրաշալի գաղափար ունենալն է: Հաջորդ կարևոր պայմանը` հետևորդները, շահառուներն են, ինչպես նաև ֆինանսական միջոցները, և անպայման պետք է կարողանաս բարձրացնել տեղեկացվածության մակարդակը: Իրականում, ես երբեք չեմ կարողացել միայնակ կազմակերպել տեղեկացնելու գործընթացը, անկախ իմ գործունեությունից: Այդ պատճառով այս տղաները շատ կարևոր նշանակություն ունեցան: Եվ նա ասաց` այո և մենք հայտնվեցինք Աֆղանստանում:

Անհավատալի ու անհավանական էր, երբ մենք վայրէջք կատարեցինք և ես սկսեցի զրուցել մարդկանց հետ, բոլորն ինձ ասում էին. «Դու պետք է բոլոին ներգրավես այս գործի մեջ: Դու չես կարող պարզապես սպասել, որ այն աշխատի: Դու պետք է դուրս գաս ու ինքդ աշխատեցնես»: Մենք այդպես էլ արեցինք, շրջեցինք ողջ տարածքով զրուցեցինք մեծերի, բժիշկների, բուժսպասարկող անձնակազմի հետ, մամուլի ասուլիսներ կազմակերպեցինք, զրուցեցինք զինվորների հետ, քննարկեցինք Անվտանգության ապահովման միջազգային ուժերի /ISAF/ և ՆԱՏՕ-ի հետ, մենք բանակցեցինք Մեծ Բրիտանիայի կառավարության հետ: Մենք, իրականում, զրուցել ենք յուրաքանչյուրի հետ` դպրոցներում և դրանցից դուրս, կրթության նախարարի հետ, ով կազմակերպել էր մամուլի ասուլիսը, ինչն, իհարկե, բազմամարդ էր, բոլորն այնտեղ էին: Շատ մեծ հետաքրքրություն կար ծավալվող իրադարձությունների շուրջ: Ահա այս հրաշալի կինը` Ֆատիմա Մագալանին, շատ կարևոր դեր խաղաց այս գործընթացում, քանի որ նա Ռուսաստանի դեմ պայքարողների ներկայացուցիչն էր: Եվ նրա աֆղանական ցանցը գրեթե ամենուր էր: Նա իսկապես կարևորագույն օղակ հանդիսացավ:

Այս ամենից հետո մենք վերադարձանք տուն: Կարծես ինչ-որ բան արեցինք: Այժմ մնում էր միայն սպասել և տեսնել, թե ինչ կկատարվի: Ես վերադարձա տուն և հիշեցի թիմերից մեկին, ով ինձ նամակ էր բերել Թալիբանից: Այդ նամակում մասնավորապես ասված էր. «Մենք կհետևենք այդ օրվան: Մենք կհետևենք այդ օրվան: Եվ կդիտարկենք այն որպես հնարավորությունների պատուհան: Բայց մենք չենք միանա: Մենք չենք պատրաստվում միանալ»: Սա նշանակում էր, որ մարդասիրական ջոկատների աշխատակիցները չէին առևանգվի կամ սպանվի: Եվ հանկարծ, ես լիովին գիտակցեցի, որ շանս կա: Օրեր հետո, 1.6 միլիոն երեխա պատվաստվեց պոլիմիլիտի դեմ, որպես դադարեցված գործողությունների հետևանք: (Ծափահարություններ) Ես շատ հավանեցի այդ միավորվածությունը, ամենհրաշալի պահն էր դա:

