Բիլի Գրահամը տեխնոլոգիայի, հավատքի և տառապանքի մասին

Որպես եկեղեցու ծառայող՝ կարող եք պատկերացնել, թե ինչպես եմ զգում՝ ինձանից հեռու միջավայրում: Ես զգում եմ ինչպես ձուկը ջրից դուրս, կամ ինչպես բուն առանց երկնքի:

(Ծիծաղ)

Որոշ ժամանակ առաջ քարոզում էի Սան Հոսեյում, և իմ ընկեր Մարկ Կվամմը, ով օգնեց ինձ ծանոթանալ այս կոնֆերանսին հետ բերել էր Սիլիկոն Վելիի որոշ ընկերությունների մի քանի գլխավոր տնօրեններ և առաջնորդներ որ նախաճաշեն իմ հետ, կամ ես իրենց հետ: Եւ ես այնպես քաջալերված էի զգում: Եւ ունեցա այնպիսի... այն մի բացահայտման փորձառություն էր տեսնել նրանց խոսելուց այն աշխարհի մասին, որ դեռ լինելու է տեխնոլոգիայի և գիտության միջոցով: Ես գիտեմ, որ կոնֆերանսի ավարտը մոտ է և ձեզնից ոմանք երևի մտածում են թե ինչու խոսնակ կա հոգևոր բնագավառից: Ռիչարդը կարող է պատասխանել, քանի որ ինքն է այդ որոշումը կայացրել:

Բայց մի քանի տարի առաջ ես Ֆիլադելֆիայում վերելակի մեջ էի ցած էր իջնում: Ես պետք է ելույթ ունենայի մի կոնֆերանսում ինչ-որ մի հյուրանոցում: Եւ այդ վերելակում մի մարդ ասաց. «Ես լսել եմ Բիլի Գրահամը այս հյուրանոցում է մնում:» Եւ մեկ այլ մարդ նայեց իմ ուղղությամբ և ասաց. «Այո, ահա նա: Նա մեզ հետ է այս նույն վերելակում:» Եւ այս մարդը չափեց ինձ վերից վար մոտ մի տաս վայրկյան, և ասաց. «Վա՜յ, այս ինչ հիասթափութի՛ւն:»

(Ծիծաղ)

Ես հույս ունեմ որ դուք չեք մտածի թե այս մի քանի րոպեներն ինձ հետ չեն... հիասթափութիւն չեն պատճառի այս հիասքանչ ելույթներից հետո, որ դուք լսեցիք և ուղերձներ, որ նպատակ ունեմ լսել մեկ առ մեկ: Բայց ես մի քանի տարի առաջ արևելյան կողմերում ինքնաթիռով էի գնում և մարդը, որ նստած էր միջանցքին մյուս կողմը Հյուսիսային Կարոլինա նահանգի Շարլոտ քաղաքի քաղաքպետն էր: Նրա անունը Ջոն Բելկ էր: Երևի թե ձեզնից ոմանք նրան ճանաչում են: Եւ մի հարբած մարդ կար այնտեղ և նա իր նստած տեղից երկու-երեք անգամ ելավ, ու բոլորին նեղություն էր պատճառում իր պահվածքով, և նա խփում էր ուղեկցորդուհուն ու կսմթում նրան՝ մոտով անցնելու պահին և բոլորը նեղսրտում էին իրենից: Ու վերջապես Ջոն Բելկն ասաց. «Դու գիտե՞ս, թե ով է նստած այստեղ:» Եւ այդ մարդն ասաց. «Չէ. իսկ ո՞վ է:» Նա ասաց. «Բիլի Գրահամն է՝ քարոզիչը:» Մարդն ասաց. «Չէ՛, հա:» Եւ նա շրջվեց դեպի ինձ և ասաց. «Ձեռնվենք, ձեռնվենք:» Նա ասաց. «Քո քարոզները հաստատ օգնել են ինձ:»

(Ծիծաղ)

Ու ես ենթադրում եմ, որ դա ճշմարիտ է հազարավոր մարդկանց դեպքում:

(Ծիծաղ)

Ես գիտեմ, որ ինչպես դուք զննում եք ապագան, և քանի մենք որոշ բաներ դրանից լսեցինք այս երեկո, ես կուզեի ապրել այդ դարաշրջանում և տեսնել թե ինչ է տեղի ունենալու: Բայց ես չեմ անի այն, քանի որ 80 տարեկան եմ. սա իմ 80-րդ տարին է, և գիտեմ որ իմ ժամանակը մոտեցել է: Ես երկու ոտքից էլ հիվանդ եմ և դրա համար է, որ ես օգնության կարքի ունեի այստեղ բարձրանալու համար, քանի որ ես Փարկինսոնի հիվանդությունից տառապում եմ ի լրումն այդ ամենի, և այլ խնդիրների, որոմց մասին չեմ խոսի:

(Ծիծաղ)

Բայց սա առաջին անգամը չէ որ մենք տեխնոլոգիական հեղափոխություն ենք տեսել: Մենք այլերն էլ ենք ունեցել: Ու կա մեկը, որի մասին ես ուզում եմ խոսել: Մի սերունդի ընթացքում, Իսրայելի ժողովուրդն ապրեց ահռելի և էական փոփոխություն որ նրանց վերածեց Մերձավոր Արևելքում մի հզոր ուժի: Մի մարդ՝ Դավիթ անունով, գահին նստեց, և Դավիթ արքան դարձավ իր սերնդի լավագույն առաջնորդներից: Նա վիթխարի առաջնորդության մարդ էր: Նա Աստծո բարեհաճությունն ուներ: Նա հիանալի բանաստեղծ էր, փիլիսոփա, գրող, զինվոր, պատերազմի և հակամարտության ռազմավարություններով որ մարդիկ դեռ այսօր էլ ուսումնասիրում են:

Բայց Դավիթից երկու դար առաջ Խեթերը բացահայտել էին երկաթի ձուլելու և մշակելու գաղտնիքը, և այդ հմտությունը տարածվեց կամաց-կամաց: Բայց նրանք թույլ չէին տալիս, որ իսրայելացիները օգտվեին դրանից կամ ունենային այն: Բայց Դավիթն այդ բոլորը փոխեց և նա ներմուծեց Երկաթյա Դարը Իսրայելին: Ու Աստվածաշունչն ասում է, որ Դավիթը շատ երկաթ պահեստավորեց, և հնէաբաններ գտել են, այսօրվա Պաղեստինի տարածքում, որ հետքեր կան այդ սերնդից: Հիմա, անմշակ գործիքների փոխարեն՝ պատրաստված փայտից և քարից, Իսրայելն արդեն ունեցավ երկաթե գութաններ և մանգաղներ ու թոխրեր, ու զինվորական միջոցներ: Եւ մի իսկ սերնդի ընթացքում, Իսրայելն ամբողջովին փոխվեց: Երկաթի օգտագործումն ինչ-որ կերպ ազդեցություն ունեցավ այնպես, ինչպես միկրոչիփն ազդեց մեր սերնդի վրա: Եւ Դավիթը գտավ որ կային շատ խնդիրներ, որ տեխնոլոգիան չէր կարող լուծել:

Դեռ շատ խնդիրներ մնացին: Եւ դրանք դեռ մեր հետ են, և դուք դեռ չեք լուծել դրանք, և ես չեմ լսել որևէ մեկին, որ այդ մասին խոսեց այստեղ: Ինչպե՞ս կլուծենք մենք այս երեք խնդիրները, որոնց ես կուզեմ անդրադառնալ: Առաջինը, որ Դավիթը նկատեց մարդկային չարությունն էր: Ո՞րտեղից է այն գալիս: Ինչպե՞ս կարող ենք մենք այն լուծել: Նորից ու նորից Սաղմոսներում՝ որը Գլադսթոնն ասաց ամենահրաշալի գիրքն է աշխարհում, Դավիթը նկարագրում է մարդկային դասի չարությունը: Բայց և այնպես նա ասում է. «Նա վերանորոգում է իմ հոգին:» Երբևէ մտածե՞լ եք, թե ինչպիսի հակասություն ենք մենք: Մի կողմից, կարողանում ենք ներթափանցել տիեզերքի ամենախորը գաղտնիքները և էականորեն ընդլայնել տեխնոլոգիայի սահմանները՝ ինչն այս կոնֆերանսը ներկայացնում է պայծառորեն: Մենք տեսել ենք ծովի խորքերը՝ երեք մղոն ցած կամ աստղերի բույլ՝ հարյուր միլիարդավոր տարիներ դեպի ապագա:

Բայց մյուս կողմից ինչ որ բան այն չէ: Մեր ռազմական նավերը, մեր զինվորները սահմանագծում են հիմա գրեթե պատրաստ պատերազմի գնալու Իրաքին դեմ: Հիմա, ի՞նչն է սրա պատճառը: Ինչո՞ւ ամեն սերունդ նման պատերազմներ է վարում, և այն էլ աշխարհի բոլոր կողմերում: Հապա հեղափոխություննե՞րը: Մենք չենք կարողանում ուրիշ մարդկանց հետ հարմարվել, նույնիսկ մեր իսկ ընտանիքներում: Մենք մեզ գտնում ենք անհաղթահարելի մի իրավիճակում. ինքնաոչնչացնող սովորույթներով՝ որոնց մենք չենք կարող վերջ տալ: Ռասիզմը, անարդարությունը և բռնությունը տարածված են մեր աշխարհում՝ բերելով կսկիծի և մահվան ողբերգական մի հունձք: Նույնիսկ մեր միջի ամենափորձառուները անզոր են թվում այս ընթացքը կոտորելու: Ես կուզեի տեսնել «Oracle» ընկերությունը այդ ուղղությամբ աշխատել: Կամ այլ տեխնոլոգիական հանճարեղներ դրա վրան աշխատել: Ինչպե՞ս ենք մենք փոխում մարդուն որ նա չստի և չխաբի ու որ մեր թերթերը չլցվեն գործարարության կամ աշխատանքի կամ սպորտի կամ ուրիշ բանի մեջ խաբեության մասին հոդվածներով:

Աստվածաշնչում նշված է, որ խնդիրը մեր մեջ է, մեր սրտերի և հոգիների մեջ: Մեր խնդիրն այն է, որ մենք հեռացած ենք մեր Արարիչից, որին մենք անվանում ենք Աստված, և մենք կարիք ունենք մեր հոգիները վերանորոգելու, մի բան, որ միայն Աստված կարող է անել: Հիսուսն ասաց. «Սրտից են գալիս չար մտքերը՝ սպանություններ, սեռական անբարոյականություն, գողություն, սուտ վկայություններ, զրպարտություն:» Բրիտանացի փիլիսոփա Բերթրանդ Ռասըլը կրոնական մարդ չէր, բայց նա ասաց. «Մեր սրտերում է, որ չարն է ապրում, և մեր սրտերից է, որ այն պետք է դուրս շպրտվի:» Ալբերտ Էյնշտեյնը... Մեկի հետ զրուցելու պահին էր, երբ ես Պրինսթոնում խոսում էի, և ես տեսա պարոն Էյնշտեյնին: Նա չուներ դոկտորական աստիճան, ինչպես նա ասաց, քանի որ ոչ մեկը որակավորված չէր, որ իրեն շնորհեր այն:

(Ծիծաղ)

Բայց նա այս կարծիքը հայտնեց: Նա ասաց. «Ավելի հեշտ է պլատոնիումի բնական հատկությունները փոխել քան թե մարդու չար ոգու հատկությունները փոխել:» Եւ ես համոզված եմ, որ ձեզնից շատերը մտածել են այդ մասին և տարակուսել: Դուք տեսել եք մարդկանց՝ վերցնելով նպաստավոր տեսնոլոգիական առավելություններ, ինչպես օրինակ ինտերներտը, որի մասին լսեցինք այսօր, և խեղաթյուրել այն՝ վերածելով այլանդակ մի բանի: Դուք տեսել եք հրաշալի մարդկանց, որ համակարգչային վիրուսներ են ստեղծում որոնք ամբողջ համակարգեր են ոչնչացնում: Օկլահոմա քաղաքի ռմբակոծումը պարզ տեխնոլոգիա էր՝ սարսափելիորեն օգտագործված: Խնդիրը տեխնոլոգիան չէ: Խնդիրը այն մարդը կամ մարդիկ են, որ այն օգտագործում են: Դավիթ արքան ասաց որ նա գիտեր իր իսկ հոգու խորությունը: Նա չկարողացավ ազատել իրեն անձնական խնդիրներից և անձնական չարություններից որոնք ներառում էին սպանությունն ու դավաճանությունը: Այնուհանդերձ Դավիթ արքան հուսաց Աստծո ներողամտությանը, և ասաց. «Դու կարող ես վերանորոգել իմ հոգին:»

Տեսնում եք, Աստվածաշունչը սովորեցնում է որ մենք ավելին ենք, քան միայն մարմին և միտք: Մենք հոգի ենք: Եւ ինչ-որ բան կա մեր մեջ որ գերազանցում է մեր ըմբռնմանը: Դա մեր այն մասն է, որ ձգտում է Աստծուն, կամ ավելիին քան այն ինչ գտնում ենք տեխնոլոգիայում: Ձեր հոգին ձեր այն մասն է, որ ձգտում է կյանքում իմաստի և որը փնտրում է ավելին քան կա այս կյանքում: Դա քո այն մասն է, որ իրականում ձգտում է Աստծուն: Ես գտնում եմ որ երիտասարդ մարդիկ ամողջ աշխարհում ինչ-որ մի բան են փնտրում: Նրանք չգիտեն թե դա ինչ է: Ես շատ համալսարաններում եմ ելույթ ունենում, և շատ հարց ու պատասխանի պահեր են լինում, և՝ անկախ նրանից թե դա Քեմբրիջ է, կամ Հարվարդ կամ Օքսֆորդ... Ես այն բոլոր համալսարաններում ելույթներ եմ ունեցել: Ես գնում եմ Հարվարդ մի երեք կամ չորս... չէ, մոտ մի երկու ամսից, որ դասախոսություն տամ: Եւ ես կլսեմ այն նույն հարցերը, որ արդեն լսել եմ այն վերջին մի քանի անգամները որ այնտեղ էի: Եւ այն կլինի այս մի քանի հարցերի շուրջ՝ ես ո՞րտեղից եմ եկել, ինչո՞ւ եմ այստեղ, ո՞ւր եմ գնում, ո՞րն է կյանքի իմաստը, ինչո՞ւ եմ ես այստեղ:

Նույնիսկ եթե դուք կրոնական հավատք չունեք, երբեմն քեզ թվում է, թե ինչ որ բան էլ կա: Թոմաս Էդիսոնն էլ ասաց. «Երբ դու տեսնում ես այն ամենը, որ տեղի է ունենում գիտական աշխարհում, և տիեզերքի գործունեության մեջ, դուք չեք կարող ժխտել, որ ղեկին ինչ-որ մեկը կանգնած է:» Հիշում եմ, որ մի անգամ ես նստել էի տիկին Գորբաչովի կողքին Սպիտակ Տանը՝ ընթրիքի ժամանակ: Ես մոտեցա դեսպան Դոբրինինին, որին շատ լավ էի ճանաչում, և ես Խորհրդային ժամանակ Ռուսաստանում էլ եղել էի մի քանի անգամ, և նրանք ինձ շնորհել էին հրաշալի ազատություն, որ չէի ակնկալում: Ու ես պարոն Դոբրինինին հետ շատ լավ ծանոթ էի, և ասացի. «Ես տիկին Գորբաչովի կողքն եմ նստելու այս երեկո: Ինչի՞ մասին խոսեմ նրա հետ:» Եւ նրա պատասխանն ինձ զարմացրեց: Նա ասաց. «Խոսի՛ր նրա հետ կրոնի և փիլիսոփայության մասին: Դա հենց այն է, ինչ նրան իսկապես հետաքրքրում է:» Ես մի քիչ զարմացած էի, բայց այդ երեկո մենք խոսեցինք այդ մասին, և այն խրախուսող խոսակցություն էր, և հետո նա ասաց. «Դուք գիտեք, ես աթեիստ եմ, բայց ես գիտեմ, որ վերևում ինչ-որ մի բան կա մեզնից ավելի բարձր:»

Երկրորդ խնդիրը որ Դավիթ արքան գիտակցեց, որ չի կարող լուծել մարդկային տառապանքի խնդիրն էր: Ամենահին գիրքը գրողը Հոբն էր, և նա ասաց. «Մարդը ծնվել է տաժանքի համար, ինչպես կայծեր դեպի վեր են թռչում:» Այո, իսկապես, գիտությունը շատ է օգնել թեթևացնելու մարդկային տառապանքի որոշ տեսակներ: Բայց ես... մի քանի ամսից կլինեմ 80 տարեկան: Ես խոստովանում եմ, որ շատ երախտապարտ եմ բոլոր բժշկական առաջդիմությունների համար որ ինձ բավականին լավ առողջական վիճակում են պահել այս բոլոր տարիների ընթացքում: Իմ բժիշկները Մայո Կլինիկայում ինձ զգուշացնում էին ճամփորդությամբ դուրս չգալ սրա... չլինել այստեղ: Գրեթե չորս ամիս է ինչ որևէ ելույթ չեմ ունեցել: Եւ երբ դուք խոսում եք այնքան ինչքան ես, երեք կամ չորս անգամ օրական, սկսում եք փչանալ: Դրա համար էլ ես այս բեմի վրա եմ և օգտագործում եմ այս գրառումները: Ամեն անգամ, երբ դուք լսում եք ինձ հեռուստատեսությամբ կամ այլուր, ես տեղվույն, ինքնաբերաբար եմ խոսում: Ես չեմ կարդում: Ես երբեք ուղերձներ չեմ կարդում: Ես երբեք չեմ կարդում ելույթ կամ խոսք կամ դասախոսություն: Ես խոսում եմ տեղվույն, ինքնաբերաբար: Բայց այս երեկո ես որոշ գրառումներ ունեմ իմ հետ, որ եթե սկսեմ մոռանալ՝ որ երբեմն պատահում է, ունենամ ինչ-որ մի հուշող բան:

Բայց նույնիսկ այստեղ մեր մեջ, ամեն... աշխարհում ամենաառաջակարգ հասարակության մեջ, մենք չքավորություն ենք տեսնում: Կան ընտանիքներ, որ ինքնաոչնչացմամբ են զբաղվում, ընկերներ, որ մեզ դավաճանում են: Անտանելի հոգեբանական ճնշումները թափվում են մեր վրա: Ես այս աշխարհում երբեք չեմ հանդիպել մի մարդու, որ խնդիր չունենար կամ մտահոգություն: Ինչո՞ւ ենք մենք տառապում: Սա մի շատ հին հարց է որ մենք դեռ չենք պատասխանել: Սակայն Դավիթը նորից ու նորից ասաց որ նա կդառնա Աստծուն: Նա ասաց. «Տերն է իմ հովիվը:» Վերջնական խնդիրը, որ Դավիթը գիտեր որ չէր կարող լուծել մահն էր: Շատ մեկնաբաններ ասել են, թե մահը մեր սերնդի արգելված թեման է: Շատ մարդիկ ապրում են այնպես թե կարծես նրանք երբեք էլ չեն մեռնելու: Տեխնոլոգիան առաջ է բերում այն առասպելը որ մենք կառավարում ենք մեր մահացությունը: Մենք տեսնում ենք մարդկանց մեր էկրանների վրա: Մերիլին Մոնրոն էկրանի վրա այնքան գեղեցիկ է ինչքան նա դեմ առ դեմ էր, և մեր... շատ երիտասարդներ դեռ կարծում են, որ նա ողջ է: Նրանք չգիտեն, որ նա մահացել է: Կամ էլ Քլարկ Գեյբըլը, կամ էլ ով որ լինի: Հին աստղերը: Նրանք կենդանանում են: Եւ նրանք... նրանք նույնքան հրաշալի են այդ էկրանի վրա, ինչպես որ էին դեմ առ դեմ: Բայց մահն անխուսափելի է:

Ես որոշ ժամանակ առաջ խոսեցի Կոնգրեսի միասնական նիստի ժամանակ, անցյալ տարի: Ու մենք հանդիպում էինք այդ սենյակում արձանների սենյակում... նրանցից մոտ երեք հարյուրն էին այնտեղ: Եւ ես ասացի. «Այս սենյակում մի ընդհանուր բան ունենք մենք, բոլորս այստեղ, լինենք Հանրապետական կամ Դեմոկրատ կամ էլ ինչ էլ որ լինի:» Ես ասացի. «Մենք բոլորս մահանալու ենք:» Ու մենք այդ ընդհանրությունն ունենք անցյալի այս բոլոր մեծ մարդկանց հետ որոնց հայացքները դեպի մեզ են նետված: Եւ հաճախ շատ դժվար է երիտասարդ մարդկանց համար հասկանալ այն: Դժվար է նրանց համար հասկանալ, որ նրանք պիտի մահանան: Ինչպես Ժողովողին Գրքի հին գրողը գրեց, նա ասում էր, երկնքի տակ ամեն գործողություն էլ կա: Ծնվելու ժամանակն էլ կա, մահվան ժամանակն էլ կա: Ես կանգնել եմ մահվան սնարին բազում հայտնի մարդկանց ում դուք կճանաչեիք: Ես խոսել եմ նրանց հետ: Ես տեսել եմ նրանց այդ հոգեվարքի պահերին երբ նրանք մեռնելու չափ վախեցած են եղել:

Բայց և այնպես, դրանից մի քանի տարի առաջ, մահը երբեք չէր անցել նրանց մտքով: Ես խոսեցի մի կնոջ հետ անցյալ շաբաթ ում հայրը նշանավոր բժիշկ էր: Պատմեց, որ նա երբեք չէր մտածել Աստծո մասին, երբեք չի խոսել Աստծո մասին, չի հավատացել Աստծուն: Նա աթեիստ էր: Բայց նա ասաց, երբ նրա մահվան ժամանակն եկավ, մի օր նա նստեց մահճակալի եզրին, և նա հարցրեց բուժքրոջը եթե կարելի է տեսնել քահանային: Եւ ասաց որ կյանքում առաջին անգամ նա մտածել էր անխուսափելիին մասին, և Աստծո մասին: Աստված կա՞, արդյոք: Մի քանի տարի առաջ, մի ուսանող հարցրեց ինձ. «Ի՞նչն է ձեր կյանքի ամենամեծ անակնկալը:» Եւ ես ասացի, իմ կյանքի ամենամեծ անակնկնալը կյանքի կարճությունն է: Այն այնքան արագ է անցնում: Բայց պարտադիր չի, որ այն այդպես լինի: Վերներ ֆոն Բրաունը, Երկրորդ Համաշխարհային Պատերազմից հետո եզրակացրեց, մեջբերում եմ. «Գիտությունը և կրոնը չեն հակադրվում: Ընդ հակառակը, նրանք քույրեր են:» Նա սա անձնական փորձի հիման վրա էր ասում: Ես շատ լավ գիտեի դոկտոր ֆոն Բրաունին: Եւ նա ասաց. «Խոսելով իմ կողմից՝ ես միայն կարող եմ ասել, որ տիեզերքի վեհությունը միայն ծառայում է հաստատել որոշակի արարչի գոյության հավատը:» Նա նաև ասաց. «Աստծուն ճանաչելու մեր փնտրտուքների մեջ, ես եկել եմ այն եզրակացության, որ Հիսուս Քրիստոսի կյանքը պետք ե լինի մեր ջանքերի և ոգեշնչման կենտրոնը: Այս կյանքի իրականությունը և նրա հարությունը հույսն է մարդկանց:»

Ես բազմաթիվ անգամ ելույթ եմ ունեցել Գերմանիայում և Ֆրանսիայում, և աշխարհի տարբեր երկրներում... ես պատիվն եմ ունեցել խոսելու 105 երկրներում: Եւ մի օր ես հրավիրված էի այցելելու կանցլեր Ադենաուըրին ով համարվում էր արդի Գերմանիայի հիմնադիրը՝ պատերազմից հետո: Ու նա մի անգամ... և նա ինձ ասաց, նա ասաց. «Երիտասարդ, -- նա ասաց, դու հավատո՞ւմ ես Հիսուս Քրիստոսի հարությանը:» Եւ ես ասացի. «Հավատում եմ, պարոն:» Նա ասաց. «Ես նույնպես:» Նա ասաց. «Երբ ես արդեն պաշտոնիցս անցած լինեմ, ես գիրք գրելով եմ ժամանակս անցկացնելու, թե ինչու Հիսուս Քրիստոսը հարություն առավ, և ինչու դրան հավատալը այդքան կարևոր է:» Իր ներկայացումներից մեկում, Ալեքսանդր Սոլժոնիցինը նկարագրում է մի մեռնող մարդու, ով ասում է իր մահճի շուրջ հավաքվածներին. «Պահը, երբ սարսափելի է ափսոսալ այն է, երբ մարդ մահանում է:» Ինչպե՞ս պետք է ապրի մարդը, որ մահվան պահին չափսոսա:

Բլեզ Պասկալը հարցրել է հենց այդ հարցը 17-րդ դարի Ֆրանսիայում: Պասկալը համարվել է ճարտարապետը ժամանակակից քաղաքակրթության: Նա հրաշալի գիտնական էր մաթեմատիկայի առաջխաղացման շարքին, նույնիսկ դեռ պատանի տարիքում: Նա շատերի կողմից գնահատվել է որպես հավանականության տեսության հիմնադիր և համակարգչի առաջին տիպի ստեղծողը: Եւ իհարկե դուք բոլորդ ծանոթ եք համակարգչային լեզվին, որ կոչում են նրա անունով: Պասկալը խորությամբ ուսումնասիրել է մեր մարդկային երկընտրանքները չարության, տառապանքի և մահվան շուրջ: Նա ապշել էր այդ երևույթի վրա, որ մենք ի նկատի ունենք. որ մարդիկ կարող են հասնել անսովոր բարձունքների գիտության, արվեստների և մարդկային նախաձեռնության ոլորտներում, սակայն նրանք նաև լի են զայրույթով, կեղծավորությամբ և ունեն... և սեփական անձի ատելությամբ: Պասկալը մեզ տեսավ որպես ուշագրավ խառնուրդ հանճարեղության և ինքնախաբեության: 1654-ի նոյեմբերի 23-ին, Պասկալը խորիմաստ կրոնական ապրում ունեցավ: Նա իր օրագրում հետևյալ բառերը գրեց. «Ես իմ անձը հանձնում եմ բացարձակապես Հիսուս Քրիստոսին, իմ Փրկարարին:»

Մի ֆրանսիացի պատմաբան ասել է, երկու դար անց. «Հազվադեպ է, որ այսպիսի հզոր ուղեղ նման հեզությամբ հանձնվի Հիսուս Քրիստոսի իշխանությանը:» Պասկալին վիճակված էր հավատալ ոչ միայն որ Աստծո սերը և գթասրտությունը կարող է մեզ ներդաշնակության բերել դարձյալ, բայց նա հավատաց որ անձամբ իր մեղքերը և ձախորդություններն էլ կարող են ներվել, և որ, երբ նա մահանա, կգնա դրախտ կոչված մի տեղ: Նա զգաց դա այնպես, որ գերազանցում էր գիտական ուսումնասիրությունը և ողջամտությունը: Հենց նա էր, որ գրել է հայտնի բառերը. «Սիրտն իր պատճառներն ունի որոնց ողջամտությունը չի ճանաչում:»

Հավասարապես լավ է ճանաչված Պասկալի Գրավը: Ըստ էության, նա ասաց. «Եթե դուք գրավի գաք Աստծո վրա, և բացեք ձեզ նրա սիրո առջև, դուք ոչինչ չեք կորցնի նույնիսկ եթե սխալ լինեք: Բայց եթե դրա փոխարեն դուք գրավի գաք թե Աստված չկա, ապա դուք կարող եք այն ամբողջովին կորցնել, այս կյանքում և գալիք կյանքում:» Ըստ Պասկալի, գիտական իմացությունը աղոտանում էր Աստծո ճանաչելուն առաջ: Աստծո ճանաչելն շատ ավելի խորն էր գնում ցանկացած բանից որ երբևէ անցած լիներ նրա մտքով: Նա պատրաստ էր տեսնել նրան՝ Աստծուն, երբ նա մահացավ 39 տարեկանում: Դավիթ արքան ապրեց մինչև 70 տարեկան... մեծ տարիք, իր ժամանակաշրջանի համար: Ամեն դեպքում նա էլ պետք է ենթարկվեր մահվան, ու նա գրեց այս բառերը. «Նույնիսկ եթե մահվան շուքի ձորով քայլեմ, ես չեմ վախենա ոչ մի չարից, քանզի դու ինձ հետ ես:»

Սա էր Դավիթի պատասխանը երեք երկընտրանքներին՝ չարին, տառապանքին և մահվան: Այն կարող է նաև լինել ձերը, հենց որ դուք փնտրեք կենդանի Աստծուն և թույլ տաք որ նա լցնի ձեր կյանքը և տա ձեզ հույս ապագայի համար: Երբ ես 17 տարեկան էի, ես ծնվել և մեծացել եմ Հյուսիսային Կարոլինա նահանգում՝ մի ագարակում: Ես ամեն առավոտ կով էի կթում, և ես ստիպված էի կթել այդ նույն կովերին ամեն երեկո երբ ես գալիս էի դպրոցից տուն, և ես ունեի քսան հատ... որոնք իմ պատասխանատվության տակ էին, և ես աշխատում էի ագարակում և աշխատում էի դասերս էլ հասցնել: Ես լավ թվանշաններ չունեի ավագ դասարաններում: Ոչ էլ համալսարանում, մինչև որ մի բան պատահեց իմ սրտում:

Մի օր ես դեմ առ դեմ հանդիպեցի Քրիստոսին: Նա ասաց. «Ես եմ ճանապարհը, ճշմարտությունը և կյանքը:» Կարո՞ղ եք պատկերացնել: «Ես եմ ճշմարտությունը: Ես եմ մարմնացումն ամբողջ ճշմարտության:» Նա ստախոս էր: Կամ խենթ էր: Կամ էլ նա այն էր, ինչ ներկայացնում էր իրեն: Ո՞րն էր նա: Ես պետք է այդ որոշումը կայացնեի: Ես չէի կարող ապացուցել այն: Ես չէի կարող այն լաբորատորիա տանել և փորձերով զբաղվել դրա հետ: Բայց հավատքով ես ասացի, ես հավատում եմ իրեն, և նա մտավ իմ սիրտը ու փոխեց իմ կյանքը: Եւ հիմա ես պատրաստ եմ, երբ լսում եմ այդ կանչը, գնալ Աստծու ներկայության: Շնորհակալություն, և Աստված օրհնի բոլորիդ:

(Ծափահարություն)

Շնորհակալություն այս պատվի համար: Հրաշալի էր:

Ռիչարդ Վուրման: Դու դա արեցիր: Շնորհակալություն:

(Ծափահարություն)