Էրիկ Վայթաքեր. 2,000 ձայնային վիրտուալ երգչախումբ

Ես ուզում էի ռոք աստղ լինել: Ես երազում էի դրա մասին, և դա միակ բանն էր, որ երազում էի: Իսկ եթե ավելի ստույգ. ես ուզում էի փոփ աստղ լինել: Դա 80-ականների վերջերին էր: Իսկ ամենից շատ, ես ուզում էի Դեփեշ Մոդի կամ Դուրան Դուրանի հինգերորդ մասնակիցը լինել: Նրանք իհարկե ինձ չէին վերցնի: Ես նոտաներ չգիտեի, բայց նվագում էի սինթեզատոր և հարվածային գործիքներ: Ես մեծացել եմ հյուսիսային Նևադայի մի փոքրիկ գյուղում: Եվ ես համոզված էի, որ իմ կյանքը հենց այդպիսին կլիներ:

Երբ ես ընդունվեցի Լաս Վեգասի Նևադայի համալսարան, ես տասնութ տարեկան էի, ես ապշեցի, երբ իմացա, որ այնտեղ չկա ոչ փոփ աստղերի դասընթացներ, ոչ էլ նույնիսկ որևէ հավաստագրային ծրագիր այդ ուղղությամբ: Այնտեղի երգչախմբի ղեկավարը գիտեր, որ ես երգում եմ և հրավիրեց ինձ միանալու իրենց երգչախմբին: Եվ ես ասացի. «Այո, ես անպայման կմիանամ: Հրաշալի է:» Իսկ երբ դուրս եկա սենյակից` ինքս ինձ ասացի. «Ոչ մի դեպքում»: Իմ քոլեջի երգչախմբի մասնակիցները բավական հիմար էին և ես չէի պատրաստվում որևէ ընդհանուր եզրեր ունենալ նրանց հետ: Մեկ շաբաթ անց, ընկերս եկավ ինձ մոտ և ասաց. «Լսի'ր, դու պետք է միանաս երգչախմբին: Կիսամյակի վերջում մենք ուղևորվում են Մեքսիկա, բոլոր ծախսերը վճարված են: Իսկ սոպրանոյի բաժնում շատ կրակոտ աղջիկներ կան:» Ես սկսեցի մտածել Մեքսիկայի և աղջիկների մասին, և ամեն գնով ուզեցի միանալ նրանց:

Եվ ես գնացի երգչախմբի իմ առաջին դասին, նստեցի բասերի մոտ և սկսեցի ուսիս վրայով նայել, թե ինչ են նրանք անում: Նրանք բացեցին իրենց նոտաները, ղեկավարը սկսելու ազդանշան տվեց, և, բու'մ, նրանք սկսեցին «Աստված ողորմյա»-ն Մոցարտի «Ռեքվիեմի»-ից: Մինչ այդ պահը ողջ կյանքս սև ու սպիտակ թվաց և հանկարծ ամբողջը ներկվեց շլացուցիչ գույներով: Կատարվեց կյանքիս ամենակարևոր փոփոխությունը` հենց այդ պահին, լսելով դիսոնանսը և հարմոնիան, և երգող, միասին երգող մարդկանց տեսնելով համընդհանուր միասնությունը, կյանքումս առաջին անգամ զգացի, որ ես ինչ-որ ինձանից մեծ բանի մաս եմ կազմում: Վերջում պարզվեց, որ սոպրանոյում շատ լավ աղջիկներ կային:

Մի քանի տարի հետո որոշեցի երգչախմբի համար մի ստեղծագործություն գրել` որպես նվեր այն մարդուն, ով փոխեց իմ կյանքը: Այդ ժամանակ ես արդեն կարողանում էի նոտաներով կարդալ, կամ դանդաղորեն սովորում էի դա անել: Եվ այդ ստեղծագործությունը հրատարակվեց, ապա գրեցի երկրորդը, որը նույնպես լույս տեսավ: Այս ամենից հետո սկսեցի ինքս ղեկավարել և մագիստրական աշխատանքս գրեցի Ջուլիարդի դպրոցում: Եվ վերջում հայտնվեցի մի անհարմար իրավիճակում. ահա ձեր առջև կանգնած եմ որպես կոմպոզիտոր և երգչախմբի ղեկավար:

Մի քանի տարի առաջ ընկերներիցս մեկն ինձ մի հղում ուղարկեց, YouTube-ի հղում և ասաց. «Դու անպայման պիտի տեսնես սա:» Ահա այս երիտասարդ կինն էր, ով մի տեսանյութ էր տեղադրել ինձ համար, որտեղ նա կատարում էր իմ գործերից մեկի` «Քուն» սոպրանոյի բաժինը:

(Տեսանյութ) Բրիթլին Լուսի. Բարև, պարոն Էրիկ Վայթաքեր: Անունս Բրիթլին Լուսի է, և այս տեսանյութը պատրաստել եմ ձեզ համար: Ահա «Քուն»-ի իմ տարբերակը: Ասեմ, որ մի քիչ անհանգիստ եմ: ♫Եթե լինեն ձայներ♫ ♫այս գիշերվա մեջ♫

Էրիկ Վայթաքեր. Ես ցնցված էի: Բրիթլինն այնքան անմեղ և նուրբ էր, իսկ նրա ձայնն այնքան մաքուր: Ինձ նույնիսկ դուր էր գալիս հետևի տեսարանը: Նրա սենյակում, հետևում` դաշնամուրի վրա դրված փափուկ արջուկն էր երևում: Այնքան ջերմ տեսանյութ էր:

Եվ մի միտք հղացավ. եթե կարողանայի հիսուն հոգով այս նույնն իրականացնել, յուրաքանչյուրը կատարեր իր բաժինը` սոպրանո, ալտ, տենոր և բաս, աշխարհի որ մասում էլ որ լինեն, տեղադրելով իրենց տեսանյութերը YouTube-ում, մենք կարող էինք միացնել բոլորը և մի վիրտուալ երգչախումբ ստանալ: Եվ իմ բլոգում գրեցի. «ՕՄԳ - Աստված իմ, Աստված իմ» Ես իրականում գրեցի «ՕՄԳ», հուսով եմ հրապարակայնորեն վերջին անգամ: (Ծիծաղ) Եվ սա ուղարկեցի երգիչներին: Տեղադրեցի անվճար ներբեռնման հնարավորությունը 2000 թվականին գրված իմ ստեղծագորժության համար, «Lux Aurumque» անվանմամբ, որը նշանակում է «լույս և ոսկի»: Եվ ի՜նչ հրաշք, մարդիկ սկսեցին վերբեռնել տեսանյութեր:

Պետք է նշեմ, որ մինչ այդ, ես տեղադրեցի մի հատված, որտեղ ես դիրիժորում էի: Ես նկարահանել էի դա լռության մեջ, քանի որ երաժշտությունը միշտ իմ գլխում էր, պատկերացնում էի այն երգչախումբը, որ մի օր կրականանար: Դրանից հետո ձայնագրեցի դաշնամուրի ֆոնային երաժշտությունը, որպեսզի երգիչները լսելու ուղղորդիչ ունենան: Եվ ահա սկսեցն տեսանյութերը հավաքվել...

(Երգում է) Սա Չերլի Անգն է Սինգապուրից:

(Երգում է) Սա Եվանգելինա Էտիենն է:

(Երգում է) Մասաչուսեթսից:

(Երգում է) Սթիֆեն Հանսոնը Շվեդիայից:

(Երգում է) Սա Ջամալ Ուոլքերն է Դալլասից, Տեխաս:

(Երգում է)

Մի փոքր սոպրանոյի մենակատարման մաս կար և ես լսումներ կազմակերպեցի: Մեծ թվով սոպրանոներ վերբեռնեցին իրենց տեսանյութերը: Հետագայում մասնակիցներից ես իմացա, որ նրանք որոշ դեպքերում 50 կամ 60 տարբերակներ ու փորձեր էին անում, միչև վերջնական տարբերակին հասնելը և վերբեռնելը: Ահա սոպրանոյի մասի սոլոյի հաղթողը: Սա Մելոդի Մայերսն է Թենեսից: (Երգում է) Ես սիրեցի այն փոքրիկ ժպիտը, որ նա դրեց իր գրվածքի անմիջապես վերևում, կարծես ասում էր. «Խնդիր չկա, ամեն ինչ հրաշալի է»:

(Ծիծաղ)

Եվ ամբոխի միջից հայտնվեց այս երիտասարդը` Սքոթ Հայնեսը: Եվ նա ասաց. «Լսե'ք, սա հենց այն նախագիծն է, որը փնտրել եմ ողջ կյանքիս ընթացքում: Ես կցանկանայի վերադրել և միավորել այս ամենը»: Ես ասացի. «Շնորհակալ եմ Սքո'թ: Այնքան ուրախ եմ, որ ինձ գտաք»: Եվ Սքոթը միավորեց այս բոլոր վիդեոները: Նա մաքրեց ձայնը: Փորձարկեց և համոզվեց, որ ամեն ինչ կարգին է: Եվ մեկ ու կես տարի հետո մենք տեղադրեցինք այս հոլովակը YouTube-ում: Սա "Lux Aurumque" երգն է Վիրտուալ երգչախմբի կատարմամբ:

(Երգում են)

Այստեղ մենք կընդհատենք ժամանակի խնայողության համար: (Ծափահարություններ)

Շնորհակալ եմ: Շնորհակալ եմ:

(Ծափահարություններ)

Շնորհակալ եմ: Դեռ ավելին: Դեռ ավելին: Անչափ շնորհակալ եմ:

Ես ունեի նույն զգացողությունը, ինչ դուք հիմա: Իրականում աչքերս փոքր-ինչ թրջվեցին` առաջին անգամ սա տեսնելով: Ես պարզապես չէի կարողանում հավատալ այս ամենին. ահա այս հոգիները իրենց սեփական անապատային կղզիներից, շշերի մեջ տեղադրած էլեկտրոնային հաղորդագրություններ են ուղարկում միմյանց: Եվ հոլովակը տարածվեց համաճարակի պես: Առաջին ամսվա ընթացքում մենք ունեցանք միլիոն դիտում և ուշադրության մի մեծ ալիք բարձրացավ: Եվ ահա, շատ երգիչներ սկսեցին ասել. «Լավ, իսկ որտե՞ղ է Վիրտուալ երգչախումբ 2.0-ն»: Եվ ես սկսեցի մտածել Վիրտուալ երգչախումբ 2.0-ի մասին և նրա համար ընտրեցի հենց այն մասը, որ Բրիթլինն էր երգում, «Քուն», որը մի այլ աշխատանք էր, որ գրել էի 2000 թվականին. խոսք` իմ թանկագին ընկեր Չարլզ Էնթոնի Սիլվեստերի: Եվ նորից, ես տեղադրեցի դիրիժորի հոլովակը, և սկսեցինք ընդունել կատարումները: Այս անգամ մենք ունեցանք ավելի շատ արհեստավարժ մասնակիցներ: (Երգում են) Եվ որոշ ավելի երիտասարդ մասնակիցներ:

(Տեսանյութ) Սոպրանո ♫Իմ բարձի վրա♫ ♫Անկողնում ապահով♫ Էրիկ. Սա Ջեորջին է Անգլիայից: Նա ընդամենը ինը տարեկան է: Մի՞թե սա ամենահուզիչ տեսարանը չէ, որ տեսել եք կյանքում:

Ինչ-որ մեկը կատարել էր բոլոր ութ մասերը. բաս ձայն ունեցողը կատարել էր սոպրանոյի մասը: Սա Բյու Աութինն է: (Տեսանյութ) Բյու Աութին ♫Անկողնում ապահով♫

Էրիկ. Եվ մեր նպատակը, այսպես ասած, կամակորություն էր. MTV-ն մի հոլովակ էր ցուցադրում,որտեղ նրանք բոլորը «Լիլիփոփ» էին երգում և դրա համար նրանք ողջ աշխարհից հավաքել էին մարդկանց, որ այդ փոքրիկ երգը կատարեն: 900 մարդ էր հրավիրվել այդ երգի համար: Եվ ես ասացի երգիչներին. «Ահա մեր նպատակը: Սա այն թիվն է, որ մենք ցանկանում ենք գերազանցել»: Հունվարի տասին մենք դադարեցրինք ընդունման գործընթացը, և մեր վերջնական քանակը կազմեց 2,051 հոլովակ աշխարհի 58 երկրներից: Շնորհակալ եմ: (Ծափահարություններ) Մալթայից, Մադագասկարից, Թաիլանդից և Վիետնամից, Հորդանան, Եգիպտոս, Իսրայել, այնքան հյուսիսից, ինչքան Ալյասկան է և այնքան հարավից` ինչքան Նոր Զելանդիան:

Մենք էջ պատրաստեցինք նաև Facebook-ում, որպեսզի երգողները կիսվեն իրնեց մտքերով և արձագանքներով. թե ինչ էր այս ամենն իրենց համար, ինչպիսին էին երգելու փորձարկումները: Ես ընտրել եմ դրանցից ընդամենը մի քանիսը: «Քույրս և ես շատ հաճախ էինք երգում երգչախմբում միասին: Այժմ նա օդուժում է աշխատում և հաճախ է բացակայում: Հրաշալի է, որ կրկին միասին երգելու հնարավորություն ունեցանք»: Ինձ շատ դուր եկավ այն, որ նրանք քույրերով են երգել: «Բացի հրաշալի երաժշտությունից, շատ ուրախ եմ այն փաստից, որ ես համաշխարհային այնպիսի համայնքի մաս եմ, որտեղ ոչ ոքի երբևէ չեմ հանդիպել նախկինում, բայց ովքեր ամբողջովին փոխկապակցված են»: Եվ իմ կողմից ամենասիրվածը. «Երբ ամուսնուս ասացի, որ պատրաստվում եմ այս ամենին մասնակցել, նա ասաց, որ ես դրա համար չունեմ համապատասխան ձայնային տվյալներ»: Այո, համոզված եմ, որ ձեզանից շատերն են դա լսել: Ես նույնպես: «Այնքան վիրավորական էր, որ նույնիսկ մի քանի կաթիլ արցունք թափվեցին, բայց ինչ-որ ներքին մղում, ի հակառակ նրա խոսքերի, ուզեց փորձել: Եվ երազանքներն իրականացան, ես դարձա այս երգչախմբի մի մասնիկը, սակայն երբևէ չեմ եղել ոչ մի երգչախմբում: Երբ ես նշանակետը տեղադրեցի Google Earth Map-ի վրա պարզվեց, որ ստիպված եմ հասնել մոտակա քաղաքը, որն իմ ապրելու վայրից 400 մղոն հեռավորության վրա էր: Ես ապրում եմ Great Alaskan Bush-ում և արբանյակային կապը միակ միջոցն է աշխարհի հետ հաղորդակցվելու համար»:

Ինձ հատկապես ապշեցրեց երկու բան: Առաջինը, որ մարդիկ պատրաստ են հաղթահարել ցանկացած տարածություն միմյանց գտնելու և իրար հետ հաղորդակցվելու համար: Անկախ տեխնոլոգիայից: Երկրորդն էլ այն է, որ մարդիկ, թվում է, իսկապես զգում են այդ իրական կապը: Սա վիրտուալ երգչախումբ չէր: Այժմ կան շատ օն-լայն /վիրտուալ/ ընկերներ, ովքեր երբևէ չեն հանդիպել: Բայց ես` ինքս, նույնպես զգում եմ, որ միավորվածության վիրտուալ ոգին նրանց բոլորի հետ է: Ես հարազատություն եմ զգում այս երգչախմբի հանդեպ, գրեթե ընտանիքի պես:

Այսօր կցանկանայի ելույթս ավարտել «Քուն» ստեղծագործությամբ, որը կկատարի Վիրտուալ երգչախումբ 2.0-ն: Սա պրեմիերա է: Մենք դեռ ավարտուն տեսքի չենք հասցրել այս տեսանյութը: Կարող եք պատկերացնել` YouTube-յան 2,000 տեսահոլովակ, որոնց միավորելու համար չափազանց երկար ժամանակ է պահանջվում: Բայց մենք ունենք առաջին երեք րոպեները: Եվ շատ մեծ պատիվ է ինձ համար հնարավորություն ունենալ այն առաջին անգամ այստեղ ցուցադրելու համար: Դուք ամենաառաջին մարդիկ եք, ովքեր կտեսնեն սա: Ահա և Վիրտուալ երգչախումբը և «Քուն»-ը:

(Տեսանյութ). Վիրտուալ երգչախումբ ♫Երեկոն իջնում է♫ ♫լուսնի ներքո♫ ♫Արծաթափայլ թելերով պատված♫ ♫Փակվող աչքերով ու հանդարտվող գլխով♫ ♫Գիտեմ, որ քունս կգա շուտով♫ ♫Իմ բարձի վրա♫ ♫ապահով իմ անկողնում♫ ♫բազում պատկերներ պարուրված մտքում♫ ♫քնել չեմ կարող♫ ♫միտքս է թռչում♫ ♫բայց մարմինս կարծես լցված է արճիճով♫ ♫Եթե կան ձայներ այս գիշերվա մեջ♫

Էրիկ. Շնորհակալ եմ շատ-շատ, շնորհակալ եմ: (Ծափահարություններ) Չափազանց շնորհակալ եմ: Շնորհակալ եմ: Շնորհակալ եմ:

(Ծափահարություններ)