Այսպես մենք ամփոփեցինք ֆիլմը և միացրինք միմյանց, ապա ստիպված էինք հետ գնալ: Մենք թարգմանեցինք այն դարի և պաշտո լեզուներով (աֆղաներենի տարբեր բարբառներ)` տեղային դիալեկտներով: Մենք վերադարձանք Աֆղանստան, քանի որ արդեն հաջորդ տարին էր մոտենում և մենք պետք է աջակցեինք: Բայց մեր վերադարձի ամենակարևոր պատճառն այն էր, որ Աֆղանստանի մարդիկ հերոսներ էին: Նրանք մարդիկ էին, ովքեր հավատում էին խաղաղությանը և դրա հնարավորությանը, և այլն, և այլն. և նրանք իրականացրին դա: Մենք ուզում էինք վերադառնալ և ցույց տալ նրանց ֆիլմը և ասել. «Ժողովուրդ, տեսե'ք, այս ամենը դուք իրականություն դարձրեցիք: Անչափ շնորհակալ ենք ձեզ»: Եվ մենք ավարտեցինք ֆիլմը: Իհարկե այն ցուցադրվեց: Ապշեցուցիչ էր:

Եվ հենց այդ տարի, 2008թ-ին, սեպտեմբերի 17-ին Աֆղանստանի մայրաքաղաք Քաբուլից ISAF-ը հայտարարեց. «Գեներալ Ստենլի ՄակԿրիստալը, Աֆղանստանում միջազգային անվտանգության ապահովման ուժերի հրամանատարը հայտարարեց, որ սեպտեմբերի 21-ին ISAF-ը չի իրականացնի և ոչ մի ռազմական գործողություն»: Նրանք ասում էին, որ կդադարեցնեն: Դրան հետևեց մեկ այլ հայտարարություն Անվտանգության և ապահովության դեպարտամենտից, որում ասվում էր, որ Աֆղանստանում, այս աշխատանքների հետևանքով, բռնությունը նվազել է 70 տոկոսով: 70 տոկոս բռնության նվազում այդ օրվա ընթացքում: Սա ամբողջովին կլանեց իմ ուղեղը, ավելի քան որևէ այլ բան:

Եվ ես հիշում եմ, որ մնացել էի Նյու Յորքում, այս անգամ հրաբխի պատճառով, որը, ակնհայտորեն, պակաս վնասակար էր: Եվ ես այնտեղ նստած մտածում էի, թե ինչ է կատարվում: Շարունակում էի մտածել այդ 70 տոկոսի մասին: Բռնության 70 տոկոս նվազում, ինչը բոլորին լիովին անհնար էր թվում և բոլորն ասում էին, որ չեմ կարող դա անել: Այս ամենը ստիպեց ինձ մտածել, որ եթե մենք կարողացանք հասնել 70 տոկոսի Աֆղանստանում, ապա մենք նույն ցուցանիշը կարող ենք ստանալ ամենուրեք: Մենք պետք է գնանք համընդհանուր զինադադարի ուղով: Մենք պետք է օգտագործենք այդ օրը հրադադարի և բռնություններից զերծ պահելու համար և շարունակենք գնալ դեպի համընդհանուր զինադադար, գնալ դեպի ռազմական գործողությունների ամենամասշտաբային դադարեցման ինչպես տեղական, այնպես էլ միջազգային մասշտաբով, որը երբևէ գրանցվել է:

Ահա թե ինչ պետք է անենք: եվ այս տարվա սեպտեմբերի 21-ին մենք պատրաստվում ենք սկսել այդ գործընթացը Օ2 մարզադաշտում, սկսել մի գործընթաց և փորձել իրագործել ռազմական գործողությունների դադարեցման ամենից մեծամասշտաբ ձայնագրումը: Մենք կօգտագործենք բոլոր միջոցները` կօգտագործեք սոցցանցերը, ֆեյսբուքը, կայցելենք վեբ-կայքեր, միջնորդություն կկազմակերպենք: Եվ այս ամենը ՄԱԿ-ի վեց պաշտոնական լեզուներով: Մենք կմիավորենք կառավարություններին, կառավարական կազմակերպություններին, ՀԿ-ներին, կրթությանը, միություններին, սպորտին: Եվ այդտեղ դուք ականատես կլինեք կրթական մի արկղի: Այս պահին մենք ունենենք ներգրավված 174 երկրներ` փորձելով գտնել երիտասարդների, որոնք կարող են շարժիչ ուժ հանդիսանալ այդ համընդհանուր զինադադարի տեսլականի համար: Եվ ակնհայտորեն ավելացավ փրկված կյանքերի թիվը, գաղափարն օգնեց:

