Էրիկ Յոհանսոն. Անհնար լուսանկարներ

Ես այստեղ եմ իմ լուսանկարները ներկայացնելու համար: Բայց մի՞թե սա լուսանկարչություն է: Իհարկե, սրանք նկարներ են, որոնք չեք կարող ստանալ ձեր լուսանկարչական ապարատով:

Լուսանկարչությամբ սկսել եմ հետաքրքրվել, երբ ձեռք բերեցի իմ առաջին թվային լուսանկարչական ապարատը 15 տարեկանում: Այն խառնվեց նկարելու իմ վաղեմի հետաքրքրության հետ, բայց սա մի փոքր այլ էր, քանի որ լուսանկարչական ապարատի պարագայում պրոցեսը ավելի շատ նախնական պլանավորման մեջ է: Երբ դու լուսանկարում ես ապարատով, գործընթացն ավարտվում է, երբ դու սեղմում ես կոճակը: Եվ ինձ համար լուսանկարչությունն ավելի շատ նշանակում է ճիշտ պահին լինել ճիշտ վայրում: Այնպիսի զգացողություն էր, որ յուրաքանչյուրը կարող է դա անել:

Եվ ես ցանկացա ստեղծել տարբերվող մի բան, որտեղ գործընթացը սկսվում է, երբ սեղմում ես կոճակը: Ահա այսպիսի նկարներ. ճանապարհային շինարարության աշխատանքներ: Բայց այստեղ անսպասելի շրջադարձ կա: Եվ, չնայած դրան, նրանում իրականության մասնիկ կա: Կամ ահա այսպիսի նկարները` միաժամանակ մռայլ և գունավոր, բայց բոլորն էլ ունեն ընդհանուր նպատակ` պահպանել իրականության մասնիկը: Երբ ասում եմ իրականություն, նկատի ունեմ ֆոտո-իրականություն: Քանի որ, իհարկե, այսպիսի պատկերներ իրականում հնարավոր չէ նկարել, բայց ես միշտ ուզում եմ, որ դրանք այնպիսին տեսք ունենան, կարծես ինչ-որ կերպ հնարավոր է եղել դրանք լուսանկարել: Նկարներ, որոնց համար մի փոքր մտածելու պահ է հարկավոր հնարքը բացահայտելու համար: Եվ սա ավելի շատ գաղափար պատկերել է, քան ինչ-որ պահ պատկերել:

Բայց ի՞նչն է այն դարձնում այդքան իրական: Արդյո՞ք գաղտնիքը մանրուքներում է, թե՞ գույներն են գլխավորը: Միգուցե՞ լույսի հետ է կապված: Ի՞նչն ստեղծում այս ողջ պատրանքը: Երբեմն հենց հեռանկարն է պատրանքը: Սակայն վերջ ի վերջո, ամեն ինչ կախված է նրանից, թե ինչպես ենք մենք պատկերացնում աշխարհը և թե ինչպես կարող ենք այն իրականության կոչել երկչափանի հարթության վրա: Այս ամենն ոչ այնքան իրականությունն է, այլ այն, ինչ մեր կարծիքով իրական է:

Ես կարծում եմ հիմքերը շատ պարզ են: Ես այն տեսնում եմ իրականության կտորների տեսքով որտեղ դու կարող ես վերցնել իրականության տարբեր մասեր և միացնել իրար` ստանալով մեկ այլ` այլընտանքային իրականություն: Թույլ տվեք ցուցադրել մի օրինակ: Այստեղ մենք ունենք 3 ֆիզիկական օբյեկտներ, որոնք մենք հեշտությամբ կարող ենք պատկերացնել եռաչափ աշխարհում: Բայց մեկ այլ ձևով համակցված լինելով` դրանք կարող ենք ստեղծել մի այլ բան, որը կրկին նման է եռաչափի, կարծես այսպիսի բան հնարավոր է: Բայց միաժամանակ մենք գիտենք, որ սա անհնար է: Այսպիսով մենք խաբում ենք մեր ուղեղը, քանի որ ուղեղը պարզապես չի ընդունում այն փաստը, որ սա անիմաստ է: Ես տեսնում եմ նույն գործընթացը լուսանկարների համադրման դեպքում: Դա պարզապես տարբեր իրականությունների համադրություն է:

Լուսանկարներն առավել իրական դարձնող մասնիկները, կարծում եմ հենց նրանք են, որոնց մասին մենք նույնիսկ չենք մտածում, այն բաներն են, որոնք մեզ շրջապատում են մեր առօրյայում: Բայց նկարները համադրելու ընթացքում, իրոք կարևոր է հաշվի առնել սա, քանի որ հակառակ դեպքում ինչ-որ բան սխալ է ստացվում: Ես կցանկանայի նշել այն երեք հիմնական պարզ կանոնները, որոնք պետք է հետևել իրականությանը մոտ արդյունք ստանալու համար: Ինչպես կարող եք տեսնել, այս նկարներն այնքան էլ յուրահատուկ չեն: Բայց դրանք համադրելով կարող ենք ստանալ ահա այսպիսի պատկեր:

Առաջին կանոնն է. համադրվող նկարները պետք է ունենան միևնույն դիտապատկերը: Երկրորդ. համադրվող նկարները պետք է ունենան միևնույն լուսավորությունը: Այս երկու նկարները համապատասխանում են երկու կանոններին էլ, նրանք արված են միևնույն բարձրությունից և միևնույն լուսավորությամբ: Երրորդ. պետք է այնպես պատկերել, որ հնարավոր չլինի տարբերակել, թե որտեղ են սկսվում և ավարտվում առանձին պատկերները` դարձնելով դրանք առանց ընդհատումների: Պետք է բացառել պատկերի պատրաստման մասին ցանկացած գաղափար: Համապատասխանեցնելով գույները, կոնտրաստը և լուսավորությունը տարբեր նկարների սահմանների միջև, ավելացնելով ֆոտո դեֆեկտները, ինչպես, օրինակ, խորությունը, խամրեցնելով գույները և մեծացնելով թվային աղմուկը, մենք մաքրում ենք տարբեր նկարների միջև եղած տարբերությունները և դարձնում այն մեկ միասնական նկար, չնայած այն բանին, որ մի նկարը կարող է ունենալ հարյուրավոր շերտեր:

Ահա մեկ այլ օրինակ: (Ծիծաղ) Կարող է թվալ, թե սա պարզապես բնության պատկեր է և միայն ներքևի մասն է փոփոխված: Բայց իրականում այս նկարն ամբողջությամբ կազմված է տարբեր տեղերից հավաքված նկարներից: Անձամբ ինձ թվում է, իրականում ավելի հեշտ է որևէ միջավայր պատրաստել, քան գտնել հենց այդպիսի տեղ, քանի որ այդ դեպքում դու ստիպված չես լինի զիջումների գնալ գաղափարներիդ հարցում։ Բայց դա շատ պատրաստություն է պահանջում: Ունենալով այս գաղափարը ձմռանը, ես գիտեի, որ պատրաստվելու համար մի քանի ամիս ունեմ, որ գտնեմ տարբեր տեղադիրքեր այս նկարի մասերը ստանալու համար: Օրինակ, այս ձուկը նկարվել է ձկնորսության ժամանակ: Ափերը մեկ այլ տեղից են վերցրված: Ջրի հատակի մասը նկարվել է քարի հանքում: Եվ մի բան էլ, կղզու վրայի տունը ես մի քիչ կարմիր եմ դարձրել, որպեսզի ավելի շվեդական տեսք ունենա:

Իրականին մոտ արդյունք ստանալու համար ամեն ինչ ի վերջո հանգում է պլանավորման: Ես միշտ սկսում եմ էսքիզից, գաղափարից: Ապա սկսում եմ համադրել տարբեր նկարներ: Ահա այստեղ բոլոր մասերը լավ նախագծված են: Եվ եթե դու լավ ես լուսանկարել, արդյունքը կարող է լինել բավական գեղեցիկ և միևնույն ժամանակ իրական: Ահա և ամբողջը, իսկ միակ բանը, որ մեզ սահմանափակում է մեր երևակայությունն է:

Շնորհակալ եմ։

(Ծափահարություններ)