Չերիթի Թիլման-Դիք` կրկին երգել թոքերի կրկնակի փոխպատվաստումից հետո

Երևի չգիտեք, բայց ասեմ, որ դուք ինձ հետ տարեդարձ եք նշում: Ես ամուսնացած չեմ, բայց ուղիղ մեկ տարի առաջ այս օրը, ես արթնացա մեկ ամիս տևած կոմայից, որը թոքերի կրկնակի փոխպատվաստման հետևանք էր: Խելագարություն է, գիտեմ. Ուղղակի անմտություն: Շնորհակալություն

Դրանից վեց տարի առաջ ես Եվրոպայում նոր էի սկսում իմ կարիերան որպես օպերային երգչուհի, երբ ինձ մոտ ախտորոշեցին թոքերի իդիոպաթիկ հիպերտենզիա, որը նաև հայտնի է որպես ԹՀ (PH): Դա տեղի է ունենում, երբ թոքային երակները հաստանում են, որն իր հերթին սրտի աջ կողմի աշխատանքը առիթմիկ է դարձնում` առաջացնելով այն, ինչ ես անվանում եմ Գրինչի հակառակ ազդեցություն: Իմ սիրտը նորմայից երեք ու կես անգամ ավելի մեծ էր: Ֆիզիկական ակտիվությունը այս վիճակում գտնվող մարդկանց մոտ շատ է դժվարանում: Եվ սովորաբար երկուսից հինգ տարի հետո մահանում ես: Ես գնացի մի մասնագետի մոտ, որն այս բնագավառում ամենալավն էր, և նա ինձ ասաց, որ ստիպված եմ դադարեցնել երգելը: Նա ասաց. «Այդ բարձր նոտաները կսպանեն քեզ»: Թեև նա որևէ բժշկական ապացույց չուներ պնդելու, որ որևէ կապ կա, օպերային արիաների և թոքային հիպերտենզիայի միջև, նա միանգամայն վստահ էր, որ ես իմ սեփական մահախոսականն եմ երգում: Իմ վիճակի պատճառով ես ֆիզիկապես շատ էի սահմանափակված: Բայց ոչ մի սահմանափակում չկար, երբ երգում էի: Եվ երբ օդը ձայնալարերի միջոցով դուրս էր գալիս թոքերիցս` անցնելով շուրթերիս միջով և դառնալով հնչյուն, թվում էր, թե դա ամենամոտ բանն էր, վերափոխվելուն, որին ես երբևէ առնչվել եմ: Եվ միայն նրա համար, որ ինչ-որ մեկը ինչ-որ բան էր կանխազգում, ես չէի պատրաստվում թողնել երգելը:

Բարեբախտաբար, ես հանդիպեցի Ռեդա Գիրջիսին, որը ձանձրալի անձնավորություն է, բայց նա և նրա թիմը Ջոնս Հոփկինս համալսարանում չէին ուզում, որ ես ուղղակի ողջ մնամ: Նրանք ուզում էին, որ ես իմաստալից կյանք վարեմ: Դա նշանակում էր`փոխզիջումների գնալ: Ես Կոլորադոյից եմ` մեկ մղոնով բարձրադիր մի շրջան, որտեղ ես մեծացել եմ իմ 10 եղբայների, քույրերի և ծնողների հետ, ովքեր մեզ պաշտում էին: Դե, բարձրությունն իր հերթին խորացնում էր ախտանիշներս: Ուստի իմ բժիշկներին մոտ լինելու համար ես տեղափոխվեցի Բալտիմոր և հենց մոտակայքում էլ ընդունվեցի կոնսերվատորիա: Ես չէի կարողանում նախկինի պես շատ քայլել, ուստի ընտրեցի հինգ մատնաչափ մի հենափայտ: Ես հրաժարվեցի աղից, դարձա խիստ բուսակեր և սկսեցի ընդունել sildenafil-ի հսկայական չափաբաժիններ, որը նաև հայտնի է որպես վիագրա:

(Ծիծաղ)

Հայրիկս և պապիկս անընդհատ նորագույն բաներ էին փնտրում ԹՀ-ի այլընտրանքային կամ ավանդական բուժման մեջ, բայց վեց ամիս անց, ես նույնիսկ մի փոքրիկ բլուր կամ աստիճաններ չէի կարողանում բարձրանալ, ես հազիվ էի կարողանում կանգնել առանց ուշաթափվելու: Ինձ սրտի կաթետրիզացիա էին անում. չափում էին զարկերակային ճնշումը թոքերում, որը պետք է 15-20 լինի, իսկ իմը 146 էր: Ես մեծ բաների սիրահար եմ, և դա մի բան կարող էր նշանակել: մի հսկայական բուժման միջոց գոյություն ունի թոքային հիպերտենզիայի համար Ֆլոլան անունով։ Եվ դա միայն թմրանյութ չէ, դա կենսակերպ էր: Բժիշկները կատետրն ամրացնում են կրծքավանդակին, որն իր հերթին կցված է մոտ երկու կիլոգրամ կշռող պոմպին: Ամեն օր, 24 ժամ պոմպը գտնվում է քո կողքին, որի միջոցով դեղորայքն ուղիղ հասնում է քո սրտին: Եվ դա այդքան էլ նախընտրելի բուժման ձև չէ, այն շատ դեպքերում այլ կողմնակի ազդեցություններ է առաջացնում: Այսպես, եթե օգտագործեք շատ աղ, ինչքան օրինակ կա գետնանուշի կարագով և դոնդողի սենդվիչի մեջ, դուք, հավանաբար, կհայտնվեք ինտենսիվ թերապիայի բաժանմունքում: Եթե անցնեք մետաղյա դետեկտորով, հավանաբար կմահանաք: Եթե ձեր դեղորայքի մեջ պղպջակներ լինեն, որոնք դուք ստիպված եք դրանք ամեն առավոտ խառնել, և եթե դրանք չվերանան, դուք հավանաբար կմահանաք: Եթե ձեր դեղերը վերջանան, դուք հաստատ կմահանաք:

Ոչ ոք չի ուզում ֆլոլանի բուժմանը դիմել, բայց երբ ես ունեի դրա կարիքը, դա կարծես աստծու կողմից նվեր լիներ։ Մի քանի օրվա ընթացքում ես նորից քայլում էի, իսկ մի քանի շաբաթ հետո արդեն ելույթ էի ունենում: Մի քանի ամիս հետո ես իմ առաջին ելույթն ունեցա Քենեդի կենտրոնում: Ելույթի ընթացքում պոմպի հետ կապված մի փոքր դժվարություններ կային, ուստի ես այն ամրացնում էի ազդրիս ներքին մասում գոտու և կպչուն վիրակապի օգնությամբ: Բառացիորեն վերելակով հարյուր անգամ վեր ու վար արեցինք` մտցնելով պոմպը ներքնազգեստիս տակ` հուսալով, որ դռներն անսպասելիորեն չեն բացվի: Իսկ իմ կրծքավանդակից դուրս եկող խողովակը զգեստներ ձևավորողների համար ուղղակի սարսափելի էր: 2006թ.-ին ես ավարտեցի ասպիրանտուրան և Եվրոպա գնալու համար կրթաթոշակ ստացա: Եվ իմ ժամանումից մի քանի օր անց ես հանդիպեցի այս հրաշալի ծեր խմբավարին, ով սկսեց տալ ինձ բոլոր այս դերերը: Շուտով ես հանդես էի գալիս Բուդապեշտում, Միլանում և Ֆլորենցիայում: Չնայած ես գամված էի այդ այլանդակ, անցանկալի, մեծ խնամք պահանջող մեխանիկական կենդանուն, իմ կյանքը կարծես օպերայի երջանիկ պահերից լիներ` շատ բարդ, բայց լավ ձևով:

Դրանից հետո` 2008թ.-ի փետրվարին, մահացավ պապիկս: Նա մեր բոլորի կյանքում մեծ դեր է ունեցել, և մենք նրան շատ էինք սիրում: Դա, իհարկե, չնախապատրաստեց ինձ այն ամենին, ինչ դեռ տեղի էր ունենալու: Յոթ շաբաթ անց տնից զանգ ստացա: Հայրս ավտովթարի էր ենթարկվել և մահացել: Չնայած ես 24 տարեկան էի, իմ մահը միանգամայն սպասելի էր, բայց նրանը… Դե միակ ձևը բացատրելու, թե դա ինչ զգացում էր, այն է, որ դրա հետևանքով վիճակս վատացավ: Հակառակ բժիշկներիս և ընտանիքիս ցանկության` ես պետք է գնայի թաղման արարողությանը: Ես պետք է նրան հրաժեշտ տայի այս կամ այն ձևով։ Սակայն շուտով ինձ մոտ սրտի աջ կողմի անբավարարության նշաններ սկսեցին ի հայտ գալ, և ես ստիպված էի վերադառնալ ծովի մակարդակին` գիտակցելով, որ հավանաբար էլ երբեք չեմ տեսնի իմ տունը:

Այդ ամառ ես չեղյալ հայտարարեցի իմ ելույթների մեծ մասը, բայց, այնուամենայնիվ, Թել Ավիվում մի հանդիպում ունեի, ուստի գնացի: Մի ելույթից հետո արդեն ես հազիվ կարողացա ինձ բեմից տաքսու մեջ գցել: Ես նստեցի և զգացի, թե ինչպես է արյունը խփում դեմքիս: Եվ այդ շոգ անապատում ես ցրտից սառել էի: Մատներս սկսեցին կապտել, և ես մտածեցի. «Ինչ է կատարվում»: Ես լսում էի, թե ինչպես են սրտիս փականները բացվում և փակվում: Տաքսին կանգնեց, և ինքս ինձ այնտեղից դուրս հանելով` զգում էի մարմնիս յուրաքանչյուր գրամը, երբ դեպի վերելակն էի քայլում: Բնակարանիս դռան վրա հենվելով` հասա լոգարան, որտեղ հասկացա, թե որն է իմ խնդիրը. ես մոռացել էի խառնել դեղորայքիս ամենակարևոր մասը: Ես մեռնում էի։ Եթե ես դա արագ չխառնեի, այդ բնակարանից էլ երբեք ողջ դուրս չէի գա: Ես սկսեցի խառնել դեղորայքը, և թվում էր, թե ամեն ինչ դուրս կթափվի այս ու այն կողմից, բայց շարունակում էի խառնել: Ի վերջո վերջին շշում վերջին պղպջակը խառնելուց հետո ես ամրացրի պոմպը խողովակին և պառկեցի այնտեղ` հույս ունենալով, որ այն բավականին շուտ կազդի: Եթե ոչ, ապա հավանաբար ես հայրիկիս սպասվածից ավելի շուտ կտեսնեի: Բարեբախտաբար մի քանի րոպեից եղնջացան առաջացավ ոտքերիս վրա, որը դեղերի կոմնակի ազդեցությունն էր, և ես հասկացա, որ լավ կլինեմ:

Մեր ընտանիքում ամեն ինչից այդքան չեն վախենում, բայց ես շատ էի վախեցել: Ես վերադարձա Նահանգներ` ակնկալելով, որ կվերադառնամ Եվրոպա, բայց սրտի կաթետրիզացիան ցույց տվեց, որ ես ավելի հեռու չեմ գնա, քան հանուն կյանքի փախուստը Ջոն Հոփկինսի հիվանդանոցից: Ես ելույթ ունեցա մի շարք տեղերում, բայց քանի որ վիճակս վատացավ, ձայնս նույնպես վատացավ: Բժիշկս ուզում էր, որ ես ցուցակագրվեմ թոքերի փոխպատվաստման համար, բայց ես դա չարեցի: Ես երկու ընկեր ունեի, ովքեր վերջերս էին մահացել` շատ ծանր վիրահատություններից ընդամենը մեկ ամիս անց: Ես մի ուրիշ երիտասարդի էլ էի ճանաչում, ով ԹՀ ուներ և մահացավ` վիրահատության սպասելով: Ես ապրել էի ուզում: Կարծում էի, որ ցողունային բջիջները լավ տարբերակ կարող են լինել, բայց դրանք դեռ այն աստիճանի չէին զարգացել, որ ես կարողանայի օգտվել դրանցից: Ես պաշտոնապես դադարեցրի երգելս և գնացի Քլեվլենդ կլինիկա, որպեսզի վերստուգվեմ փոխպատվասման համար` արդեն երրորդ անգամ հինգ տարվա մեջ: Եվ ես, այնտեղ նստած, առանց ոգևորության խոսում էի փոխպատվաստման գլխավոր վիրաբույժի հետ և հարցրեցի նրան, որ եթե փոխպատվաստման կարիք ունենամ, ինչ կարող եմ անել պատրաստվելու համար: Եվ նա ասաց. «Երջանիկ եղիր, երջանիկ հիվանդը առողջ հիվանդ է»։ Նա կարծես բանավոր կերպով իմ մտքերն ուղղեց դեպի կյանք, բժշկություն և Կոնֆուցիոս: Ես չէի ուզում փոխպատվաստում անել, բայց մի ամիս հետո կրկին հիվանդանոցում էի. կոճերս սաստիկ ուռել էին: Եվ դա սրտի աջ կողմի անբավարարության արդյունք էր:

Վերջապես ես որոշեցի, որ արդեն ժամանակն է հետևել բժշկիս խորհուրդին: Ժամանակն էր գնալ Քլեվլենդ և տանջվելով սպասել համապատասխան թոքերին: Բայց հաջորդ առավոտ, երբ ես դեռ հիվանդանոցում էի, ինձ զանգահարեցին: Դա Քլեվլենդի իմ բժիշկն էր` Մարի Բուդեվը: Փոխպատվաստման համար թոքերն արդեն կային: Դրանք համապատասխանում էին իմ օրգանիզմին և բերված էին Տեխասից: Եվ բոլորն իսկապես ուրախ էին ինձ համար, բացի ինձնից: Քանզի չնայած թոքերիս հետ կապված խնդիրներին` ես իմ ամբողջ կյանքն էի նվիրել դրանք մարզելու համար և ես առանձնապես ոգևորված չէի այն փաստից, որ պետք է հրաժարվեմ դրանցից: Ես գնացի Քլեվլենդ, և ընտանիքիս անդամները շտապեցին այնտեղ` հուսալով, որ կհանդիպեն ինձ և միգուցե վերջին անգամ ինձ տեսնելուց առաջ հրաժեշտ կտան: Բայց քանի որ օրգաները չեն կարող սպասել, ինձ տարան վիրահատության նախքան հրաժեշտ տալը: Վերջին բանը, որ հիշում եմ, այն էր, որ պառկած էի սպիտակ սավանի վրա, և ասում եմ իմ վիրաբույժին, որ ուզում եմ նորից տեսնել մայրիկիս և խնդրում եմ նրան փորձել պահպանել իմ ձայնը: Ես հեքիաթային աշխարհի մեջ ընկա:

Տասներեք ու կես ժամ տևած վիրահատության ընթացքում սիրտս երկու անգամ կանգ առավ, 40 լիտր արյուն ներարկեցին մարմնիս մեջ: Վիրաբույժս ասաց, որ իր 20 տարվա պրակտիկայի ընթացքում դա ամենադժվար փոխպատվաստումն էր, որ նա երբևէ արել էր: Իմ կրծքավանդակն երկու շաբաթ բաց վիճակում էր: Եվ դուք կարողանայիք տեսնել, թե իմ ահռելի սիրտը ինչպես է բաբախում ներսում: Ինձ մեծ քանակությամբ սարքավորումներ էին միացված, որոնք էլ ինձ կենդանի էին պահում: Սակայն վարակը քայքայեց մաշկս: Ես հույս ունեի, որ ձայնս կհաջողվի փրկել, բայց բժիշկներս գիտեին, որ շնչառական խողովակները, որ կոկորդովս ցած էին իջնում, հավանաբար արդեն փչացրել են ձայնս: Եթե դրանք այդտեղ էլ մնային, ապա ես էլ երբեք չէի կարող երգել: Այսպիսով, բժիշկս դիմեց ENT (Բրիտանական կլինիկա, որտեղ կատարվում են ականջի, քթի, կոկորդի և այլ վիրահատություններ) լավագույն բժշկին, որպեսզի նա գա և վիրահատության միջոցով տեղափոխի խողովակներն իմ ձայնալարերի շուրջը: Բժիշկն ասաց, որ դա կսպանի ինձ: Ուստի հենց իմ վիրաբույժն էլ իրականացրեց այդ վիրահատությունը` օգտագործելով վերջին հուսահատ փորձը, որպեսզի փրկի իմ ձայնը:

Չնայած մայրս չկարողացավ ինձ հրաժեշտ տալ վիրահատությունից առաջ, սակայն նա միշտ իմ կողքին էր իմ ապաքինման մի քանի ամսվա ընթացքում: Եվ եթե դուք հաստատակամության, քաջության և ուժի մի գեղեցիկ օրինակ եք ուզում, ապա դա հենց նա է: Մեկ տարի առաջ հենց այս օրը ես արթնացա: Ես կշռում էի 43 կգ.։ Մարմնիս մեջ մտնող և դրանից դուրս եկող բազմաթիվ խողովակներ կային: Ես չէի կարողանում քայլել, խոսել, ուտել, շարժվել, իհարկե չէի կարողանում երգել, չէի կարողանում անգամ շնչել, բայց երբ ես վերև նայեցի և տեսա մայրիկիս, չկարողացա չժպտալ:

Կապ չունի ինչից ես մահանում` բեռնատարից հետ ընդհարումից, սրտի անբավարարությունից, թե չբուժվող թոքերից միևնույն է մահանում ես: Բայց կյանքն իրականում մահից խուսափելը չէ, այդպես չէ: Կյանքը հենց ապրելն է: Բժշկական պայմանները չեն ժխտում մարդկային վիճակը: Իսկ երբ մարդկանց թույլ են տալիս հետամուտ լինել իրենց կրքերին, բժիշկները տեսնում են, որ իրենք ավելի լավ, երջանիկ և առողջ հիվանդներ ունեն: Ծնողներս շատ էին լարված, որ ես լսումների էի գնում, ճամփորդում էի, ամենուր ելույթ էի ունենում, բայց նրանք գիտեին, որ ինձ համար ավելի լավ է դա անել, քան ամբողջ ժամանակ մտահոգված լինել իմ սեփական մահացությամբ։ Եվ ես այնքան շնորհակալ եմ, որ նրանք դա արեցին:

Անցած ամառ, երբ ես վազում, երգում, պարում և խաղում էի զարմիկներիս, եղբայրներիս, քույրերիս, մայրիկիս և տատիկիս հետ Կոլորադո Ռոքիսում, ես չէի կարողանում չմտածել այն բժշկի մասին, ով ինձ ասում էր, որ չեմ կարողանա երգել: Եվ ես ուզում եմ նրան, ինչպես նաև ձեզ ասել, որ մենք չպետք է թույլ տանք, որ հիվանդությունը բաժանի մեզ մեր երազանքներից: Երբ մենք դա անենք, կտեսնենք, որ հիվանդները ոչ միայն փրկվում են, այլ գնալով ծաղկում: Եվ մեզնից ոմանք կարող են անգամ երգել:

(Ծափահարություններ) (Երգում է ֆրանսերեն)

Շնորհակալություն։ (Ծափահարություններ) Շնորհակալություն։ Եվ կուզեի շնորհակալություն հայտնել իմ դաշնակահարին` Մոնիկա Լիին: (Ծափահարություններ) Անչափ շնոհակալ եմ, Շնորհակալություն։