Կապելով այն օլիմպիադայի հետ` ես գնացի և հանդիպեցի Սեբ Քոի հետ. «Լոնդոն 2012-ը թող նվիրված լինի հրադադարին: Ի վերջո, իմաստը հենց դրանում է»: Ինչու՞ բոլորս չմիավորվենք: Ինչու՞ հրադադարը չդարձնենք իրականություն: Ինչու չաջակցենք երբևէ ամենամասշտաբային հրադադարի կազմակերպման գործընթացին: Մենք նոր ֆիլմ կպատրաստենք դրա վերաբերյալ: Մենք կօգտագործենք սպորտը և ֆուտբոլը: Խաղաղության օրը ֆուտբոլի հազարավոր հանդիպումներ կկայանան Բրազիլիայից մինչև ուր որ կհասնի: Այսպիսով, օգտագործելով այս միջոցները` կխրախուսենք անհատական գործողությունները: Եվ մենք իսկապես պետք է դա փորձենք: Մենք պետք է միասին աշխատենք:

Եվ երբ այստեղ` ձեր առջև կանգնած և նաև այն մարդկանց առաջ կանգնած, ովքեր պետք է սա նայեն, ես շատ հուզվում եմ, կասեմ այն մարդկանց անունից, ում հետ ես հանդիպել եմ. հնարավոր է, որ մի օր մեր աշխարհը միավորվի և հանդես գա որպես մեկ ամբողջություն, որպեսզի կարողանանք բարձրացնել հիմնաքարային գաղափարների վերաբերյալ իրազեկվածությունը, որը առաջ է բերվում անհատների կողմից: Ես գնացի Բրահամիի մոտ, դեսպան Բրահամիի, ես կարծում եմ, որ նա ամենահարմար մարդն է Աֆղանստանի և Իրաքի հետ միջազգային քաղաքականության ոլորտում: Նա հրաշալի մարդ է: Ես զրուցում էին նրա հետ մի քանի շաբաթ առաջ: Եվ ես նրան ասացի: «Պարոն Բրահամի, արդյոք նրանք պատրաստվում են հրադադարի: Արդյո՞ք դա հնարավոր է: Մի՞թե իրականում մենք կարող ենք դա անել»: Նա ասաց. «Դա միանգամայն հնարավոր է»: Ես ասացի. «Ի՞նչ եք պատրսատվում անել: Դուք գնալու եք կառավարությունների մոտ և համոզե՞ք նրանց»: Նա ասաց. «Ո'չ, ես զրուցելու եմ անհատների հետ:» Այս ամենը անհատներին է վերաբերում: Ինձ ու ձեզ: Այս ամենը համագործակցություն է: Այն ձեր ընտրությունն է, ձեր գործը: Քանի որ միասին, աշխատելով միասին, ես լրջորեն կարծում եմ, որ մենք կարող ենք սկսել փոխել իրերի ընթացքը:

Մի հրաշալի մարդ կա այստեղ հավաքվածների մեջ, չգիտեմ` որտեղ է նա հիմա, ով մի քանի օր առաջ իմ փորձերի ժամանակ ինձ ասաց. «Ես մտածում էի այդ օրվա մասին և այն պատկերացնում էի քառակուսու տեսքով կազմված 365 քառակուսիներից և նրանցից մեկը սպիտակ էր»: Սա ստիպեց ինձ մտածել մեկ գավաթ մաքուր ջրի մասին: Եթե դու մի կաթիլ դնես, մի կաթիլ ինչ-որ բան դնես այդ ջրի մեջ, այն անվերադարձ կփոխվի:

Աշխատելով միասին, մենք կարող ենք խաղաղություն ստեղծել: Շնորհակալ եմ TED: Շնորհակալություն:

(Ծափահարություններ)

Շնորհակալություն:

(Ծափահարություններ)

Շատ շնորհակալ եմ:

(Ծափահարություններ)

Անչափ շնորհակալ եմ: Շնորհակալություն: