Հետաքննությունների Դաշնային Բյուրո, ահա և ես:

Ողջույն: Ես Հասանն եմ: Ես արվեստագետ եմ: Եվ սովորաբար, երբ մարդկանց ասում եմ, որ արվեստագետ եմ, նրանք պարզապես նայում են ինձ և ասում. <<Դուք նկարո՞ւմ եք>> կամ <<Ո՞ր լրատվամիջոցում եք աշխատում>>: Դե այն, ինչով ես զբաղվում եմ, ավելի շատ կապված է աշխատելու մեթոդների հետ, քան որևէ կոնկրետ գիտաճյուղի կամ կոնկրետ հմտությունների: Իրականում ես հետաքրքրված եմ ստեղծարար խնդիրների լուծումով: Մի քանի տարի առաջ մի փոքր խնդիր եմ ունեցել: Թույլ տվեք դրա վերաբերյալ մի բան ցույց տալ ձեզ:

Ամեն ինչ սկսվեց այստեղ: Սա Դեթրոյթի օդանավակայանն է, հունիսի 19, 2002 թվական: Ես արտասահմանյան մի ցուցահանդեսից վերադառնում էի Միացյալ Նահանգներ: Ճանապարհին ինձ կանգնեցրեց հետաքննությունների դաշնային բյուրոն, ծառայության մի աշխատակից դիմավորեց ինձ, մենք գնացինք մի փոքր սենյակ, ու նա սկսեց տարբեր հարցեր տալ ինձ. <<Որտե՞ղ էիք:Ի՞նչ էիք անում: Ո՞ւմ հետ էիք խոսում: Ինչո՞ւ էիք այդտեղ: Ո՞վ է վճարում ձեր ուղևորության համար>>- նման մանրամասներ: Ու հանկարծ չգիտես որտեղից երիտասարդն ինձ հետևյալ հարցն է տալիս. <<Որտե՞ղ էիք սեպտեմբերի 12 –ին>>: Ում էլ հարցնեն << Որտե՞ղ էիք սեպտեմբերի 12 –ին>> կամ որևէ այլ օր, ի պատասխան կհնչի << Հաստատ չեմ հիշում, բայց եթե ուզում եք, կարող եմ ճշտել>>:

Այսպիսով, ես հանեցի գրպանի փոքրիկ համակարգիչը, (PDA), և ասացի. << Լավ, եկեք տեսնենք ինչ հանդիպումներ եմ ունեցել սեպտեմբերի 12- ին: Սեպտեմբերի 12-ին առավոտյան ժամը 10:00-10:30 վճարել եմ պահեստավորման վարձը: Ժամը 10:30-12:00-ը հանդիպել եմ այդ ժամանակվա իմ շրջանավարտներից մեկի` Ջուդիի հետ: Ժամը 12:00-3:00 պարապել եմ նրա հետ, իսկ ժամը 3:00-ից մինչև երեկոյան 6:00ը ևս մի դաս ունեի: << Որտե՞ղ էիք ամսի 11-ին, ամսի 10-ին, 29-ին, 30-ին: Որտե՞ղ էիք հոկտեմբերի 5-ին>>: Մենք կարդացինք մոտավորապես վեց ամիս իմ օրացույցից: Եվ չեմ կարծում, թե նա սպասում էր, որ նման մանրակրկիտ գրառումներ կունենայի: Բայց լավ է, որ այդ ամենն ունեի, քանի որ նարնջագույնն ինձ չէր սազի:

( Ծիծաղ)

Եվ նա ինձ հարցրեց (Ծափահարություններ) <<Ի՞նչ կա ձեր վարձակալած պահեստում>>: Դա Տամպայում էր, Ֆլորիդայում, ու ես ասացի. <<Ձմեռային հագուստ, որի կարիքը ես չունեմ Ֆլորիդայում: Կահույք, որը չեմ կարող տեղավորել իմ խղճուկ բնակարանում: Պարզապես ավտոտնակում դրված աճուրդային աղբի հավաքածու, որովհետև ես հնահավաք եմ: Երիտասարդը շփոթված ինձ է նայում ու ասում. << Պայթուցիկ չունե՞ք>>: (Ծիծաղ) Ես էլ թե << Ոչ, ոչ: Ես համոզված եմ, այնտեղ պայթուցիկ չկար: Իսկ եթե լիներ, ապա ես անպայման դա կհիշեի>>: Նա դեռ մի քիչ շփոթված էր, բայց կարծում եմ, որ յուրաքանչյուր ոք, ով մի քանի րոպեից ավելի խոսում է հետս, հասկանում է, որ ես չեմ կարող ահաբեկիչ լինել: Եվ այսպես, մենք նստած էինք, և մոտավորապես մեկ-մեկուկես ժամ հետ ու առաջ անելուց հետո, նա ասաց. <<Լավ, ես արդեն բավական տեղեկություն ստացա: Ես սա կփոխանցեմ Տամպայի գրասենյակ: Նրանք են այս ամենը նախաձեռնողները: Մենք կհոգանք ամեն ինչի մաիսն >>: <<Հրաշալի է>>,- ասացի:

Եվ այսպես, հասնում եմ տուն,հանկարծ լսվում է հեռախոսի զանգը, ու մի մարդ է ներկայանում: Արդյունքում, ես կյանքիս վեց ամիսն անցկացրի Տամպայի հետաքննությունների դաշնային բյուրոյի գրասենյակներում հետ ու առաջ անելով. վեց ամիս շարունակ: Ի դեպ, ընկերնե'ր, կարծում եմ` դուք գիտեք, որ Միացյալ Նահանգներում պետական կառույցները լուսանկարելու իրավունք չկա, բայց Գուգլը դա կանի ձեր փոխարեն: Այնպես որ, Գուգլցինե'ր, շնորհակալություն ձեզ: (Ծափահարություններ) Այսպիսով, ես շատ ժամանակ անցկացրի այս շենքում: Անընդհատ լսում էի նման հարցեր. << Դուք երբևէ եղե՞լ եք վկա կամ մասնակցե՞լ եք որևէ գործունեության, որը կարող է վնաս հասցնել Միացյալ Նահանգներին կամ որևէ այլ ազգի>>: Նկատի ունեցեք նաև հոգեկան այն վիճակը, որում գտնվում եք: Դուք հիմնականում դեմ առ դեմ եք մի մարդու հետ, ով որոշում է ձեր կյանքի ու մահվան հարցը: Տալիս էին հարցեր, որոնք ստուգվում էին ստի դետեկտորով. դրանք ինն էին,

և այդ հարցերից մեկն էր, … դե առաջին հարցն էր <<Ձեր անունը Հասա՞ն է: Այո: Մենք Ֆլորիդայո՞ւմ ենք: Այո: Այսօր երեքշաբթի՞ է: Այո: Քանի որ պետք է պատասխանեք <<այո>> կամ <<ոչ>>, հետևաբար հաջորդ հարցն է. << Դուք պատկանո՞ւմ եք որևէ խմբավորման, որը ցանկանում է վնաս հասցնել Միացյալ Նահանգներին>>: Ես աշխատում եմ համալսարանում: (Ծիծաղ) Դե ես ել ասացի <<Գուցե դուք դա անձա՞մբ հարցնեք իմ մի քանի աշխատակիցներից>>: Բայց նրանք ասացին. <<Լավ, բացի այն, ինչ մենք քննարկեցինք, դուք պատկանո՞ւմ եք որևէ խմբավորման, որը ցանկանում է վնաս հասցնել Միացյալ Նահանգներին>>: Դե ես էլ ասացի <<Ոչ>>:

Այսպես, վեցերորդ ամսվա վերջում, դետեկտորի ինը թեստերից հետո նրանք ասացին. <<Դե, ամեն ինչ լավ է>>: <<Գիտեմ,- ասացի,- հենց դա էլ փորձում էի բացատրել այս ամբողջ ժամանակ, տղանե՛ր: Գիտեմ, որ ամեն ինչ լավ է>>: Նրանք, իրոք, շատ զարմացած ինձ են նայում: Ասում եմ. << Տղաներ, հասկանու՞մ եք, ես շատ եմ ճանապարհորդում>>: Այս ամենը հետաքննությունների դաշնային բյուրոյի հետ զրույցում: Ասում եմ. <<Մեզ միայն պետք է, որ Ալյասկան չընդունի վերջին հուշագիրը, որպեսզի ամեն ինչ նորից չսկսվի:>> Գործակալներն անկեղծորեն մտահոգվեցին: Նրանցից մեկն ասաց. <<Լսե'ք, եթե խնդիր լինի, զանգե'ք մեզ, ու մենք ձեզ կօգնենք>>:

Այդ օրվանից սկսած, նախքան որևէ տեղ գնալս զանգում եմ հետաքննությունների դաշնային բյուրո ու ասում. <<Դե, տղանե'ր, ես գնում եմ այսինչ տեղը: Սա իմ չվերթն է. հյուսիս-արևմտյան համար յոթ չվերթը ժամանում է Սիեթլ մարտի 12-ին>> կամ նման մի բան: Մի քանի շաբաթ հետո նորից եմ զանգում, տեղեկացնում նրանց. դե, իրականում ստիպված չեմ դա անել, բայց այդպես եմ նախընտրում: Պարզապես ուզում եմ ասել. <<Տղանե'ր, չեմ ուզում մտածեք, թե ես որևէ <<կտրուկ շարժում>> եմ անում>>: (Ծիծաղ) <<Չմտածե'ք, թե ուզում եմ փախչել: Պարզապես ձեզ տեղյակ եմ պահում: Ուշադի'ր եղեք>>: Այս ամենն անում եմ նորից ու նորից: Շուտով հեռախոսազանգերը վերածվեցին էլէկտրոնային նամակների, դրանք էլ գնալով երկարեցին` լցվելով նկարներով, ճամփորդական խորհուրդներով: Հետո ես սարքեցի ինտերնետային կայքեր: Մշակեցի դրանք: Ահա, թույլ տվեք այստեղ անդրադառնամ դրան:

Իրականում սա ես մշակել եմ դեռ 2003-ին: Այն ինձ հետ է օրվա յուրաքանչյուր պահի: Բջջայինիս համար մի ծածկագիր եմ գրել: Իրականում՝ մտածածս սա է. ուզում եք ինձ հետևե՞լ, տղանե՛ր, լավ, բայց ես էլ կարող եմ դա անել: Նորմալ է: Կարիք չկա, որ դուք ծախսեք ձեր էներգիան ու միջոցները: Ես ձեզ կօգնեմ: Ընթացքում ես սկսեցի մտածել, թե էլ ինչը կարող էր նրանց հետաքրքրել: Հավանաբար նրանք ունեին իմ բոլոր թռիչքների գրանցումները: Ու ես որոշեցի ծնվածս օրվանից կատարած բոլոր թռիչքները տեղադրել կայքում: Դուք կարող եք տեսնել դրանք, Դելտա 1252, որը թռչում է Կանզաս Սիթիից Ատլանտա: Ահա դուք տեսնում եք, թե ինչ եմ կերել ինքնաթիռում: Սա Դելտա 719-ն էր, որը թռչում էր Քենեդիի օդանավակայանից դեպի Սան Ֆրանցիսկո: Տեսնո՞ւմ եք սա: Նրանք ինձ չէին թողնում ինքնաթիռ մտնել սրանով, բայց ինքնաթիռում հենց իրենք են ինձ այն տալիս: (Ծիծաղ): Սրանք այն օդանավակայաններն են, որտեղ ես եղել եմ, քանի որ սիրում եմ օդանավակայաններ: Սա Քենեդիի օդանավակայանն է, մայիսի 19-ին, երեքշաբթի: Սա Վարշավան է: Սինգապուրը: Տեսնու՞մ եք, նրանք մի տեսակ դատարկ են:

Այս նկարները նկարել են թաքուն, մի վայրում, որտեղ բոլորն էլ կարող են լինել: Բայց եթե սկսեք համեմատել սրանք այլ տվյալների հետ, կստացվի, որ կրկնում եք հետաքննությունների դաշնային բյուրոյի աշխատակցի դերը՝ կապելով այդ ամենն իրար: Եվ երբ հայտնվում ես մի իրավիճակում, ուր պետք է արդարացնես ապրածդ ամեն մի վայրկյանը, հնարավոր է, որ արձագանքես լրիվ այլ կերպ: Նման իրավիճակում ամենավերջին բանը, որ կանցներ մտքովս, <<գեղարվեստական նախագիծն>> էր: Ես, իհարկե, չէի մտածում` հեյ, ես նոր աշխատանք եմ գտել: Բայց երբ անցա այս ամենի միջով, երբ սկսեցի գիտակցել, թե ինչ տեղի ունեցավ ու երբ այս ամենը կապեցի իրար, սա և սա, իրականում այսպես փորձում էի հասկանալ` ինչու ինձ ներքաշեցին այս ամենի մեջ, ու հենց դա դարձավ իմ նախագիծը:

Ահա այն խանութները, որտեղ ես գնումներ եմ կատարում, քանի որ նրանց դա անհրաժեշտ է իմանալ: Սա ես եմ գնում եմ սպագետտի բադի մսի համով, Ռանչ 99-ում, Դեյլի Սիթիում կիրակի օրը, նոյեմբերի 15-ին: Սա էլ Կորենա սուպերմարկետն է գնում եմ քիմչի, քանի որ ես սիրում եմ այն: Այդտեղից գնեցի նաև մի քանի խեցգետին և խոզի աղիք Սայֆվեյից, Էմորվիլլեյում: Նաև լվացքի փոշի: Լվացքի փոշի Արևմտյան Օուքլենդից, ներեցե'ք, Արևելյան Օուքլենդից: Իսկ հետո թթու դրած մեդուզա Հոնգ Կոնգի սուպերմարկետից , Ռոութ 18-ից, արևելյան Բրունսվիքից: Հիմա որ նայեք իմ բանկային գրառումներին, կտեսնեք, որ մայիսի 9–ին, ես գնել եմ $14.79 արժողությամբ վառելիք Սեյֆուեյ Վալլեխոյից:

Հարցն այն չէ, որ ես բաժանում եմ այս տեղեկատվությունն այս ու այն կողմ, ուղղակի հիմա կա նաև երրորդ կողմը, անկախ երրորդ կողմը` իմ բանկը, որը հաստատում է, որ ես, իրոք, եղել եմ այդ վայրում այսինչ ժամին: Կան որոշակի կետեր, ու այս կետերը խաչաձև փոխանակվում են: Այսպիսով, կատարվում է ստուգում: Երբեմն գնումներն, իրոք, շատ քիչ են լինում: 34 ցենտ օտարերկրյա գործարքի համար: Այս ամենը դուրս է բերվում իմ բանկային հաշվեհամարից, ու դուրս է բերվում միանգամից:

Երբեմն տեղեկատվությունը շատ-շատ է լինում: Ահա, հենց այստեղ էր գտնվում Սան Ֆրանցիսկոյի նախկին բնակարանս: Երբեմն այսպես է լինում: Երբեմն էլ այսպես, պարզապես մի դատարկ միջանցք` Սոլթ Լեյկ Սիթի, Հունվարի 22: Եվ ես կարող եմ ձեզ ասել, թե ում հետ եմ եղել, որտեղ եմ եղել, որովհետև հենց դա է պետք հետաքննությունների դաշնային բյուրոյին: Պետք է ամեն ինչ ամենաչնչին մանրամասներով պատմեմ նրանց: Ես շատ ժամանակ եմ անցկացնում ճանապարհին: Սա Էլկոյի ավտոկայանն է, Նևադայում, Ռոուտ 80 Ռոուտ 80 երեկոյան ժամը 8:01, օգոստոսի 19-ին: Շատ ժամանակ է ծախսվում նաև գազալիցքավորման կայաններում, գնացքների դատարկ կայարաններում: Այնպես որ, կան տեղեկություններ պարունակող բազմաթիվ բազաներ: Եվ այնտեղ կան հազար-հազարավոր նկարներ: Իրականում իմ կայքում հենց հիմա կա մոտ 46000 նկար, և անվտանգության ծառայությունը տեսել է դրանք բոլորը, համենայն դեպս, ես այդպես եմ կարծում: Երբեմն շատ քիչ տեղեկություն եք ստանում. դուք պարզապես տեսնում եք այս դատարկ մահճակալը: Երբեմն էլ տեքստային տեղեկությունն է շատ, փոխարենը տեսողական ոչինչ: Ստանում եք նման մի բան: Սա, ի դեպ, իմ սիրած սենդվիչների խանութն է Կալիֆորնիայում՝ վիետնամական սենդվիչ:

Այսպիսով,սննդի տարբեր տեսակներ կան, որոնք ուտում եմ դատարկ գնացքի և գազի կայաններից դուրս: Սրանք ես պատրաստել եմ տանը: Ինչպե՞ս եք դուք իմանում, որ այս ուտելիքը տանն է պատրատվել: Դե, միևնույն ափսեն պարբերաբար հայտնվում է տարբեր նկարների վրա: Եվ այսպես, դուք կրկին աստիճանաբար հետախույզի դեր եք ստանձնում: Երբեմն տեղեկատվության բազան շատ յուրահատուկ է: Սրանք այն բոլոր տակոներն են, որոնք ես կերել եմ Մեքսիկո Սիթիյում, գնացքի կայարանի մոտ՝ հուլիսի հինգից վեցը: Առավոտվա ժամը 11:39-ին այս մեկն եմ կերել: Ցերեկվա ժամը 1:56 այս մեկը: 4:59 այս մեկը: Այսպիսով, ես նշում եմ իմ կյանքի ամեն մի պահը: Մի քանի րոպեն մեկ ես նկարում եմ մի նկար:

Այժմ այդ ամենն արվում է իմ iPhone – ով, և միանգամից ուղարկվում է իմ սերվերին, այնտեղ կատարվում է մնացած սերվերային աշխատանքը, անհրաժեշտ ամեն ինչ դասակարգվում է ու միանում: Նրանք ուզում են իմանալ, թե որտեղ եմ զուգարան գնում, որովհետև նրանք ուզում են տեղյակ լինել բառացիորեն ամեն ինչից: Այսպես Դեկտեմբերի 4-ին ես գնացել եմ այստեղ: Իսկ Կիրակի, հունիսի 14ին, , 2009 թվականին, մոտավորապես առավոտյան ժամը երկուսին Շկովհեգանում, Մեյնում- սա իմ սենյակն է: Դե այն,ինչ դուք այստեղ տեսնում եք, այս բոլորը կտորներ ու հատվածներն են, տեղեկատվություն:

Եթե մտնեմ իմ կայք, այնտեղ տոննաներով տեղեկատվություն կա: Եվ իրոք, օգտագործողի համար դա այդքան էլ հարմարավետ ինտերֆեյս չէ: Այն բոլորովին հարմար չէ օգտագործողի համար: Պատճառներից մեկն այն է, որ ամեն ինչ այնտեղ է, բայց դուք պետք է կարողանաք գլուխ հանել դրանից: Ասածս այն է, որ ամբողջ տեղեկատվությունն այդտեղ տեղադրելով` ուզում եմ, որ դուք ամեն ինչ իմանաք: Բայց չնայած այս ամբողջ տեղադրված աղբին՝ ամբողջ տեղադրված աղբին՝ իրականում ես շատ թաքուն անձնական կյանք ունեմ: Փաստորեն, դուք իմ մասին շատ քիչ բան գիտեք: Եվ ես եկել եմ այն եզրակացության, որ երբ դուք փորձում եք անձեռնմխելի պահել ձեր անձնական կյանքը, հատկապես մի դարաշրջանում, երբ ամեն ինչ դասակարգված է, արխիվացված ու ձայնագրված, այլևս տեղեկատվություն ջնջելու կարիք չկա:

Եվ ի՞նչ եք անում, երբ ամեն ինչ այդտեղ է: Պետք է հետևեք դրան: Եվ եթե ես ձեզ անձամբ տալիս եմ որևէ տեղեկություն, այն էապես տարբերվում է ձեր ինքնուրույն հավաքած տեղեկությունից: Այստեղ առկա հաջորդ հետաքրքիր փաստն այն է, որ հետախուզական գործակալությունները, կարևոր չէ, թե ստույգ որոնք, բոլորն աշխատում են մի ոլորտում, որտեղ “ապրանքը” տեղեկատվությունն է, կամ էլ այդ տեղեկատվության սահմանափակ հասանելիությունը: Տեղեկատվության անհասանելի լինելն էլ այն դարձնում է արժեքավոր: Եվ իմ կողմից տեղեկատվությունն առանց միջնորդների ձեզ փոխանցելը փոխանցելը արժեզրկում է հետաքննությունների դաշնային բյուրոյի գործունեությունը: Հարցի անհատական տեսանկյունից ես հասկանում եմ, որ դա սիմվոլիկ մի բան է: Բայց եթե Միացյալ Նահանգների 300 միլիոն մարդ սկսեն դա անել, մենք ստիպված կլինենք հիմնովին փոխել ներկայիս տեղեկատվական համակարգը: Որովհետև այն չի գործի այն դեպքում, երբ բոլորը ամեն ինչ փոխանակեն: Իսկ մենք գնում ենք հենց դրան:

Երբ ես նոր սկսեցի այս նախագիծը, մարդիկ ինձ էին նայում ու ասում. <<Ինչո՞ւ ես ուզում` բոլորն իմանան, թե ինչ ես անում կամ որտեղ ես: Ինչո՞ւ ես տեղադրում այդ նկարները>>: Սա այն ժամանակ էր, երբ դեռ չկար Twitter –ը, ոչ էլ 750 միլիոն մարդ իրենց ստատուսն էին թարմացնում կամ համացանցով <<բզում>> էին միմյանց: Այնպես որ, ես ինչ-որ չափով ուրախ եմ, որ մի քիչ հետ եմ ընկել այդ ամենից: Ես դեռ անում եմ այս նախագիծը, բայց այն արդեն հնացած է, քանի որ դուք բոլորդ էլ անում եք դա: Բոլորս ամեն օր անում ենք սա, գիտակցաբար կամ ոչ: Այնպես որ, մենք ստեղծում ենք մեր սեփական արխիվն ու նման բաներ:

Գիտեք, իմ ընկերներից մի քանիսն ինձ միշտ ասել են. <<Է’յ, դու պարզապես խենթ ես: Ինչո՞ւ ես անում դա: Ոչ ոք քեզ չի հետևում ու ոչ ոք քեզ չի անհանգստացնի >>: Դե իրականում ես պարզապես շատ ուշադիր եմ իմ սերվերի այցերի նկատմամբ, քանի որ դա հսկողության հարց է արդեն: Ես հետևում եմ նրանց, ովքեր հետևում են ինձ: Ու ահա, թե ինչ ստացա: Սրանք մի քանի նմուշներ են: Կրկին առանձնացված են, և դուք որոշ բաներ կարող եք տեսնել ահա այստեղ: Ես մի քիչ թեթևացրել եմ ցուցակը, որպեսզի կարողանաք տեսնել դա: Ինչպես տեսնում եք, ինձ այցելել է Պետական Անվտանգությունը` Պետական Անվտանգության բաժանմունքը: Նաև կարող եք տեսնել ազգային անվտանգությունը: Անկեղծ ասած՝ այժմ ես նրանց շատ մոտ եմ ապրում. նրանցից մի փողոց ներքև: Կենտրոնական Հետախուզական Գործակալությունը, Նախագահի գործադիր աշխատալազմը: Չգիտեմ, թե ինչու են նրանք այցելել ինձ,բայց նրանք դա արել են: Կարծում եմ, նրանց դուր է գալիս արվեստին նայելը: Եվ ես ուրախ եմ, որ մենք ունենք արվեստը գնահատողներ նաև այդ ոլորտում:

Այսպիսով, շնորհակալություն: Շատ հաճելի էր:

(Ծափահարություններ)

Բրունո Գիսսանի: Հասան, ուղղակի հետաքրքիր է: Դու ասացիր. << Այժմ ամեն ինչ միանգամից ուղարկում եմ իմ iPhone –ից>>, բայց իրականում դու նկարահանում ես ու տեղադրում նկարները, տեղեկատվությունը: Որքա՞ն ժամանակ է դա քեզանից խլում:

ՀԷ: Շատ քիչ, դա նման է հաղորդագրություն ուղարկելուն: Կամ ասենք, էլէկտրոնային նամակ ստուգելուն: Դա նման է այն բաներին, որոնք մենք համարում ենք հաճելի նախքան անելը: Այնպես որ, դա դառնում է կենսաձև: Նկատի ունեմ, որ երբ մենք թարմացնում ենք մեր ստատուսը սոցիալական կայքերում, իրականում չենք մտածում, թե դա որքան ժամանակ կխլի: Այնպես որ, դա պարզապես մի քանի հեռախոսային կոճակների սեղմում է, ամեն ինչ ուղարկվում է, և ահա այն պատրաստ է:

Բ.Գ: Իսկ երբ դու անհասանելի մի վայրում ես, ազգային ծառայությունը խառնվո՞ւմ է իրար:

ՀԷ:Դե այն ցույց է տալիս, թե որտեղ եմ եղել վերջին անգամ, այսինքն`վերջնակետը Այսպիսով, եթե ես տասներկուժամյա թռիչք ունեմ, դուք կտեսնեք այն օդանավակայանը, որտեղից ես մեկնել եմ:

Բ.Գ: Շատ Շնորհակալություն, Հասան: Նա: Ձեզ էլ շնորհակալություն:

Ծափահարություններ: