Դեյվ Մեսլին․ Անտարբերության հակաթույնը

Որքա՞ն հաճախ ենք մենք լսում այն մասին, որ մարդիկ անտարբեր են։ Որքա՞ն անգամ են ձեզ ասել, որ իրական փոփոխությունն անհնար է, քանի որ մարդիկ չափազանց եսասեր են, հիմար կամ ծույլ, որպեսզի փորձեն ինչ-որ բան փոխել իրենց համայնքում։ Ես այսօր առաջ եմ քաշում այն միտքը, որ անտարբերությունը իրականում գոյություն չունի, ավելին, մարդիկ մտահոգված են, բայց մենք ապրում ենք մի աշխարհում, որն ակտիվորեն խոչընդոտում է մասնակցությունը՝ մարդկանց համար անըդհատ արգելքներ ստեղծելով։

Ես մի քանի օրինակ կբերեմ՝ ցույց տալու համար, թե ինչ նկատի ունեմ։ Եկեք սկսենք քաղաքապետարանից։ Երբևէ տեսե՞լ եք սրա նման մի բան։ Սա թերթի գովազդ է։ Այն ծանուցում է տարածքի օգտագործման դիմումի փոփոխության մասին, գրասենյակի նոր շենքի տեղափոխման հետ կապված, որպեսզի հարևանությամբ ապրող մարդիկ իմանան, թե ինչ է կատարվում։ Ինչպես տեսնում եք, սա անհնար է կարդալ։ Պետք է կարդալ դրա կեսը, գտնելու համար հասցեն, որի մասին նրանք խոսում են, և շարունակել կարդալ մանր 10-չափի տառատեսակով գրված տեքստը, հասկանալու համար, թե ինչպես իրականում մասնակցել գործընթացին։ Պատկերացրեք որ մասնավոր սեկտորը նույն կերպ գովազդ աներ, որ Nike-ը ցանկանար վաճառել մի զույգ կոշիկ, և այսպիսի գովազդ տեղադրեր թերթում։ (Ծափահարություններ) Նման բան երբեք տեղի չէր ունենա։ Դուք երբեք այդպիսի գովազդ չէիք տեսնի, որովհետև Nike-ը ցանկանում է, որ դուք գնեք իրենց կոշիկները։ Մինչդեռ Տորոնտո քաղաքը ակնհայտորեն չի ցանկանում, որ դուք մասնակցեք պլանավորման գործընթացին, այլապես իրենց գովազդներն այսպիսի տեսք կունենային, ամբողջ տեղեկատվությունը պարզ նշված կլիներ։ Քանի դեռ քաղաքապետարանը նման ծանուցումներ է տարածում մարդկանց ներգրավելու համար, մարդիկ անկհայտ է, որ ոչինչ չեն անելու։ Բայց դա անտարբերություն չէ, դա կանխամտածված բացառում է։

Հանրային տարածք։ (Ծափահարություններ) Այն թե ինչպես ենք մենք վարվում մեր հանրային տարածքների հետ հսկայական արգելք է ցանկացած տեսակի քաղաքական փոփոխության ճանապարհին։ Քանի որ մենք փաստացիորեն վաճառում ենք խոսքի ազատությունը։ Ամենաշտ գումար ունեցողը ստանում է ամենաբարձ ձայնի իրավունքը՝ իշխելով վիզուալ և մտավոր միջավայրը։ Այս մոդելի դեպքում խնդիրը նրանում է, որ կան մի շարք հրաշալի մտքեր, որոնք պետք է բարձրաձայնել, բայց դրանց բարձրաձայնելը շահավետ չէ։ Այնպես, որ դուք դրանք երբեք չեք տեսնի փողոցում հայտարարությունների տախտակի վրա։

Զանգվածային մամուլը շատ կարևոր դեր ունի քաղաքականության մեջ մեր մասնակցության գործում, հիմնականում անտեսելով քաղաքականությունը և կենտրոնանալով հայտնի մարդկանց և բամբասանքների վրա։ Բայց, նույնիսկ, երբ նրանք խոսում են կարևոր քաղաքական հարցերի շուրջ, դա արվում է այն կերպ, որ խոչընդոտում է մասնակցությունը։ Ես մի օրինակ կբերեմ․ ահա անցած շաբաթվա Now ամսագիրը, սա Տորոնտոյի պրոգրեսիվ շաբաթական հանդեսներից մեկն է։ Ահա առաջին էջի նյութը։ Սա մի հոդված է թատերական ներկայացման մասին, և այն սկսվում է հիմնական տեղեկությամբ, թե որտեղ է այն տեղի ունենում, հաշվի առնելով, որ հոդվածը կարդալուց հետո, միգուցե դուք ցանկություն կունենանք գնալ տեսնել այն, նշված է ներկայացման վայրը, ժամը, վեբ կայքը։ Նույն էլ այս մյուս հոդվածի դեպքում է, սա մի ֆիլմի ակնարկ է, սա գեղարվեստական ակնարկ է, գրքի ակնարկ, նշված է, թե որտեղ է տեղի ունենալու գրքի ընթերցումը, եթե դուք ցանկանում եք դրան մասնակցել։ Ռեստորանի ակնարկ․ հնարավոր է, որ դուք ոչ միայն ցանկություն ունենաք կարդալ ռեստորանի մասին, այլ նաև այցելել այն։ Այդ իսկ պատճառով, նշված է ռեստորանի հասցեն, գները, հեռախոսի համարը և այլն։

Հիմա անցնենք քաղաքական հոդվածներին։ Ահա մի հրաշալի հոդված ներկայումս տեղի ունեցող ընտրարշավի մասին։ Այն պարունակում է թեկնածուների մասին տեղեկություն, շատ լավ է գրված, բայց չկա որևէ տեղեկատվություն, չկա հետադարձ կապի հնարավորություն, նշված չէ ընտրարշավների վեբ կայքը, չկա որևէ տեղեկատվություն ընտրական բանավեճերի մասին։ Ահա մեկ այլ շատ լավ հոդված մի նոր արշավի մասին՝ ուղղված տրանզիտ փոխադրումների սեփականաշնորհման դեմ, կրկին առանց որևէ տեղեկատվության արշավի մասին։ Կարծես մեզ ուզում են համոզել, որ ընթերցողներն ավելի հակված են ուտել, գիրք կարդալ, ֆիլմ դիտել, քան մասնակցել համայնքի կառավարման գործընթացին։ Դուք կարող եք մտածել, որ դա մանրուք է, բայց ես կարծում եմ, որ դա կարևոր է, քանի որ այն ամրապնդում է այն վտանգավոր միտքը, որ քաղաքականության մեջ մենք հանդիսատես ենք։

Հերոսներ․ ինչպե՞ս ենք մենք դիտում առաջնորդությունը։ Նայեք այս տաս ֆիլմերին։ Ի՞նչ ընդհանուր բան կա։ Որևէ մեկը կարո՞ղ է գուշակել։ Նրանց բոլորի հերոսներն ընտրյալներ են։ Ինչ որ մեկը մոտեցել է նրանց և ասել․ «Դու ընտրյալ ես։ Մարգարեության համաձայն, դու պետք է փրկես աշխարհը»։ Եվ ապա այդ ինչ-որ մեկը գնում փրկում է աշխարհը, որովհետև նրան այդպես են ասել, և մի քանի մարդ է տանում իր հետևից։ Սա օգնում է ինձ հասկանալ, թե ինչու շատ մարդիկ իրենց որպես առաջնորդ չեն տեսնում։ Դա այն պատճառով է, որ առաջնորդության մասին սխալ պատկերացումներ են ստեղծվում։ Հերոսական ջանքը դա հավաքական ջանքն է, նախ և առաջ։ Երկրորդ հերթին, այն հեռու է կատարյալ և հմայիչ լինելուց, և այն հանկարծակի չի սկսվում և ավարտվում։ Դա ձեր ամբողջ կյանքի ընթացքում անընդմեջ տեղի ունեցող գործընթաց է։ Բայց ամենակարևորը, այն կամավոր է։ Այն կամավոր է։ Քանի դեռ մենք սովորեցնում ենք մեր երեխաներին, որ հերոսությունը սկսվում է, երբ ինչ-որ մեկը ձեր ճակատին նշան է նկարում, կամ ինչ-որ մեկն ասում է ձեզ, որ դուք մարգարեության մի մասն եք կազմում, նրանք մոռանում են առաջնորդության ամենակարևոր առանձնահատկության մասին․ այն գալիս է ներսից։ Այն ձեր երազանքներին հետևելու ձգտումն է, առանց հատուկ հրավերի, և ապա համատեղ աշխատանքն է՝ իրականացնելու համար այդ երազանքները։

Քաղաքական կուսակցությունները։ Աստված իմ։ Քաղաքական կուսակցությունները պետք է և կարող են լինել քաղաքականության մեջ մարդկանց նեգրավելու հիմնական միջոցը։ Դրա փոխարեն, դճբախտաբար, դրանք ոգևորություն և ստեղծարարություն չներշնչող կազմակերպություններ են, որոնք հույսը դրել են շուկայի հետազոտության, հարցումների և ֆոկուս խմբերի վրա, որոնք բոլորն էլ նույն բանն են ասում, և որպես արդյունք, մենք ստանում ենք տեղեկատվություն, որն ուզում ենք ստանալ, համարձակ և ստեղծարար որոշումների և մտքերի հաշվին։ Մարդիկ իհարկե շատ լավ զգում են դա, և այն ցինիզմ է սնուցում։ (Ծափահարություններ)

Բարեգործական կարգավիճակ. Խմբերը, որոնք բարեգործական կարգավիճակ ունեն Կանադայում, իրավունք չունեն շահերի պաշտպանությամբ զբաղվել: Սա հսկայական խնդիր է և հսկայական արգելք, քանի որ դա նշանակում է, որ ամենահոգատար և ամենատեղեկացված ձայները դատապարտված են լռության, հատկապես ընտրությունների ընթացքում: Հենց սա էլ վերջին արգելքն է, որի մասին ցանկանում եմ խոսել․ մեր ընտրությունները։

Ինչպես դուք գիտեք, ընտրությունները Կանադայում խայտառակություն են։ Մենք օգտվում ենք հնացած համակարգերից, որոնք արդար չեն և պատահական արդյունքներ են ստեղծում։ Կանադան ներկայումս ղեկավարվում է մի կուսակցության կողմից, որին Կանադայի քաղաքացիների մեծ մասը դեմ է։ Ինչպե՞ս մենք կարող ենք խրախուսել մարդկանց քվեարկել, երբ քվեները որևէ բան չեն փոխում Կանադայում։ Այս ամենը գումարվում է իրար, և իհարկե մարդիկ անտարբեր են թվում։ Դա նման է գլխով պատը ջարդելուն։

Ես չեմ փորձում կենտրոնանալ բացասականի վրա, խոսելով այս բոլոր արգելքների մասին։ Հակառակը․ ես իրականում համոզված եմ, որ մարդիկ լավն են և խելացի են, և որ նրանք անտարբեր չեն։ Բայց, ինչպես ասացի, մենք ապրում ենք մի միջավայրում, որտեղ մեր ճանապարհին գույություն ունենա այս բոլոր արգելքները։ Քանի դեռ մենք հավատում ենք, որ մարդիկ, մեր հարևանները, եսասեր են, հիմար կամ ծույլ, չկա ոչ մի հույս։ Բայց մենք կարող ենք փոխել այդ ամենն ինչի մասին ես պատմեցի։ Մենք կարող ենք մեր քաղաքապետարանն ավելի բաց դարձնել։ Մենք կարող ենք բարեփոխել մեր ընտրական համակարգը։ Մենք կարող ենք դեմոկրատացնել մեր հանրային տարածքները։

Ես ցանկանում եմ ասել, որ եթե մենք կարողանանք վերասահմանել անտարբերությունը, ոչ որպես ներքին սինդրոմ, այլ որպես մի շարք մշակութային արգելքների խճճված կծիկ, որը խոչընդոտում է մասնակցության գործընթացը, և եթե մենք կարողանանք հստակ սահմանել, հստակ ճանաչել թե որոնք են այդ արգելքները, և ապա միահամուռ ուժերով պայքարենք դրանց դեմ, ապա ամեն ինչ հնարավոր կինի։

Շնորհակալություն։

(Ծափահարություններ)