Չարլի Թոդ՝ Անհեթեթության հանրային փորձառությունը

Ես սկսեցի Improv Everywhere նախագիծը 10 տարի առաջ, երբ տեղափոխվեցի Նյու-Յորք, հետաքրքրված լինելով դերակատարմամբ և կատակերգությամբ։ Քանի որ ես նորեկ էի քաղաքում, ես բեմին մուտք չունեի, ուստի որոշեցի ստեղծել իմ սեփական հանրային տարածքը։

Առաջին միջոցառումը, որը մենք պատրաստվում ենք դիտել, առաջին Առանց վարտիք մետրոյով ուղևորությունն է։ Այն տեղի ունեցավ 2002 թ․-ի հունվարին։ Այս կինը տեսահոլովակի աստղն է։ Նա գաղափար չունի, որ նկարահանվում է։ Նա նկարահանվում է թաքնված տեսախցիկով։ Սա Նյու-Յորքի մետրոյի վեց գնացքներից մեկն է։ Իսկ սա առաջին կանգառն է։ Սրանք երկու դանիացի երիտասարդներ են, ովքեր նստել են թաքնված տեսախցիկի մոտ։ Սա ես եմ շականակագույն վերարկուով։ Դրսում մոտ -1°C աստիճան է։ Ես գլխարկ եմ հագել։ Ես շարֆ եմ կապել։ Եվ այդ երիտասարդ կինը պատրաստվում է նկատել ինձ։ (Ծիծաղ) Ինչպես դուք հիմա կտեսնեք, ես վարտիք չեք հագել։ (Ծիծաղ) Այս պահին նա նկատում է ինձ, բայց Նյու-Յորքի մետրոյի ցանկացած գնացքում կան տարօրինակ մարդիկ։ Մեկ հոգին առանց վարտիքի այդքան էլ տարօրինակ չէ։ Նա վերադառնում է իր գիրքը կարդալուն։ Գրքի անունը դժբախտաբար «Բռնաբարում» է։ (Ծիծաղ) Այսպիսով, նա նկատեց արտասովոր բան, բայց վերադարձավ իր սովորական կյանքին։

Այս ընթացքում, իմ վեց ընկերները սպասում են հաջորդ վեց կանգառներում իրենց ներքնազգեստներով։ Նրանք պատրաստվում են մետրոյի նույն գնացքը մտնել մեկ առ մեկ։ Մենք ձևացնելու ենք, որ միմյանց չենք ճանաչում։ Ձևացնելու ենք, որ դա մի դժբախտ ընդհանուր սխալ է, որ մենք գործել ենք, մոռացել ենք հագնել մեր վարտիքները այս ցուրտ հունվարյան օրը։ (Ծիծաղ) Այս պահին աղջիկը որոշում է մի կողմ դնել գիրքը։ (Ծիծաղ) Եվ մի քիչ ավելի իրազեկ լինել իր շրջապատից։

Նույն ժամանակ, երկու դանիացի երիտասարդները, խցիկի ձախ կողմում, նրանք ծիծաղից մեռնում են։ Նրանց կարծիքով դա ամենածիծաղելի բանն է, որ նրանք երբևէ տեսել են։ Իսկ հիմա տեսեք, թե ինչպես է աղջիկն աչքով կապ հաստատում դանիացի տղաների հետ։ (Ծիծաղ) Ես սիրում եմ այդ պահը, որովհետև մինչ այդ փորձի հանրային դառնալը, այն միգուցե մի քիչ վախեցնող կամ շփոթեցնող էր աղջկա համար։ Բայց այն պահից, երբ փորձը դարձավ հանրային, այն դարձավ ծիծաղելի։

Այժմ գնացքը հասնում է երրորդ կանգառին։ (Ծիծաղ) Տեսահոլովակն ամեն բան ցույց չի տալիս։ Նույն բանը տեղի է ունենում հաջորդ չորս կանգառներում։ Ընդհանուր հաշվով յոթ երիտասարդ առանց վարտիքի գնացք են մտնում։ Ութերորդ կանգառին, մի աղջիկ է մտնում գնացք, մի մեծ պայուսակ ձեռքին, և հայտարարում, որ նա ունի վարտիքներ` զեղչված, մեկ հատի գինը՝ մեկ դոլար, հայտարարում է այնպես կարծես նա քաղցրավենիք է վաճառում գնացքի մեջ։ Մենք բոլորս մի զույգ վարտիք գնեցինք, հագանք դրանք, ասելով․ «Շնորհակալություն։ Դա հենց այն է, ինչ ինձ անհրաժեշտ էր այսօր», և ապա լքեցինք գնացքն առանց բացահայտելու թե ինչ կատարվեց, ցրվելով բոլորս տարբեր ուղղություններով։

(Ծափահարություններ)

Շնորհակալություն։

Սա մի կադր է այդ տեսահոլովակից։ Եվ ինձ շատ դուր է գալիս աղջկա արձագանքը։ Եվ դիտելով այդ տեսահոլովակը նույն օրն ավելի ուշ, ես որոշեցի շարունակել անել այն ինչ անում եմ։ Իրականում Improv Everywhere-ի նպատակը հանրային վայրում տեսարաններ ստեղծելն է, տեսարաններ, որոնք դրական ազդեցություն են ունենում այլ մարդկանց վրա։ Դա կատակ է, բայց այնպիսի կատակ, որ մարդկանց համար լավ պատմություն է դառնում։ Աղջկա արձագանքը ոգեշնչեց ինձ կազմակերպել ամենամյա երկրորդ Առանց վարտիք մետրոյով ուղևորությունը։ Եվ մենք շարունակեցինք անել այն ամեն տարի։ Այդ հունվարին, մենք մասնակցեցինք 10րդ ամենամյա Առանց վարտիք մետրոյով ուղևորությունը 3,500 այլ մարդկանց հետ, ովքեր ճանապարհորդեցին Նյու-Յորքի մետրոյում իրենց ներքնազգեստներով քաղաքի մետրոյի գրեթե բոլոր գնացքներում։ Ինչպես նաև աշխարհի 50 այլ քաղաքներում մարդիկ մասնակցեցին միջոցառմանը։

(Ծիծաղ)

Երբ ես սկսեցի Upright Citizens Brigade թատրոնի դասերն այցելել և հանդիպել այլ ստեղծարար մարդկանց, դերասանների և կատակերգների, ես սկսեցի մարդկանց էլ․ փոստարկի հասցեները հավաքել, այն մարդկանց, ովքեր ցանկանում էին նման միջոցառումների մասնակցել։ Այդպիսով, ես կարողացա ավելի մեծ միջոցառումներ կազմակերպել։ Մի օր ես քայլում էի Յունիոն հրապարակով և տեսա այդ շենքը, որը կառուցվել էր 2005-ին։ Պատուհաններից մեկի մոտ մի աղջիկ էր պարում։ Եվ դա շատ տարօրինակ էր, որովհետև մութ էր, բայց նա լուսավորված էր ներսից եկող լույսով, նա կարծես բեմի վրա լիներ, և ես չէի կարող հասկանալ, թե ինչու է նա դա անում։ Մոտ 15 վայրկյան անց, հայտնվեց նրա ընկերուհին, որը թաքնված էր պատուհանից այն կողմ, նրանք ծիծաղեցին, գրկեցին միմյանց և վազելով փախան։ Շատ նման էր, որ աղջկան պարելու մարտահրավեր էր նետվել։ Ես ոգեշնչվեցի դրանով։ Նայելով շենքի ճակատային մասին, որն ավելի քան 70 պատուհան ուներ, ես գիտեի, թե ինչ պետք է անել։

(Ծիծաղ)

Այսպիսով, այս միջոցառումը կոչվեց «Ավելի հաճախ վեր նայիր»։ Մենք 70 դերասան ունեինք, բոլորը սև զգեստ էին կրում։ Այս ամենն առանց թույլատրության էր արվում։ Մենք չէինք տեղեկացրել խանութներին, որ գալիս ենք։ Ես կանգնած էի զբոսայգում և նշաններ էի անում։ Առաջին նշանից հետո բոլորը պահեցին իրենց տառերը, որոնք միասին կազմեցին Look Up More («Ավելի հաճախ վեր նայիր») միջոցառման անունը։ Երկրորդ նշանից հետո բոլորը սկսեցին միասին թռվռալ, շարժելով ձեռքերը և ոտքերը։ Դուք հենց հիմա կտեսնեք դա։ (Ծիծաղ) Ապա սկսվեց պարը։ Բոլորը պարում էին։ Դրանից հետո սկսվեցին մենակատար պարերը, երբ միայն մեկ անձ էր պարում, իսկ մնացած բոլորը նրան էին մատնանշում։ (Ծիծաղ) Դրանից հետո ես ձեռքով նոր նշան արեցի, որ Forever 21-ում կանգնած մենակատարը սկսի պարել, և նա պարեց։ Մի շարք այլ գործողություններ կատարեցինք։ Մարդիկ ցատկում էին, վայր ընկնում գետնին։ Ես կանգնած էի բոլորից թաքուն, ձեռքս աղբի ամանի նրա դնելով և հանելով, նշաններ տալով։ Եվ քանի որ սա Յունիոն Սքվերն էր, մետրոյի կայարանին շատ մոտ, միջոցառման ավարտին հարյուրավոր մարդիկ էին հավաքվել, ովքեր կանգ էին առել և վեր նայել և դիտել այն, ինչ մենք անում էինք։ Մենք ավելի լավ լուսանկար ունենք։

Այսպիսով, այդ մի միջոցառման համար անհրաժեշտ ոգեշնչումը եկավ մի պատահական դեպքից, որին ես ականատես էի եղել։ Հաջորդ նախագծի միտքը, որն ուզում եմ ցույց տալ եկել է մի անծանոթից էլ․ փոստարկղի միջոցով։ 2006 թ․-ին Տեխաս նահանգից մի դպրոցական ինձ նամակ էր ուղարկել, որտեղ գրել էր․ «Դուք պետք է հավաքեք այնքան շատ մարդ, որքան հնարավոր է, որպեսզի նրանք կապույտ շապիկ և խաքի գույնի վարտիք հագնեն, գնան Best Buy խանութների ցանցերից մեկը և պարզապես կանգնեն այնտեղ»։ (Ծիծաղ) (Ծափահարություններ) Ես անմիջապես պատասխանեցի տղային, ասելով․ «Դու միանգամայն ճիշտ ես։ Կփորձեմ անել դա այս շաբաթ-կիրակի։ Շնորհակալություն»։ Ահա և տեսահոլովակը։

Այսպիսով, կրկին սա 2005 թվականն է։ Սա Նյու-Յորք քաղաքի Best Buy խանութն է։ Մոտ 80 հոգի եկավ մասնակցելու միջոցառմանը, նրանք մեկ առ մեկ մտնում էին խանութ։ Մենք ունեինք ութ տարեկան մասնակից աղջիկ, ունեինք տաս տարեկան մասնակից աղջիկ։ Ունեինք նաև 65 տարեկան մի մարդ, ով մասնակցեց միջոցառմանը։ Այսպիսով, մարդկանց շատ տարբեր խումբ էր հավաքվել։ Ես ասացի մարդկանց, «Մի աշխատեք։ Ոչ մի աշխատանք մի արեք։ Բայց նաև առևտուր մի արեք։ Պարզապես կանգնեք խանութում՝ մեջքով դեպի արտադրանքը»։ Դուք կարող եք տեսնել աշխատողներին, նրանք դեղին պիտակներ ունեն իրենց շապիկների վրա։ Մնացած բոլորը մեր դերասաններն են։ (Ծիծաղ) Սովորական աշխատողներին դա զվարճալի թվաց։ Նրանցից ոմանք գնացին իրենց տեսախցիկները բերեցին և նկարվեցին մեզ հետ։ Շատերը կատակում էին, փորձելով համոզել մեզ հաճախորդների համար ծանր հեռուստացույցներ կրել։ Սակայն կառավարիչները և անվտանգության պահակախումբը չգնահատեցին կատակը։ Դուք կարող եք տեսնել նրանց հոլովակի մեջ։ Նրանք կրում են դեղին կամ սև շապիկ։ Մոտ 10 րոպե անց կառավարիչները որոշեցին զանգել 911։

(Ծիծաղ)

Նրանք սկսեցին վազվզել խանութով, բոլորին ասելով, որ ոստիկանները գալիս են, զգույշ եղեք։ Ահա այստեղ դուք կարող եք տեսնել ոստիկաններին։ Ահա մի ոստիկան, սև գույնի համազգեստով, որը նկարվում է թաքնված տեսախցիկով։ Վերջ ի վերջո, ոստիկանները ստիպված էին տեղեկացնել խանութի ղեկավարությանը, որ իրականում ոչ մի անօրինակ բան չկա կապույտ շապիկ և խաքի գույնի վարտիք կրելու մեջ։

(Ծիծաղ)

(Ծափահարություններ)

Շնորհակալություն։

(Ծափահարություններ)

Մենք մոտ 20 րոպե խանութում էին, ուստի ուրախ էինք այն լքել։ Կառավարիչները փորձում էին գտնել մեր տեսախցիկները։ Նրանց հաջողվեց բռնացնել մերոնցից մի քանիսին, ովքեր տոպրակների թաքնված տեսախցիկներ ունեին։ Բայց նրանց չհաջողվեց բռնել տղաներից մեկին, ով խանութ էր գնացել պարզապես դատարկ երիզով, մտել էր Best Buy-ի տեսախցիկների բաժինը, և օգտագործել խանութի տեսախցիկը, ձևացնելով, թե գնումներ է կատարում։ Ինձ դուր է գալիս իրենց տեխնոլոգիան իրենց իսկ դեմ օգտագործելու գաղափարը։

(Ծիծաղ)

Կարծում եմ մեր լավագույն միջոցառումները նրանք են, որոնց հատուկ տեղ է հատկացված, և հատուկ պատճառ։ Մի օր առավոտյան ես մետրոյով տեղ էի ուղևորվում։ Ես պիտի փոխեի գնացքս 53րդ փողոցի կանգառում, և այնտեղ այս երկու հսկայական շարժասանդուղքները կային։ Շատ ճնշող և լեփ լեցուն կանգառ էր։ Ուստի ես որոշեցի մի ներկայացում կազմակերպել, որպեսզի այն ավելի ուրախ տեղ դառնա մեկ առավոտ։ Սա 2009 թվականի ձմռանն էր, առավոտյան 8:30։ Բոլորը աշխատանքի էին շտապում։ Դրսում շատ ցուրտ էր։ Մարդիկ գալիս են Քուինսից, տեղափոխվելով E գնացքից 6-րդ գնացք։ Եվ նրանք օգտվում են այս հսկայական շարժասանդուղքից իրենց աշխատանքի գնալու ճանապարհին։

(Ծիծաղ)

(Ծիծաղ)

(Ծափահարություններ)

Շնորհակալություն։ Ահա մեկ այլ լուսանկար, որն ավելի լավ է պատկերում կատարվածը։ Այդ օրը նա 2,000 հոգու ձեռքով բարևեց, և նա լվաց իր ձեռքերը միջացառումից հետո և առաջ, և չհիվանդացավ։ Դա նույնպես արվեց առանց թույլատրության, չնայած, ոչ մեկի պետքը չէր։

Տարիների ընթացքում Improv Everywhere ծրագրի հասցեին ամենահաճախ հնչող քննադատությունը, որը մարդիկ թողնում են YouTube-ում մեկնաբանությունների տեսքով, հետևյալն է․ «Այս մարդիկ չափից շատ ազատ ժամանակ ունեն»։ Եվ գիտեք, ոչ բոլորին է դուր գալիս այն ամենն ինչ դուք անում եք, և ես վստահաբար մաշկս հաստացրել եմ այդ մեկնաբանությունների արդյունքում, բայց հենց այդ մեկնաբանությունը միշտ դուրս չի եկել, որովհետև մենք չափից շատ ժամանակ չունենք։ Improv Everywhere-ի միջոցառումների մասնակիցները նույնքան ազատ ժամանակ ունեն, որքան Նյու-Յորքի մյուս բոլոր բնակիչները, պարզապես նրանք ժամանակ առ ժամանակ որոշում են անցկացնել այն արտասովոր կերպով։

Գիտեք, յուրաքանչյուր շաբաթ և կիրակի, յուրաքանչյուր աշուն հազարավոր մարդիկ հավաքվում են մարզադաշտերում ֆուտբոլի խաղ դիտելու համար։ Եվ ես երբեք չեմ լսել, որ որևէ մեկը, նայելով մարզադաշտին, ասի․ «Բոլոր այդ մարդիկ, ովքեր նստած են մարզադաշտում, չափից շատ ազատ ժամանակ ունեն»։ Եվ իհարկե դա այսպես չէ։ Մարզադաշտում ֆուտբոլ նայելը շաբաթ-կիրակին անցկացնելու հիանալի ձև է։ Բայց ես նաև կարծում եմ, որ ընդունելի է օրն անցկացնել 200 այլ մարդու հետ անշարժ կանգ առնելով Grand Central տերմինալում, կամ հագնվելով որպես ուրվականներ որսողներ, և վազվզելով Նյու-Յորքի հանրային գրադարանում։ (Ծիծաղ) Կամ լսելով նույն MP3 երգը 3,000 մարդկանց հետ, և անձայն պարելով այգում, կամ մթերային խանութում տարերային մի մյուզիքլ ներկայացնելով, կամ Coney Island-ում պաշտոնական հագուստ հագած ջուրն ընկղմվելով։

Գիտեք, երբ մենք փոքր ենք, մեզ սովորեցնում են խաղալ։ Մեզ երբևէ պատճառ չեն ասում, թե ինչու մենք պետք է խաղանք։ Պարզապես ընդունված է, որ խաղալը լավ բան է։ Ես կարծում եմ, որ դա Improv Everywhere-ի իմաստն է։ Այն որ իմաստ չկա, և որ պետք էլ չէ, որ այն լինի։ Մեզ պատճառ պետք չէ։ Քանի դեռ սա զվարճալի է, և գաղափարն էլ զվարճալի է, և մարդիկ, ովքեր ականտես կլինեն դրան, նույնպես հաճույք կստանան, այդքանը մեզ համար բավական է։ Կարծում եմ, մենք, որպես մեծահասակներ, պետք է սովորենք, որ խաղալու ճիշտ կամ սխալ ձև չկա։

Շատ շնորհակալություն։

(Ծափահարություններ)