Բեատրիս Քորոն` թղթերից կտրատված պատմություններ

(Ծափահարություններ):

(Ծափահարություններ):

Ես թղթեր եմ կտրտում: (Ծիծաղ): Ես թղթից պատմություններ եմ կերտում: Այս գործընթացը շատ պարզ է: Վերցնում եմ մի կտոր թուղթ, մտովի պատկերացնում եմ պատմությունս, երբեմն նախնական էսքիզ եմ անում, իսկ երբեմն էլ` ոչ: Եվ քանի որ իմ մտածած պատկերը արդեն իսկ թղթի մեջ է, մնում է պարզապես կտրել-հանել այն ամենը, ինչը այս պատմությունից չէ: Ես ի սկզբանե նպատակ չուների թղթեր կտրտելով (քվիլինգով) զբաղվել: Իրականում, իմ գործունեունեության զարգացումը պարույրաձև տեսք ունի:

Ես չեն ծնվել թուղթ կտրելու դանակը ձեռքիս: Եվ չեն հիշում, որ մանկության տարիներս թղթեր կտրտելով տարված լինեի: Իսկ պատանեկության տարիներին ես ճեպանկարներ ու էսքիզներ էի անում և ցանկաում էի նկարիչ դառնալ: Սակայն էությամբ ես նաև ապստամբ էի: Ես մի կողմ դրեցի ամեն ինչ, և սկսվեց իմ տարօրինակ աշխատանքների անվերջանալի շարքը: Ուրեմն, աշխատել եմ որպես հովվուհի, բեռնատարի վարորդ, գործարանի բանվոր, հավաքարար: Մեկ տարի աշխատել եմ տուրիզմի ոլորտում սկզբից Մեքսիկայում, հետո ևս մեկ տարի Եգիպտոսում: Այնուհետև երկու տարով տեղափոխվեցի Թայվան: Սրանից հետո բնակություն հաստատեցի Նյու-Յորքում, որտեղ և սկսեցի աշխատել որպես զբոսավար: Եվ ես դեռ աշխատում էի որպես գիդ-զբոսավար` շարունակ ճանապարհորդելով դեպի Չինաստան, Տիբեթ ու Կենտրոնական Ասիա:

Այս ամենը, իհարկե, շատ ժամանակ խլեց ինձնից, և ես արդեն 40-ին մոտ էի, երբ որոշեցի, որ կարող եմ սկսել նկարչի իմ գործունեությունը: (Ծափահարություններ) Ես ընտրեցի թղթեր կտրտելու արվեստը`քվիլինգը, քանի որ թուղթը էժան է, թեթև և կարող ես բազմազան ձևերով օգտագործել: Եվ ես ընտրեցի ուրվապատկերների լեզուն, քանի որ վերջինիս գրաֆիկան շատ ճկուն է ու ի զորու է ներթափանցելու իրերի էության խորքերը: Այսպիսով, ուրվանկար բառը ծագել է Ֆրանսիայի ֆինանսների նախարար էթիեն դը Սիլուետի անունից: Նա այքան էր բյուջեն կրճատել, որ ասում են, թե մարդիկ այլևս ի վիճակի չէին պատվիրել իրենց դիմանկարները ու ստիպված էին դիմել "a-la-silhouette" տարբերակին: (Ծիծաղ): Ուրեմն ես մի շարք պատկերներ կտրտեցի և դրանք հավաքեցի մի թղթապանակի մեջ: Մարդիկ ասում էին, որ իմ աշխատանքները կարծես "նկարչի ձեռնարկներ" լինեին, ինչպես, օրինակ, Էմփայր-Սթեյթ-Բիլդինգի սյուռեալիստական 36 գծանկարներն են:

Նկարչի ձեռնարկ ասվածը շատ սահմանումներ ունի: Վերջիններս կարող են տարբերվել նաև իրենց պարունակությամբ: Սակայն ինձ համար դրանք հիանալի միջոց են, որպեսզի պատկերավոր ներկայացնեմ իմ պատմությունները: Դրանք կարող են լինել կամ բառերով կամ առանց բառերի: Ես պատկերների ու բառերի սիրահար եմ: Ինձ շատ է դուր գալիս պատկերների խաղը և թե ինչքանով են վերջիններիս մեջ արտացոլվում մեր անգիտակցականը: Ինձ չափազանց դուր է գալիս լեզուների տարօրինակությունները: Այսպես, ես միշտ սովորել եմ այն երկրի լեզուն, որտեղ ապրել եմ, սակայն երբեք լիովին չեմ տիրապետել դրանց: Սա է պատճառը, որ ես անդադար փնտրում եմ կեղծ համանման բառեր կամ տարբեր լեզուներում հանդիպվող նույնական բառեր:

Կարծում եմ գուշակեցիք, որ իմ մայրենի լեզուն ֆրանսերենն է: Իսկ ամենօրյա հաղորդակցման լեզուս անգլերենն է: Ուրեմն ես մի շարք գործեր ստեղծեցի, որոնց հիմքում ընկած էին նույնական բառեր` վերցրված ֆրանսերենից ու անգլերենից: Վերոհիշյալ աշխատանքներից մեկը Spelling Spider-ն է `բառերը հեգելու ֆրանսիական մրցույթը: Վերջինս Spelling Bee-ի ` բառերը հեգելու անգլիական մրցույթ զարմիկն է: Ծիծաղ Սակայն նախորդը ավելի շատ առնչություն ունի ցանցի հետ: (Ծիծաղ) Ահա այս <<սարդի>> մեջ երկու այբբուններ են <<հյուսվում>>: Ուրեմն կարող եք կարդալ architecture active-ը և անգլերենով, և ֆրանսերենով: Այսպես, այս "սարդը" ընդգրկում է 2 լեզուների այբուբեններն ամբողջությամբ` փորձելով գտնել նույնական ածականներ ու գոյականներ: Ուստի, եթե այս երկու լեզուներից որևէ մեկին չեք տիրապետում, կարող եք այն սովորել ակնթարթային արագությամբ:

Գրքի հնագույն տարատեսակներից են մագաղաթներն ու պապիրուսի փաթեթները: Պապիրուսի փաթեթները շատ հարմար են, քանի որ շատ փոքր սեղանի վրա կարող ես մեծ պատկեր ստեղծել: Որպես վերջինինս անսպասելի հետևանք նշենք, որ տեսանելի է պատկերի մի մասը միայն, ինչն էլ ազատ ստեղծագործելու հնարավորություն է տալիս: Այսպես ես կերտում եմ տարատեսակ պատուհաններ: Սա նման է մակերեսային պատկերացումներից դուրս գալուն, որը հնարավորություն է տալիս տեսնել տարբեր աշխարհներ: Շատ հաճախ ես նույնիսկ դիտորդի դերում էի միայն: Հենց սա է պատճառը, որ ցանկանում եմ հասկանալ, թե ինչ է կատարվում: Ուրեմն, յուրաքանչյուր պատուհան միաժամանակ և պատկեր է, և մի առանձին աշխարհ, որտեղ ես հաճախ եմ վերադառնում: Ես նորից եմ այցելում այս աշխարհները` մտորելով այն պատկերի կամ կլիշեի շուրջ, որը մենք ցանկանում ենք ստեղծել: Այնուհետև ընտրում եմ տվյալ պատկերին հարմար բառեր ու խոսակցական արտահայտություններ:

Ամեն ինչի հիմքում ընկած է եթե-ի գաղափարը: Իսկ ի՞նչ կլիների, եթե փուչիկե տնակներում ապրեինք: Աշխարհն ավելի ուրախ ու խնդուն կլիներ, իսկ երկիր մոլորակի վրա թողած մեր հետքերը անհամեմատ կնվազեին: Ամեն ինչ այնքան թեթև կլիներ: Երբեմն ես նայում եմ պատկերի ներսից` եսակենտրոնության ու ներքին շրջանների տեսանկյունից: Երբեմն պատկերը համամարդկային է, որտեղ տեսանելի են մարդկային ընդհանուր արմատները և թե ինչպես կարող են վերջիններիս օգնությամբ հասնել մեր երազանքի հետևից: Մենք այն նաև կարող ենք օգտագործել որպես անվտանգության ցանց:

Ինձ ոգեշնչում է էկլետիկ ոճի ցանկացած իր: Ինչ որ ես կարդում ու տեսնում եմ, նույնպես մեծ ազդեցություն է ունենում ինձ վրա: Իմ պատմությունից որոշները հումորային են, ինչպես, օրինակ, <<Մեռած ռիթմեր>>-ը: (Ծիծաղ): Իսկ որոշներն էլ պատմական են: Ահա այս պատկերում <<Կոնքետային քաղաքն>> է: Վերջինս շաքարավազի միանգամայն անշաքար պատմության մասին է: Այն սկսվում է ստրկավաճառությամբ և վերջանում շաքարավազի չարաշահումով, որն էլ ընդմիջվում է հազվադեպ քաղցր պահերով: Իսկ երբեմն էլ պատկերներս ծնվում են որպես զգացմունքային պատասխան Հաիթիի երկրաշարժի նման գույժերին: Պատահում է անգամ, որ պատկերի պատմությունը իմը չէ: Մարդիկ ինձ հաղորդակից են դարձնում իրենց պատմություններին, հիշողություններին ու ձգտումներին, իսկ ես դրանցից մտացածին պատկերներ եմ կերտում: Ես պատկերում եմ նրանց կյանքի պատմությունը, որպեսզի նրանք կարողանան հետադարձ հայացք գցել իրենց կյանքին ու վերջինիս ընձեռնած հնարավորություններին: Ես դրանց անվանում եմ ֆրեյդյան քաղաքներ:

Չեմ հասցնի խոսել իմ բոլոր պատկերներից: Ընդամենը, թվարկելով աշխատանքներիցս մի քանիսի անունները, կանցնենք իմ ստեղծած մի քանի աշխարհներով` <<Մոդիսիթի>>` չափավորություն, <<Էլեկտրականություն>>, <<Խելահեղ աճ Կոլումբոսի անվան հրապարակու>>, <<Ստորջրյա խութերի քաղաքը>>, <<Ժամանակի սարդոստայնը>>, <<Քաոսային քաղաք>>, <<Առօրյա վեճեր>>, <<Երջանկություն>>, <<Լողացող կղզիներ>>: Իսկ մի անգամ էլ ստիպված էի պատկերել <<Ամբողջ 9 յարդ>>-ը: Թղթե այս քվիլինգի երկարությունը իրականում 8 մետր է: (Ծիծաղ): Ե՛վ կյանքում և՛ քվիլինգում ամեն ինչ փոխկապակցված է: Իսկ պատմությունը պատմություն է ծնում: Ինձ նաև հետաքրքրում էր թղթարվեստի այս ոճի ֆիզիկական էությունը, քանի որ նրբությունները նկատելու համար ստպված ես քայլել:

Ուստի քվիլինգին զուգահեռ ես սկեսեցի նաև վազքով զբաղվել: Սկզբում փոքր պատկերներ էի անում և քիչ էի վազում: Հետո պատկերները ավելի մեծացան, և ես սկսեցի մասնակցել մարաթոնյան վազքերի: Այնուհետև ես սկսեցի վազել 50կմ, հետո 60կմ: Դրանից հետո սկսեցի մասնակցել 50 մղոնանոց ուլտրամարաթոնների: Ինձ նույնիսկ հիմա էլ թվում է, թե վազում եմ: Սա կարծես թե երկար քվիլինգներ անելու վարժանք լինի:

(Ծիծաղ):

Վազքը ինձ անսպառ էներգիա է հաղորդում: Ահա քվիլինգի երեքշաբաթյա մարաթոնը Նյու-Յորք Սիթիի Արվեստի և դիզայնի թարնգարանի համար աշխատելիս, որի արդյունքում ծնվեց <<Դժոխքներն ու դրախտները>>: Պատկերը բաղկացած է 2 մասից` յուրաքանչյուրը 13 ոտնաչափ բարձրությամբ: Դրանք զբաղեցնում են թանգարանի 2 հարկերը, սակայն, իրականում, պատկերը կարելի է անվերջ շարունակել: Իսկ այն անվանել եմ <<Դժոխքներ ու դրախտներ>>, քանի որ ամեն օր մենք առնչվում ենք թե մեկի, թե մյուսի հետ: Սրանց միջև սահմաններ գոյություն չունեն: Որոշ մարդիկ ծնվում են դժոխային պայմաններում, սակայն ինչ էլ լինի ընկնում են դրախտ: Ուրիշները ընտրում են ճիշտ հակառակ ուղին: Սահմանագիծը հենց սա է, որ կա: Դժոխքում նույնսիկ դեռևս ստրկատիրական ժամանակներին հատուկ գործարաններ կան: Իսկ դրախտում մարդիկ ընդամենը վարձով են վերցնում հրեշտակի թևերը: Գոյություն ունեն նաև առանձին պատմություններ, երբ միևնույն արարքի դեպքում կարող ես ընկնել կամ դրախտ կամ դժոխք: Ուստի «Դժոխքներ և դրախտներ» աշխատանքը ազատ կամքի ու վճռականության ծնունդ է:

Իսկ քվիլինգի արվեստում գծագիրն արդեն իսկ որոշակի կառուցվածք ունի: Այդ իսկ պատճառով այն կարելի է պարզապես պոկել-հանել պատից: Ահա և նկարչի մեկ այլ ձեռնարկ` ինստալիացիայի տեսքով, որը կոչել եմ «Անհատականության արտահայտման նախագիծ»: Սա ոչ թե անձի ինքնության հաստատման, այլ ավելի շատ սոցիալական արտահայտման նախագիծ է: Կարող ես պարզապես նկարի հետևի կողմն անցել ու քեզ վրա փորձել պատկերները: Սրանք ուղղակի մեր ինքնության տարբեր շերտերն են, որոնցով և մենք ներկայանում են աշխարհին` որակելով այն որպես անհատականության դրսևորում:

Իսկ այժմ մեկ այլ նախագիծ հատուկ <<նկարիչների ձեռնարկի>> համար: Նկարում, իրականում, երևում են երկու աշխատանք: Մեկը այսօր ես եմ հագել, մյուսը ցուցադրվում է Նյու-Յորքում գտնվող Գրքերի արվեստի կենտրոնում: Իսկ ինչու՞ եմ ես այն գիրք անվանում: Այն կոչվում է «Հաշվետվություն նորաձևության վերաբերյալ», որի վրա կարելի է տեսնել ընթերնելի մեջբերումներ նորաձևության մասին: Պատճառներից մեկն էլ նկարչի ձեռնարկի սահմանման բազմազանությունն է: «Նկարչի այս ձեռնակից» հնարավոր է նաև օգտվել առանց այն պատից կախելու: Կարող եք զբոսանքի գնալիս այն ձեզ հետ վերցնել: Հնարավոր է այն նաև տեղադրել որպես հանրային ³րվեստ: Այս մեկը գտնվում Արիզոնա նահանգի Սքոթթսդեյլ քաղաքում կոչվում է «Լողացող հիշողություններ»: Սրանք հիշողություններ են այդ նահանգից, որոնք պարում են տարածքին հատուկ քամու տակ:

Ես նաև հանրային արվեստի սիրահար եմ: Եվ ես երկար ժամանակ փորձում էի մասնակցել արվեստի մրցույթների: 8 տարվա անընդմեջ մերժումերից հետո ես վերջապես պատվեր ստացա Նյու-Յորքի «Աջակցե՛նք արվեստին» հիմնադրամից: Այն ԱԱԾ աշխատակիցների և հրշեջների կայանների համատեղման նախագիծ էր: Եվ ես «նկարչի ձեռնարկ» ստեղծեցի ոչ թե թղթից, այլ չժանգոտվող պողպատից: Ու ես այն անվանեցի «Աշխատելով միևնույն ուղղությամբ»: Սակայն կառույցի երկու կողմից ես տեղադրեցի հողմացույցներ, որպեսզի ցույց տամ, որ վերջինս իր մեջ ներառում է բոլոր ուղղությունները: Հանրային արվեստի շրջանակներում ես կարող եմ նաև ապակիների քվիլինգով զբաղվել: Այս մեկը հղկված ապակիներով քվլինգ է Նյու-Յորքի Բրոնքս շրջանում: Եվ ամեն անգամ հանրային արվեստ ստեղծելիս, ես փորձում եմ քվիլինգի տեղադրման վայրի հետ կապված որևէ տիպիկ բան անել: Նյու-յորքյան մետրոյի դեպքում ես նկատեցի, որ կարելի է ես նկատեցի, որ կարելի է համատեղել մետրոյով երթևեկելն ու գիրք կարդալը: Սա ճանապարհորդություն է ժամանակի միջով ու ժամանակի վրայով: Իսկ բրոնքսյան գրականությունը ամբողջությամբ համալրված է Բրոնքսի գրողներով ու նրանց պատմություններով:

Հղկված ապակիների մեկ այլ քվիլինգ գտնվում է Կալիֆորնիա նահանգի Սան-Խոսե քաղաքի հանրային գրադարանում: Բանջարեղենների օգնությամբ ես պատկերեցի Սան-Խոսեի վերելքը էվոլյուցիան: Այսպես ուրեմն քվիլինգի կենտրոնում տեղադրված կաղինը խորհրդանշում է բնիկ հնդկացիների քաղաքակրթությունը: Այնուհետև պատկերում Եվրապայից ներմուծված մրգերը, որ խորհրդանշում են տեղի ֆերմերներին: Սրանց հաջորդում են Սիլիկոնային հովտի ժամանակակից աշխարհասփյուռ պտուղները: Պեսնում եք` ծառը շարունակում է աճել: Տվյալ ցուցադրության համար օգտագործված հնարքներն են` ապակու կտրում և մշակում, ավազով հղկում, ապակու փորագրում և զարդանախշում: Գրադարանի դրսի կողմից ես ցանկանում էի մի վայր ստեղծել, որտեղ հնարավոր կլիներ զարգացնել մարդկային միտքը: Գրադարանից ես ընտրեցի այնպիսի գրքեր, որոնց վերնագրերում կար որևէ մրգի անուն և դրանցից ստեղծեցի մի մրգատու այգի` լի գիտելիքի պտուղներով: Ես տնկեցի նաև մի <<գրքե>> ծառ: Ուրեմն սա մի ծառ է, որի բնից սկիզբ են առնում տարբեր լեզուների արմատները: Այս ամենը գրավոր խոսքի միջազգային համակարգերի մասին է: Իսկ ահա ծառի ճյուղերին <<աճում>> է գրադարանից քաղված նյութերը: Ի դեպ հանրային արվեստն ունի իր ուրույն գործառույթներն ու արտահայտման ձևերը: Կոլորադո քաղաքի Ավրորա քաղաքում այն ներկայացված է նստարանի տեսքով: Սակայն այս նստարանը նաև բոնուսներ ունի: Եթե ամռան տապին շորտով նստեք այս նստարանին, ապա հեռանալիս ձեզ հետ կտանեք այդ պատմության որևէ հատված` ժամանակավոր դաջվածքներով:

(Ծիծաղ)

Հանրային արվեստի մեկ այլ ֆուկցիոնալ աշխատանք գտնվում է Չիկագոյի հարավում` մետրոյի կայարաններից մեկում: Այն կոչվում է <<Այսօր ենք ցանում ապագայի սերմերը>>: Սա մի պատմություն է կերպարանափոխությունների ու փոխհարաբերությունների մասին: Այն միջնորմի դեր է կատարում` պաշտպանելով և՛ ուղևորներին և՛ ռելսերը, որպեսզի ռելսների վրա ոչինչ չընկնի: Հիանալի է, երբ կարող ես հասարակ պատուհաններն ու պատուհանագոգերը ծաղիկների վերածել: Վերջին երեք տարիներին ես աշխատում էի Հարավայի Բրոնքսի զարգացման ծրագրեր մշակողների հետ` արվեստի շունչը հաղորդելու աղքատ թաղամասերին ու համեստ/ոչ թանկ բնակարաններին: Այստեղ յուրաքանչյուր բնակարան յուրովի է ներկայանում: Երբեմն ես ընտրում եմ դրվագներ տվյալ վայրի պատմական ժառանգությունից, ինչպես Մորրիսանիայում (պատմական Բրոնքս) օրինակ` վերցրել եմ ջազի պատմությունը: Իսկ նմանատիպ այլ նախագծեր` օրինակ Փարիզինը, ծնվում են տվյալ փողոցի անունից: Այս մեկը կոչվում է <<Ղու դե Փղեըղի>>-Պրերիայի (տափաստան) փողոց: Այս է պատճառը, որ ես ստիպված էի վերցնել խորհրդանշական ճագարին ու ճպուռին և թողնել այդ փողոցում:

Իսկ 2009-ին ինձ խնդրեցին, որպեսզի պոստերներ սարքեմ Նյու-Յորքի մետրոպոլիտենի համար, որոնք պետք է կախված մնային ուղիղ մեկ տարի: Խոսքն, իհարկե, գերության մեջ տառապող մի ամբոխի մասին էր: Իսկ ես ցանկանում էի նրանց փրկվելու հնարավորություն տալ: Ուստի ես ստեղծեցի <<Ողջ քաղաքի շուրջ>> գործը: Ես թղթից կտրտեցի պատկերները, իսկ հետո համակարգչի օգնությամբ դրանց գույներ տվեցի: Կարծում եմ, կարող եմ այն անվանել քվիլինգ տեխնիկայի միջամտությամբ:

Ես միշտ փորձում եմ քվլինգի կերտման մեջ օգտագործել նաև տեխնիկական այլ հնարներ: Սակայն արդյունքում պատկերը պետք է անպայման պատմության վերածվի: Իսկ պատմությունները բազմաթիվ հնարավորություններ են ընձեռնում: Նրանց մեջ գոյություն ունեն անթիվ սցենարներ: Ինձ ծանոթ չեն այդ պատմությունների սյուժեները: Ես պատկերներ եմ կերտում մեր համամարդկային երևակայությունից, կլիշեներից, պատմությունից, այն ամենից, ինչի մասին մտածում ենք մենք: Եվ գիտե՞ք, յուրաքանչյուր ամեն մեկն էլ կարող է պատմություններ պատմել: Բայց ավելի հատկանշականն այն է, որ յուրաքանչյուր ոք պետք է կարողանա ստեղծել իր իսկ պատմությունը, որպեսզի հասկանա աշխարհի իմաստը: Եվ բոլոր այս տիեզերքների կերտման գործում տանող միջոցը մեր երևակայությունն է, իսկ վերջնակետը` մեր գիտակցությունը և թե ինչպես ենք մենք դրանք կապում իրերի էության ու կախարդականի հետ: Ահա թե ինչի մասին է պատմում քվիլինգը:

(Ծափահարություններ):