Քենդի Չան: Մինչ մահանալս, ուզում եմ ...

Կան բազում ուղիներ, որոնցով մեզ շրջապատող մարդիկ կարող են օգնել մեզ բարելավելու մեր կյանքը։ Մենք չենք առնչվում յուրաքանչյուր հարևանի հետ, ուստի շատ իմաստություններ երբեք չեն փոխանցվում, մինչդեռ մենք ապրում ենք նույն հանրային տարածքում։

Վերջին մի քանի տարիների ընթացքում ես փորձում եմ կիսել հնարավորինս շատ իմ հարևանների հետ հանրային տարածքում՝ օգտագործելով պարզունակ գործիքներ, ինչպես օրինակ թուղթ, սոսինձ և կավիճ։ Եվ այս գաղափարներն ինձ մոտ ծագում են պարզ հարցերից, ինչպես օրինակ որքա՞ն են վճարում իմ հարևաններն իրենց բնակարանների համար։ (Ծիծաղ) Մնեք ինչպե՞ս կարող ենք պարտք վերցնել կամ տրամադրել շատ բաներ առանց թակելու իրար դռներ անպատեհ ժամի։ Ինչպե՞ս մենք կարող ենք կիսել մեր հուշերը մեր լքված շենքերի վերաբերյալ և ավելի լավ հասկանալ մեր լանդշաֆտը։ Եվ ինչպե՞ս կիսենք մեր հույսերն ու ակնկալիքները մեր դատարկ ֆասադների վերաբերյալ, որ մեր համայնքը կարողանա արձագանքել մեր կարիքներին և անուրջներին այսօր։

Հիմա ես ապրում եմ Նոր Օրլեանում և ես սիրահարված եմ Նոր Օրլեանին։ Իմ հոգին միշտ խաղաղվում է վիթխարի կաղնիներով, ստվերում սեթևեթող սիրահարներով, հարբած և տարիներով անրջող մարդկանցով, և ես հավատում եմ քաղաքին, որ միշտ ճանապարհ է հարթում երաժշտության համար։ (Ծիծաղ) Ես զգում եմ, կարծես ամեն անգամ ինչ–որ մեկը փռշտում է. Նոր Օրլեանն ունի ցուցադրություն։ (Ծիծաղ) Քաղաքն ունի աշխարհի ամենագեղեցիկ ճարտրապետություններից մեկը, բայց այն ունի նաև լքված սեփականությունների ամենաբարձր ցուցանիշներից մեկն Ամերիկայում։

Ես ապրում եմ այս տան մոտ, և ես մտածում էի, թե ինչպես կարելի է գեղեցկացնել իմ հարևանությամբ գտնվող տարածքները, և ես նաև մտածում էի մի բանի մասին, որ փոխեց իմ կյանքն ընդմիշտ։

2009 թվականին, ես կորցրեցի մի մարդու, ում ես շատ էի սիրում։ Նրա անունը Ջոան էր, և նա ինձ համար որպես մայր էր, նրա մահը հանկարծակի էր և անսպասելի։ Եվ ես շատ էի խորհում մահվան մասին, և դա ինձ ստիպեց զգալ խորին երախտագիտություն այն ժամանակի նկատմամբ, որ ես ունեի և հստակեցրեց շատ բաներ, որոնք նշանակալից են իմ կյանքում հիմա։ Բայց ես ջանում եմ պահպանել այս հեռանկարն իմ ամենօրյա կյանքում։ Ես զգում եմ, որ հեշտ է կառչել առօրյայից և մոռանալ, թե իրականում ինչն է քեզ անհանգստացնում։

Այսպիսով, հին ու նոր ընկեների օգնությամբ, ես այս լքված տան պատը վերածեցի հսկայական գրատախտակի և վերտառեցի հետևյալ նախադասությամբ. "Մինչ մահանալս, ես ուզում եմ....." Այսպիսով, ցանկացած անցորդ կարող է վերցնել կավիճ, և կիսվել իր անձնական իղձերով հանրային վայրում։

Ես չգիտեի ինչ ակնկալել այս փորձարկումից, բայց երկրորդ օրն արդեն, պատն ամբողջությամբ լցված էր և այն շարունակում էր աճել։ Եվ ես կուզենայի կիսվել մի քանի մտքերով, որ մարդիկ գրել էին այս պատին։

Մինչ մահանալս, ուզում եմ զբաղվել ծովահենությամբ։ (Ծիծաղ) Մինչ մահանալս, ուզում եմ մեկ քայլով հատեմ ամսաթվերի փոփոխման միջազգային գիծը։ Մինչ մահանալս, ես ուզում եմ երգել միլիոնավոր մարդկանց համար։ Մինչ մահանալս, ես ուզում եմ ծառ տնկել։ Մինչ մահանալս, ես ուզում եմ ապրել ճաղերի հետևում։ Մինչ մահանալս, ուզում եմ նրան գրկեմ ևս մեկ անգամ։ Մինչ մահանալս, ուզում եմ լինել որևէ մեկի հեծելազորը։ Մինչ մահանալս, ուզում եմ լիարժեք ինքս ինձ լինել։

Այս անտեսված տարածքը դարձավ կառուցողական, և մարդկանց հույսերն ու երազանքներն ինձ ստիպում էին քրքջալ, արտասվել, և նրանք ինձ սփոփում էին իմ դժվարին պահերին։ Դա ցույց է տալիս, որ դու միայնակ չես։ Թույլ է տալիս հասկանալ մեր հարևաններին նոր և լուսավոր ճանապարհով։ Այն ստեղծում է տարածք խորհելու և վերլուծելու համար և հիշելու, թե ինչն է իրականում ամենից շատ մեզ անհանգստացնում, որ մենք աճենք ու փոխվենք։

Ես սա արել եմ անցած տարի, և սկսել եմ ստանալ հարյուրավոր հաղորդագրություններ կրքոտ մարդկանցից, ովքեր ցանկանում են ստեղծել նման պատ իրենց համայնքում, ուստի իմ քաղաքացիական կենտրոնի կոլեգաներն ու ես մշակեցինք մի ձեռնարկ, և հիմա պատեր են ստեղծվել աշխարհի տարբեր վայրերում, ներառյալ Ղազախստան, Հարավային Աֆրիկա, Ավստրալիա Արգենտինա և այլուր։ Միասին, մենք ցույց տվեցինք, թե որքան ազդեցիկ կարող են լինել մեր հանրային վայրերը, եթե մենք ունենանք արտահայտման հնարավորություն և կիսենք դրանցից շատերը մյուսների հետ։

Երկու ամենաարժեքավոր բաները, որ մենք ունենք ժամանակն է և մեր հարաբերությունները այլ մարդկանց հետ։ Այս դարում, երբ գնալով շատանում են ուշադրությունը շեղող երևույթները, առավել քան կարևոր է գտնել ուղիներ պահպանելու հեռանկար և հիշելու, որ կյանքը կարճ է և խոցելի։ Մահն այն երևույթն է, որի մասին խոսելիս կամ խորհելիս մենք հաճախ թևաթափ ենք լինում, բայց ես գիտակցում եմ, որ մահվան նախապատրաստվելն ուժ հաղորդող հզոր գործողություններից մեկն է, որ դու կարող ես անել։ Մտորումները մահվան մասին հստակեցնում են քո կյանքը։

Մեր կիսած տարածքները կարող են ավելի լավ արտացոլել, թե ինչն է հուզում մեզ որպես անհատ և համայնք, և մեր հույսերի, վախերի և պատմությունների կիսելու ավելի շատ ուղիների միջոցով մեզ շրջապատող մարդիկ կարող են ոչ միայն օգնել մեզ ստեղծելու ավելի լավ վայրեր, այլ՝ օգնել մեզ ապրելու ավելի լավ կյանք։ Շնորհակալություն (Ծափահարություն)

(Ծափահարություն) Շնորհակալություն (Ծափահարություն) (Ծափահարություն)