Ջեմի Օլիվերի TED-ի Մրցանակի ցանկությունը. Սովորեցնել յուրաքանչյուր երեխայի սննդի մասին

Դժբախտաբար, իմ խոսքի հաջորդ 18 րոպեների ընթացքում, 4 ամերիկացի կմահանա իրենց օգտագործած սննդի պատճառով:

Անունս Ջեմի Օլիվեր է: Ես 34 տարեկան եմ: Ես Անգլիայի Էսսեքս քաղաքից եմ և վերջին յոթ տարիների ընթացքում ես անդադար աշխատել եմ իմ իմացած ճանապարհով մարդկանց կյանքը փրկելու համար: Ես բժիշկ չեմ: Ես գլխավոր խոհարար եմ, չունեմ շատ թանկ սարքավորումներ կամ դեղորայք: Ես օգտագործում եմ տեղեկատվությունը, կրթությունը:

Ես իրապես հավատում եմ, որ սննդի ուժը զբաղեցնում է առաջնային տեղ մեր տներում, ինչը ստիպում է մեզ կյանքի ամենալավ պատառները համտեսել: Մենք ունենք ահավոր վատ, չափազանց վատ իրականություն հիմա: Ամերիկա, դու քո խաղի վերջին ես հասել: Սա աշխարհի ամենից անառողջ երկրներից է:

Կարո՞ղ եմ ես խնդրել պարզապես ձեռք բարձրացնեն նրանք, ովքեր ունեն երեխաներ: Խնդրում եմ` բարձրացրեք ձեռքերը: Մորաքույրներ, քեռիներ, դուք կարող եք շարունակել... Բարձրացրեք ձեռքերը: Դուք նույնպես, հորաքույրներ և քեռիներ: Ձեր մեծամասնությունն ունի: Շատ լավ: Մենք` վերջին չորս սերունդների ներկայացուցիչներս, տվել ենք մեր երեխաներին մի այնպիսի ճակատագիր, որում կյանքի տևողությունը շատ կարճ է, քան նրանց ծնողներինը: Ձեր երեխան ապրելու է 10 տարի ավելի քիչ, քան դուք, և դա սննդի այն միջավայրի պատճառով, որ մենք ստեղծում ենք նրանց շուրջը: Այս սենյակի երկու երրորդը, այսօր Ամերիկայում վիճակագրորեն չափազանց գեր են կամ տառապում են գիրանալու խնդրով: Իսկ այ դուք` մյուսներդ , դուք լավ եք, բայց ժամանակի ընթացքում ձեզ էլ կհասնենք, չմտածեք:

(Ծիծաղ)

Լա՞վ: Վատ առողջության վիճակագրությունը պարզ է, շատ պարզ: Մենք անց ենք կացնում մեր կյանքը` սարսափելով մահվանից, սպանությունից, մարդասպանությունից, ինքներդ շարունակեք թվարկումը: Այդ ամենը ցանկացած թերթի շապիկին են, CNN-ի հաղորդումներում: Աստծու սիրուն, նայեք ներքևում գրված սպանությունների թվաքանակին: Ճիշտ չե՞մ:

(Ծիծաղ)

(Ծափահարություններ)

Այն կարմիրներից յուրաքանչյուրը սննդի հետ կապված հիվանդություն է: Ցանկացած բժիշկ, ցանկացած մասնագետ կասի դա ձեզ: Փաստ է: Սննդին առնչվող հիվանդություններն ամենահաջողակ մարդասպաններն են Միացյալ Նահանգներում. հենց հիմա, այստեղ, այսօր: Սա համընդհանուր հիմնախնդիր է: Սա աղետ է: Դա տարածվում է ողջ աշխարհով: Անգլիան հենց ձեր հետևում է, ինչպես միշտ:

(Ծիծաղ)

Ես գիտեի, որ նրանք մոտ են, բայց ոչ այդքան: Մենք հեղափոխության կարիք ունենք: Մեքսիկա, Ավստրալիա, Գերմանիա, Հնդկաստան, Չինաստան. բոլորն ունեն ահռելի խնդիրներ ճարպակալման և անառողջության հետ: Մտածեք ծխելու մասին: Ներկա դրությամբ այն ավելի քիչ ծախսատար է, քան ճարպակալումը: Ճարպակալման հետ կապված ծախսերը Ամերիկացիների համար կազմում են առողջական ծախսերի 10 տոկոսը: 150 միլիարդ դոլար տարեկան: Տաս տարի հետո այն կկրկնապատկվի: 300 միլիարդ դոլար տարեկան: Եվ եկեք ազնիվ լինենք, դուք այդ գումարները չեք ունենա:

(Ծիծաղ)

Ես եկել եմ ասյտեղ, որպեսզի իրականացնեմ սննդի հեղափոխություն, որին ես ազնվորեն հավատում եմ: Մենք դրա կարիքն ունենք: Դրա ժամանակը հենց հիմա է: Մենք այժմ բեկումնային փուլում ենք: Ես սա անում եմ արդեն 7 տարի: Ես փորձում եմ Ամերիկայում 7 տարի: Այժմ հասունացման պահն է, երբ պետք է արդեն քաղել բերքը: Ես գնացի հողմին ընդառաջ: Ես գնացի Արևմտյան Վիրջինիա նահանգ, որն ամենից անառողջ նահանգն է Ամերիկայում: Կամ այն այդպիսին էր անցյալ տարի: Մենք ունենք նորը այս տարի, բայց այդ ուղղությամբ մենք կաշխատենք հետո:

(Ծիծաղ)

Հանթինգթոն, Արևմտյան Վիրջինիա: Հրաշալի վայր: Ես ուզում էի օգնել մարդկանց, ձեր հասարակությանը, հոգով և սրտով հասկանալու այդ վիճակագրությանը, որին այդքան սովոր ենք: Ես ցանկանում եմ ձեզ ներկայացնել այն մարդկանց, ում համար ես մտահոգ եմ: Ձեր հասարակությունը: Ձեր երեխաները: Ես ցանկանում եմ ցույց տալ իմ ընկեր Բրիթանիի լուսանկարը: Նա 16 տարեկան է: Նրան 6 տարի է մնացել ապրելու այն սննդի պատճառով, ինչ նա օգտագործել է: Նա ամերիկացիների երրորդ սերնդի ներկայացուցիչ է, որը չի մեծացել է այնպիսի միջավայրում, ուր նրան կսովորեցնեին պատրաստել տանը կամ դպրոցում, կամ իր մայրիկի մոտ, կամ տատիկի տանը: Նրան մնացել է ապրել վեց տարի: Նա «ուտեցնում» է իր լյարդը մահվան:

Սթեյսին, Էդվարդների ընտանիքը: Սա սովորական ընտանիք է, ժաղովու'րդ: Սթեյսին ջանում է անել ամեն ինչ, բայց նա էլ է երրորդ սերնդի ներկայացուցիչ. նրան երբեք չեն սովորեցրել պատրաստել տանը կամ դպրոցում: Այդ ընտանիքը տառապում է ճարպակալությամբ: Ջասթինը, ահա, 12 տարեկան է: Նա 350 ֆունտ է կշռում (158 կիլոգրամ): Նա ծաղրի' է ենթարկվում: Աղջիկը` Քեյթը, 4 տարեկան է: Նա տառապում էր ճարպակալությամբ անգամ մինչև մանկապարտեզ գնալը: Մարիսան: Նրա մոտ ամեն ինչ կարգին է: Նա շատերից մեկն է: Բայց գիտե՞ք ինչ: Ճարպակալությամբ տառապող նրա հայրը մահացել է աղջկա ձեռքերի վրա: Եվ դրանից հետո նրա կյանքի երկրորդ կարևոր մարդը` նրա հորեղբայրը, նույնպես մահացել է ճարպակալումից: Այժմ էլ նրա խորթ հայրն է տառապում նույն հիվանդությամբ: Հարցը նրանում է, որ ճարպակալումը և սննդի հետ կապված հիվանդությունները, ոչ միայն վնասում են դրանցով տառապող մարդկանց, այլ նաև նրանց ընտանիքներին, ընկերներին, եղբայրներին և քույրերին:

Քահանա Սթիվը: Շատ ոգեշնչող մարդ է: Իմ ամենավաղ հետևորդներից ու համագործակցողներից է Հանթինգթոնում, Արևմտյան Վիրջինիա: Նա չափազանց մոտ էր կանգնած այս խնդրին: Նա ստիպված էր թաղել մարդկանց, հասկանու՞մ եք: Եվ նա հոգնել էր դրանից: Նա հոգնել էր իր ընկերներին թաղելուց, իր ընտանիքին, իր շրջապատի մարդկանց: Ձմռանը մահացության դեպքերը երեք անգամ ավելի շատ էին լինում: Նա զզվել էր սրանից: Այս համաճարակը բուժելի է: Կյանքի անիմաստ կորուստը: Ի դեպ, ահա թե ինչի մեջ են նրանց թաղում: Մենք պատրասված չենք սրա համար: Ի վիճակի չենք դռնից դուրս հանել, լուրջ եմ ասում: Չենք կարողանում նրանց նույնիսկ այնտեղ տեղավորել: Բարձրացնող հարմարանքներ են պետք:

Ես այս ամենը պատկերում եմ եռանկյան տեսքով, ահա: Սա մեր սննդի իրավիճակն է: Ես ցանկանում եմ, որ դուք հասկանաք: Դուք հավանաբար սրանք լսել եք նախկինում, բայց եկեք վերանայենք այն: Անցած 30 տարիների ընթացքում ի՞նչ տեղի ունեցավ, որ այս երկրի սիրտը հանեց: Եկեք լինենք պարզ և ազնիվ: Այսպես: Ժամանակակից կյանքը:

Եկեք սկսենք փողոցներից: Արագ սնունդը գրավեց ողջ երկիրը: Մենք դա գիտենք: Հեղինակավոր ապրանքանիշերն ունեին ամենամեծ ազդեցությունն ու հզորությունը, հզոր ազդեցություն այս երկրում: Սուպերմարկետները նույնպես: Մեծ ընկերությունները: Մեծ ընկերությունները: 30 տարի առաջ սննդի մեծ մասը գլխավորապես տեղական էր և հիմնականում թարմ: Այժմ այն հիմանակում վերամշակած է և հագեցած շատ հավելումներով, լրացուցիչ նյութերով, իսկ պատմության շարունակությունը դուք գիտեք: Չափաբաժինը ակնհայտորեն մեծ, շատ մեծ խնդիր է: Պիտակավորումն է շատ մեծ խնդիր: Պիտակավորուման համակարգաը մեր երկրում ահավոր է: Նրանք ցանակնում են լինել ինքնա-... Նրանք ցանկանում են ինքնահսկողություն: Արդյունաբերությունը ցանկանում է իրականացնել ինքնավերահսկողություն: Ի՞նչ, այպիսի կլիմայի պայմաններում: Նրանք դրան արժանի չեն: Ինչպե՞ս կարելի ես ասել, որ ինչ-որ բան քիչ յուղային է, երբ այն այդքան շաքար է պարունակում:

Տունը: Տան հետ կապված մեծագույն խնդիրն այն է, որ այն եղել է հիմնական վայրը սննդի և դրա մշակույթի փոխանցման համար, ինչը կազմավորել է մեր հասարակությունը: Սա այլևս այսպես չէ: Եվ գիտե՞ք, մինչ մենք գնում ենք աշխատանքի, և մինչ կյանքը փոխվում է, և մինչ մեր կյանքն անընդհատ առաջ է ընթանում, մենք պետք է դիտարկենք դա ամբողջապես` մի պահ հետ գնանք և վերահասցեավորենք բալանսը: Դա տեղի չի ունենում: Չի կատարվել նաև վերջին 30 տարիների ընթացքում: Ես ցանկանում եմ ձեզ ցուցադրել մի իրավիճակ, որը հասարակ բան է հիմա: Էդվարդների ընտանիքը:

(Վիդեո) Ջեմի Օլիվեր. Արի խոսենք: Այս ամենն անցնում է քո և քո ընտանիքի անդամների մարմնով ամեն շաբաթ: Եվ ես ուզում եմ, որ դու իմանաս, որ սա քո երեխաներին վաղ վախճան է բերելու: Ի՞նչ ես դու զգում:

Սթեյսի. Հենց հիմա շատ տխուր և ընկճված վիճակում եմ: Բայց, գիտեք, ես ցանկանում եմ, որ իմ երեխաները հաջողակ լինեն կյանքում, և սա նրանց այնտեղ չի տանում: Բայց ես սպանում եմ նրանց:

ՋՕ. Սպանում ես, այո: Ճիշտ այդպես: Բայց մենք կարող ենք վերջ տալ դրան: Շատ պարզ: Եկեք գնանք դպրոցներ, մի բան, որում ես իրապես մասնագետ եմ: Շատ լավ: Դպրոց: Ի՞նչ է դպրոցը: Ո՞վ է այն հիմնադրել: Ի՞նչն է դպրոցների նշանակությունը: Դպրոցը միշտ էլ մեզ տվել է այնպիսի գործիքներ, որոնցով մենք դառնում ենք առավել ստեղծագործ, անում հրաշալի գործեր, սովորում վաստակել ապրուստի համար, և այլն, և այլն, և այլն: Գիտեք, երկար ժամանակ դա մի տեսակ ուժեղ արկղիկ էր: Այնպես չէ՞: Բայց մենք այն այդպես էլ չենք զարգացրել, որ չեզոքացնի Ամերիկայի սննդի աղետը, լա՞վ: Դպրոցի կերակուրը մի բան է, ինչով սնվում է 31 միլիոն երեխա օրական, իրականում` օրական երկու անգամ, ավելի քան հաճախ, նախաճաշ և ճաշ, տարվա 180 օրվա ընթացքում: Ստացվում է այնպես, որ դպրոցում ստացած սնունդն իրականում շատ ավելի կարևոր դեր ունի` դատելով հանգամանքներից:

(Ծիծաղ)

Մինչև իմ ամպագոռգոռ բառերին անցնելը, ինչին կարծում եմ դուք սպասում եք...

(Ծիծաղ)

Ես մի բան պետք է ասեմ և դա այնքան կարևոր է այն հրաշքի իրագործման գործում, որը, հուսով եմ, կատարվելու և իրականանալու է հաջորդ երեք ամիսների ընթացքում: Ամերիկայի դպրոցական խոհարարուհիները ու խոհարարները... Ես ինձ առաջարկում եմ որպես նրանց դեսպան: Ես չեմ նվազեցնում նրանց աշխատանքը: Նրանք անում են այն ամենն, ինչ կարող են: Նրանք անում են լավագույնը: Բայց նրանք անում են այն, ինչ նրանց ասում են, և այն, ինչ նրանց ասում են, սխալ է: Համակարգը հիմնականում ղեկավարվում է հաշվապահների կողմից: Շատ քիչ են կամ չկան սննդից իրոք հասկացող մարդիկ այս գործում: Սա խնդիր է: Եթե դու սննդի մասնագետ չես, և դու սուղ բյուջե ունես, որն ավելի ու ավելի է նվազում, ապա դու չես կարող ստեղծագործ լինել, և համապատասխանեցնել անհրաժեշտ լուծումները միջոցներիդ: Եթե դու հաշվապահ ես, ապա միակ բանը, որ կարող ես անել այս պարագայում, էժան կեղտ գնելն է:

Այժմ իրականությունն այսպիսին է. ձեր երեխաների ամենօրյա սնունդը արագ սնունդ է, այն չափազանց մշակված է, նրանցում պակասում է թարմ սնունդը: Դե գիտեք` հավելումների քանակը, E-կոդերը, բաղադրատարրեր, որոնց մասին ասեմ, դուք չեք հավատա ... Բանջարեղենի չափաբաժին բացարձակ չկա: Ֆրանսիական ֆրին համարվում է բանջարեղեն: Պիցցա նախաճաշի համար: Նրանք նույնիսկ սպասք չեն ստանում: Դանակներ և պատառաքաղնե՞ր: Չէ', դրանք չափազանց վտանգավոր են: Նրանք դասարանում մկրատներ ունեն, բայց դանակներ և պատառաքաղներ` ոչ: Եվ իմ տեսանկյունը սրա վերաբերյալ այն է, որ եթե դու չունես դանակ և պատառաքաղ քո դպրոցում, ապա դու փաստորեն նահանգային մակարդակով սատարում ես արագ սննդին: Քանի որ այն ձեռքով է բռնվում: Եվ այո, ի դեպ, սա հենց արագ սնունդ է: Դրանք կերակրային սոուսներ են, բուրգերներ, սարդելկաներ, պիցցաներ, և նման բաներ: Մեր առողջական ծախսերի 10 տոկոսն, ինչպես արդեն ասել եմ, ծախսվում է ճարպակալման վրա: Եվ դա կրկնապատկվելու է: Մենք չենք սովորեցնում մեր երեխաներին: Չկան նորմատիվ ակտեր, որպեսզի սովորեցնենք մեր երեխաներին սննդի մասին նախադպրոցական հաստատություններում կամ դպրոցում, այնպես չէ՞: Մենք չենք սովորեցնում երեխաներին սննդի մասին: Ճի՞շտ է: Սա մի փոքրիկ տեսահոլովակ է նախադպրոցական հաստատությունից, որը շատ տարածված իրավիճակ է Անգլիայում:

Վիդեո. ՋՕ -Ո՞վ գիտի` ինչ է սա:

Երեխա. -Կարտոֆիլ: ՋՕ. -Կարտոֆի՞լ: Այսպիսով, դու կարծում ես, որ սա կարտոֆի՞լ է: Դու գիտե՞ս, թե սա ինչ է: Իսկ դու՞: Երեխա. -Բրոկոլլի՞:

ՋՕ. -Իսկ սրա մասին ի՞նչ կասեք` մեր հին, լավ ընկերը: ՋՕ. -Դու գիտես սա ի՞նչ է, քաղցրիկս: Երեխա. - Կարոս:

ՋՕ. -Ոչ: Ի՞նչ եք կարծում, սա ի՞նչ է: Երեխա. -Սոխ: ՋՕ. -Սո՞խ: Ոչ:

(Ջեմի Օլիվեր) Անմիջապես հասկանում ենք, թե երեխաները ինչ չգիտեն սննդի մասին:

Վիդեո. ՋՕ. -Ո՞վ գիտի` ինչ է սա: Երեխա. -Ա~, տանձ է: ՋՕ. -Դու ի՞նչ ես կարծում, ի՞նչ է սա: Երեխա. -Ես չգիտեմ: (Ջեմի Օլիվեր) Եթե երեխաները չգիտեն, թե սրանք ինչեր են, ապա նրանք երբեք դա չեն ուտի:

(Ծիծաղ)

ՋՕ. -Նորմալ է: Անգլիա և Ամերիկա: Անգլիա և Ամերիկա: Գուշակեք, թե ինչը լուծեց այս խնդիրը: Գուշակեք` որն էր լուծումը: Երկու մեկ ժամանոց հավաքույթ: Մենք պետք է սկսենք սովորեցնել մեր երեխաներին սննդի մասին դպրոցներում և վերջակետ:

(Ծափահարություններ)

Ես ցանկանում եմ ձեզ մի բան պատմել: Ես ցանկանում եմ ձեզ պատմել, թե ինչում է կայանում այն մեծ խնդիրը, որը մեզ անհանգստացնում է: Լա՞վ: Ես ցանկանում եմ խոսել մի այնպիսի հիմնարար բանի մասին, ինչպիսին է կաթը: Յուրաքանչյուր երեխա իրավունք ունի կաթ խմել դպրոցում: Ձեր երեխաներն ըմպում են կաթ դպրոցում նախաճաշին և ճաշին, այնպես չէ՞: Նրանք պետք է, որ խմեն 2 շիշ: Հա՞: Եվ երեխաների մեծ մասն այդպես էլ անում է: Բայց կաթն այլևս այդքան էլ լավը չէ: Որովհետև ինչ-որ մեկը կաթի արտադրությունից, ինձ սխալ չհասկանաք, ես կաթի կողմնակից եմ, բայց ինչ-որ մեկը կաթ արտադրողներից հավանաբար վճարել է բավական շատ գումար ինչ-որ մարդուկի, որ նա բացահայտի, որ եթե դու ավելացնես անուշահոտեր, գունավորումներ և շաքարավազ կաթի մեջ, ավելի շատ երեխաներ կխմեն այն: Այո:

(Ծափ է տալիս)

Եվ անտարակույս, հիմա դա ավելի է տարածվելու: Խնձորի ոլորտի կազմակերպությունները կբացահայտեն, որ եթե նրանք պատրաստեն իրիսային խնձորներ, ավելի շատ կսպառեն դրանցից: Գիտեք չէ՞` ինչ նկատի ունեմ: Ինձ համար կարիք չկա կաթին համ հաղորդելու: Լա՞վ: Շաքարավազ կա ամե՜ն ինչում: Ես գիտեմ դրանց բոլոր բաղադրիչները: Դրանք ամեն ինչի մեջ են: Նույնիսկ կաթը չի փրկվել, այսպես ասած, օրվա մոդայիկ խնդիրներից: Այնտեղ մեր կաթն է: Այնտեղ մեր արկղն է: Դրանում համարյա այնքան շախարավազ կա, ինչքան ձեր սիրելի գազավորված ըմպելիքի մեկ բաժակում: Եվ նրանք դա խմում են օրական երկու անգամ: Այսպիսով, պարզապես թույլ տվեք ցույց տամ ձեզ: Մենք ունենք մի երեխա, ահա, ով օգտագործում է ութ ճաշի գդալ շաքարավազ օրական: Ահա, սա ձեզ մեկ շաբաթ: Սա էլ մեկ ամիս: Եվ ես համարձակություն եմ ունեցել համադրելու նախադպրոցական հաստատություններում 5 տարում ստացած շաքարը միմիայն կաթից: Այժմ, չգիտեմ դուք ինչպես, բայց դատելով հանգամանքներից, հա՞, յուրաքանչյուր դատավոր ողջ աշխարհում, նայելով վիճակագրությանը և դեպքերին, ցանկացած կառավարության կճանաչեր մեղավոր երեխաներին վնաս պատճառելու մեջ: Դա իմ համոզմունքն է:

(Ծափահարություններ)

Այժմ, եթե ես գայի այստեղ, և կուզենայի այդպես գալ, և ներկայացնել ՁԻԱՀ-ի կամ քաղցկեղի բուժումը, դուք կպայքարեիք և կհրեիք միմյանց ինձ հասնելու համար: Սրանք` բոլոր այս վատ նորությունները, լուծելի հարցեր են: Դա լավ նորություն է: Դրանք լիովին կանխարգելվող են: Այնպես որ եկեք մտածենք դրա մասին, մենք ունենք խնդիր, մենք կարիք ունենք վերագործարկման: Լավ, այսպես, իմ պատկերացմամբ` ի՞նչ պետք է մենք անենք: Ահա խնդիրը, այնպես չէ՞: Դա չի կարող ծնվել միայն մեկ ակունքից: Վերագործարկել և իրականացնել իրապես նշանակալի փոփոխություններ, իրական փոփոխություններ, այնպես, որ ես կարողանամ նայել ձեր աչքերի մեջ և ասել. «10 տարի հետո ձեր երեխաների կյանքը երջանիկ կլինի, և եկեք չմոռանանք, որ դուք խելացի եք, եթե ճիշտ եք սնվում, դուք գիտեք, որ կապրեք ավելի երկար, և այս ամեն ինչը այլ տեսք կունենա: Լա՞վ:

Այսպիսով, սուպերմարկետները: Ուրիշ որտե՞ղ եք դուք այդքան հավատարմորեն գնումներ կատարում: Շաբաթը շաբաթի վրա: Ինչքա՞ն եք դուք ծախսում ձեր կյանքի ընթացում սուպերմարկետներում: Սիրում եք դրանք: Նրանք վաճառում են մեզ այն, ինչ մենք ցանկանում ենք: Շատ լավ: Նրանք պարտավոր են մեզ համար նշանակել հատուկ սննդի "դեսպան" յուրաքանչյուր մեծ սուպերմարկետում: Նրանք պետք է մեզ օգնեն գնումներ կատարել: Նրանք կարիք ունեն մեզ սովորեցնելու, թե ինչպես մենք պատրաստենք արագ, համեղ, սեզոնային սնունդ այն մարդկանց համար, ովքեր զբաղված են: Սա թանկ չէ: Որոշ տեղերում դա արվում է: Եվ պետք է շարունակվի ու տարածվի Ամերիկայի ողջ տարածքով շուտ և շատ արագ: Խոշոր ընկերությունները, գիտեք, սննդի ընկերությունները, պետք է ներդնեն սննդի ուսուցում իրենց բիզնեսի հիմքում: Ես գիտեմ` ավելի հեշտ է ասել, քան անել: Դա ապագան է: Դա միակ ելքն է:

Արագ սնունդ: Արագ սննդի արդյունաբերությունը, գիտեք, շատ մրցակցային է: Ես ունեմ բազում գաղտնի թղթեր և համաձայնություններ, որոնք կնքված են եղել արագ սննդի ռեստորանների միջև: Ես գիտեմ` ինչպես են նրանք դա անում: Նկատի ունեմ` նրանք մեզ մանկուց սովորեցրել են շաքարավազին, աղին և ճարպերին և շատ այլ բաների: Եվ բոլորը սիրում են դրանք, այնպես չէ՞: Այսպիսով, այս մարդիկ պետք է լուծեն այս հիմնահարցը: Բայց մեզ համար կարևոր է, որ կառավարությունն աշխատանքներ տանի արագ սննդի բոլոր մատակարարների և ռեստորանային բիզնեսի ներկայացուցիչներ հետ: Եվ հինգ, վեց, յոթ տարիների ընթացքում հետ սովորեցնի մեզ այդքան շատ քանակության ճարպի, շաքարավազի և այլ ոչ սննդային հավելումների օգտագործումից:

Այժմ, նորից անդրադառնալով խոշոր բրենդներին և պիտակներին, ինչի մասին խոսեցինք քիչ առաջ, ամբողջովին կեղծ են և դրանք անպայման պետք է դասակարգվեն: Լավ, դպրոցը: Ակնհայտորեն դպրոցների դեպքում մենք նրանց ենք պարտական, համոզված լինելու, որ այդ 180 օրը տարվա ընթացքում, չորս տարեկան հասակից մինչև 18, 20, 24, ինչևէ, նրանք պետք է պատրաստեն պատշաճ թարմ սնունդ օգտագործելով տեղական արտադրության ապրանքներ, լա՞վ: Պետք է լինեն պատշաճ թարմ սննդի նոր ստանդարտներ մեր երեխաների համար: Այո՞:

(Ծափահարություններ)

Հանգամանքներից ելնելով` չափազանց կարևոր է, որ յուրաքանչյուր ամերիկացի աշակերտ դպրոցից հետո իմանա, թե ինչպես պատրաստել 10 տեսակի բաղադրատոմսեր, որոնք կփրկեն իրենց կյանքը: Կենսական հմտություններ:

(Ծափահարություններ)

Դա նշանակում է, որ նրանք կարող են լինել ուսանողներ, երիտասարդ ծնողներ և ի վիճակի լինեն տարբերակելու լավը վատից սննդի պատրաստման տարրական հարցերում, և կարևոր չէ, թե ինչպիսի անկումներ են սպասվում հաջորդ անգամ: Եթե դու կարողանում ես պատրաստել, դրամային ճգնաժամերը նշանակություն չունեն: Եթե դու կարողանում ես պատրաստել, ժամանակը կարևոր չէ: Աշխատատեղը: Մենք չենք խոսել դրա մասին: Գիտեք, հիմա ժամանակն է, որպեսզի կազմակերպությունը պատասխանատու լինի նրա համար, թե իրականում ինչով են կերակրում կամ ինչ հնարավորություններ ունեն նրանց աշխատակիցները: Աշխատակիցները Ամերիկայի երեխաների մայրերն ու հայրերն են: Մարիսան, հայրը մահացել է նրա ձեռքերի մեջ, կարծում եմ, նա լիովին երջանիկ կլիներ, եթե «կորպորատիվ» Ամերիկան կարողանար սկսել կերակրել իրենց աշխատողներին պատշաճ կերպով: Անկասկած, նրանք չպետք է անտեսվեն: Եկեք վերադառնանք դեպի տուն:

Այժմ, նայեք, եթե մենք անենք այս ամբողջը, և մենք կարող ենք դա անել, այն այնքան հասանելի է: Դուք կարող եք հոգ տանել և առանց մեծ ծախսերի: Լիովին: Բայց ընտանիքը պետք է սկսի կերակրամշակույթի փոխանցումը, իհարկե: Անկասկած, փոխանցելով դա իբրև փիլիսոփայություն: Ինձ համար դա բավական ռոմանտիկ է: Բայց պատկերացրեք, եթե մի հոգի սովորեցնի միայն երեքին, թե ինչպես կերակուր պատրաստել, իսկ հետո նրանք էլ իրենց հերթին փոխանցեն իրենց ծանոթներին, և դա ընդամենը 25 անգամ կրկնելուց հետո, այն կընդգրկի Ամերիկայի ողջ բնակչությունը: Ռոմանտիկ է, այո, բայց կարևորն այն է, որ դրանով փորձում ես մարդկանց հասկացնել, որ ձեր յուրաքանչյուրի անհատական ջանքը կբերի լուրջ փոփոխությունների: Մենք պետք է հետ բերենք այն, ինչ կորցրել ենք: Հանթինգթոնի Խոհանոց: Հանթինգթոնը, որտեղ ես պատրաստել եմ այս ծրագիրը, գիտեք, մենք ունեցանք ճիշտ ժամանակին կատարված ծրագիր` հուսալով, որ կոգեշնչենք մարդկանց իսկապես կատարել այդ փոփոխությունները: Ես իսկապես հավատում եմ, որ փոփոխություններն անպայման կլինեն: Հանթինգթոնի Խոհանոց: Ես աշխատել եմ հասարակության հետ: Ես աշխատել եմ դպրոցների հետ: Ես գտա տեղական հաստատուն ֆինանսավորում` տարածաշրջանի յուրաքանչյուր դպրոց աղտոտված սննդի միջավայրից առողջ սննդի միջավայր ներգրավելու համար: Վեց ու կես հազար դոլար մեկ դպրոցի համար:

(Ծափահարություններ)

Ահա թե ինչքան է հարկավոր: Վեց ու կես հազար դոլար մեկ դպրոցի համար: Յուրաքանչյուր խոհանոցի համար 25 հազար դոլար ամսական: Լա՞վ: Դա կարող է սպասարկել 5000 մարդ տարեկան, որը կազմում է բնակչության 10 տոկոսը: Եվ սա ընթանում է մի մարդուց դեպի մյուսը: Գիտեք, տեղացի խոհարարները սովորեցնում են տեղացի բնակիչներին: Դրանք խոհարարության անվճար դասընթացներ են, ժողովուրդ, ազատ դասընթացներ գլխավոր փողոցներում: Սա իրականություն է, նկատելի փոփոխություն, իրական, շոշափելի փոփոխություն: Ողջ Ամերիկայում, եթե հետ նայենք, շատ հրաշալի բաներ են տեղի ունենում: Բավական շատ հրաշալի բաներ են տեղի ունենում: Կան հրեշտակներ Ամերիկայում, որոնք հրաշքներ են գործում դպրոցներում, կազմակերպում են դպրոցների կարգերը, պարտեզային կարգերը, կրթությունը: Հրաշալի մարդիկ արդեն զբաղվում են սրանով: Խնդիրն այն է, որ նրանք ցանկանում են ընդլայնել իրենց գործողությունները հաջորդ դպրոցում, և հաջորդում: Բայց կանխիկ փող չկա: Մենք պետք է արագ ճանաչենք մասնագետներին և փերիներին, ճանաչենք նրանց և թույլ տանք նրանց հետշությամբ գտնեն ռեսուրսներ, շարունակելու այն, ինչ արդեն անում են և անում են պատշաճ մակարդակով: Ամերիկայում գործարարությունը պետք է աջակցի տկն. Օբամային անել այն, ինչ նա ձգտում է անել:

(Ծափահարություններ)

Եվ, տեսեք, ես գիտեմ, որ շատ տարօրինակ է, որ անգլիացին կանգնած է այստեղ ձեր առջև և խոսում է այս ամենի մասին: Ընդամենը ես կարող եմ ասել, որ ես մտահոգ եմ: Ես հայր եմ: Եվ ես սիրում եմ այս երկիրը: Եվ ես իսկապես հավատում եմ, որ եթե հնարավոր է իրականացնել փոփոխություններ այս երկրում, ապա շատ հրաշալի բաներ կարող են տեղի ունենալ ողջ աշխարհում: Եթե Ամերիկան արեց դա, ես հավատում եմ, որ մյուսները կհետևեն դրան: Դա չափազանց կարևոր է:

(Ծափահարություններ)

Երբ ես Հանթինգթոնում փորձում էի որոշ բաներ իրագործել, որոնք չէի ստացվում, ես մտածում էի, թե կախարդական փայտիկ ունենալու դեպքում ի՞նչ կանեի: Եվ ես մտածեցի, գիտե՞ք ինչ: Ես կցանկանայի լինել Ամերիկայի ամենից հրաշալի բարեփոխիչներից ու առաջ տանողներից մեկը: Եվ մեկ ամիս անց TED-ը զանգահարեց ինձ և տվեց ինձ այս մրցանակը: Ես այստեղ եմ: Այսպիսով, իմ երազանքը: Ես դիսլեքսիկ եմ, դրա համար մի քիչ դանդաղ կկարդամ: Իմ երազանքն է օգնել ձեզ կատարել կայուն շարժում կրթելու համար յուրաքանչյուր երեխայի սննդի մասին, ոգեշնչելու ընտանիքներին նորից պատրաստել սնունդ, և հնարավորություն տալու բոլորին ամենուր պայքարել ճարպակալության դեմ:

(Ծափահարություններ)

Շնորհակալություն

(Ծափահարություններ)