Ադիթի Շանքարդաս. Երկրորդ կարծիք շեղումների հետազոտության վերաբերյալ

10 տարեկան էի, երբ զարմիկս տարավ ինձ իր բժշկական դպրոց: Հատուկ վերաբերմունք ցուցաբերելով` նա ինձ տարավ ախտաբանական լաբորատորիա և վերցնելով մարդու իսկական ուղեղ անոթից դրեց այն իմ ձեռքերի մեջ: Ահա նա այստեղ է. մարդու գիտակցության տեղը, մարդկային մարմնի ուժային կայանը` նստած իմ ձեռքերում: Եվ այդ օրը ես հասկացա, որ երբ մեծանամ, դառնալու եմ ուղեղի բժիշկ, կամ գիտնական:

Տարիներ անց, երբ ես վերջապես մեծացա, իմ երազանքը կատարվեց: Եվ, երբ ես գրում էի դոկտորականս երեխաների դիսլեքսիայի նյարդաբանական պատճառների մասին, հանդիպեցի մի զարմանալի փաստի, որով կուզեի այսօր կիսվել ձեզ հետ: Հաշվարկված է, որ 6 երեխաներից 1-ը, դա 6 երեխաներից 1-ն է, ունի զարգացման որևէ շեղում: Սա շեղում է, որը դանդաղեցնում է երեխայի մտավոր զարգացումը և առաջացնում է անվերադարձ մտավոր խախտումներ: Սա նշանակում է, որ այստեղ այսօր ձեզնից յուրաքանչյուրը գիտի գոնե մեկ երեխա, որն ունի զարգացման շեղում:

Բայց ահա այն, ինչը ինձ իսկապես խճճեց: Չնայած նրան, որ բոլոր այս շեղումները տեղի են ունենում ուղեղում, դրանց մեծամասնությոունը ախտորոշվում է բացառապես հետազոտվող վարքի հիման վրա: Բայց ուղեղի շեղում ախտորոշել փաստացի առանց նայելու ուղեղին նման է սրտային խնդիր ունեցող հիվանդին բուժելուն` հիմնվելով նրա ֆիզիկական ախտանիշերի վրա, անգամ առանց անելու ԷԿԳ կամ կրծքավանդակի ռենտգեն նկար` սրտին նայելու համար: Դա ինձ այնքան ինտուիտիվ էր թվում: Ուղեղի շեղումը ախտորոշելու և բուժելու համար ուղեղին ուղղակիորեն նայելը պարտադիր է: Միայն վարքին նայելը կարող է բաց թողնել գլուխկոտրուկի կենսական կարևոր մաս և տալ երեխայի խնդրի ոչ լրիվ կամ անգամ խաբուսիկ պատկերը: Այդուհանդերձ, չնայած բժշկական տեխնոլոգիաների բոլոր առաջընթացներին, ուղեղի շեղումների ախտորոշումը 6 երեխաներից 1-ի մոտ դեռևս այնքան սահմանափակումերի էր հանդիպում:

Եվ ապա ես հանդիպեցի Հարվարդի համալսարանի մի խմբի, որը վերցրել էր բժշկական առաջավոր այդպիսի մի տեխնոլոգիա և վերջապես կիրառել էր այն ուղեղում հետազոտությունների փոխարեն երեխաների մոտ ուղեղի շեղումների ախտորոշման մեջ: Նրանց նորարարական տեխնոլոգիան գրանցում է ԷԷԳ-ն կամ ուղեղի էլեկտրական ակտիվությունը իրական ժամանակում` մեզ թույլ տալով հետևել ուղեղին մինչ այն կատարում է տարբեր ֆունկցիաներ և ապա բացահայտել անգամ ամենաաննշմար շեղումները այս ֆունկցիաներից որևէ մեկում` տեսողական, ուշադրության, խոսքի, լսողության: Հետո ծրագիրը` Ուղեղի էլեկտրական ակտիվության քարտեզագրումը որոշում է ուղեղի այդ շեղման աղբյուրը: Եվ այնուհետև մեկ այլ ծրագիր` Քարտեզագրման վիճակագրական հավանականությունը կատարում է մաթեմատիկական հաշվարկներ` պարզելու արդյոք այս շեղումներից որևէ մեկը կլինիկորեն կարևոր է` մեզ թույլատրելով ապահովել առավել ճշգրիտ նյարդաբանական ախտորոշում երեխայի ախտանիշերին: Եվ այսպես ես դարձա այս թիմի կլինիկական մասի նյարդաֆիզիոլոգիայի ղեկավարը: Եվ վերջապես մենք հնարավորություն ունենք օգտագործելու այս տեխնոլոգիան` փաստացի օգնելու ուղեղի շեղումներով երեխաներին: Եվ ես ուրախ եմ ասելու համար, որ այժմ ես այս տեխնոլոգիան այստեղ` Հնդկաստանում, ներդնելու գործընթացի մեջ եմ:

Ես կուզեի ձեզ պատմել մի երեխայի մասին, ում պատմությունը եղել է նաև ABC-ի լուրերում: Յոթամյա Ջասթին Սենիգարը եկավ մեր կլինիկա աուտիզմի շատ ծանր ախտորոշմամբ: Շատ այլ աուտիկ երեխաների նման նրա գիտակցությունը փակված էր իր մարմնի մեջ: Պահեր Էին լինում, երբ նա իրոք անջատվում էր մի քանի վայրկյանով: Եվ բժիշկները ասել էին նրա ծնողներին, որ նա երբեք չի կարողանալու շփվել կամ հաղորդակցել, և որ նա հավանաբար երբեք չի խոսի:

Երբ մենք օգտագործեցինք այս նորարարական ԷԷԳ տեխնոլոգիան` Ջասթինի ուղեղին ուղղակիորեն նայելու համար, արդյունքները ապշեցուցիչ էին: Պարզվեց, որ Ջասթինը գրեթե անկասկած աուտիկ չէ: Նա տառապում էր ուղեղի նոպաներով, որոնց անհնար էր տեսնել անզեն աչքով, բայց որոնք փաստացի այն ախտանիշերն էին առաջացնում, որոնք նմանեցվում էին աուտիզնին: Ջասթինին հականոպային դեղորայք տալուց հետո նրա մոտ փոփոխությունները ապշեցուցիչ էին: 60 օրվա ընթացքում նրա բառապաշարը 2-3 բառից հասավ 300 բառի: Եվ նրա շփումը և հաղորդակցվելու ունակությունը այնքան կտրուկ էին բարելավվել, որ նա գրանցվեց սովորական դպրոցում և անգամ դարձավ կարատեի չեմպիոն:

Հետազոտությունը ցույց է տալիս, որ երեխաների 50 տոկոսը, երեխաների համարյա 50 տոկոսը, որոնց ախտորոշումն է աուտիզմ, իրականում տառապում են ուղեղի թաքնված նոպաներից: Ահա այն երեխաների դեմքերը, որոնց ես թեստավորել եմ, Ջասթինի պատմությանը նմանվող պատմություններով: Բոլոր այս երեխաները եկել էին մեզ մոտ աուտիզմի, ուշադրության պակասի, մտավոր հետամնացության, լեզվի խնդիրներով: Փոխարենը մեր ԷԷԳ սկանավորումը բացահայտեց նրանց ուղեղի յուրահատուկ թաքնված խնդիրներ, որոնք հավանաբար չէին կարող բացահայտվել նրանց վարքագծից ելնելով: Այսպիսով նման ԷԷԳ սկանավորումը թույլ տվեց մեզ ապահովել այս երեխաների շատ ավելի ճշգրիտ նյարդաբանական ախտորոշումը և շատ ավելի նպատակային բուժումը:

Չափազանց երկար ժամանակ է, որ զարգացման խախտումներով երեխաները տուժել են սխալ ախտորոշումից, մինչ նրանց իրական խնդիրները մնացել են չբացահայտված և բարդացել են: Եվ չափազանց երկար ժամանակ է, որ այս երեխաները և նրանց ծնողները տուժել են չարդարացված հիասթափությունից և հուսահատությունից: Բայց այժմ մենք նյարդաբանության նոր փուլում ենք, այն է, երբ մենք վերջապես կարող ենք դիտել ուղեղի ֆունկցիաները իրական ժամանակում առանց որևէ ռիսկի և կողմնակի ազդեցությունների, ներխուժելու և գտնել երեխաների բազում անկարողությունների իրական աղբյուրը:

Այսպիսով, եթե ես այսօր կարողացա ոգևորել ձեր լսարանի նույնիսկ մի մասին` կիսելու ախտորոշման այս նորարարական մոտեցումը անգամ մեկ ծնողի հետ, ում երեխան տառապում է զարգացման խախտումով. ապա գուցե ևս մեկ գլուխկոտրուկ ևս մեկ ուղեղում կլուծվի: Եվս մեկ միտք կվերաբացվի: Եվ ևս մեկ եևեխա, ում ախտորոշումը սխալ էր կամ համակարգը անգամ չէր ախտորոշել այն, վերջապես կգիտակցի իր իրական ներուժը, մինչդեռ կա ժամանակ նրա ուղեղի վերականգնման համար: Եվ այս ամենը երեխայի ուղեղի ալիքների դիտարկման շնորհիվ է զուտ կատարվում։

Շնորհակալություն:

(Ծափահարություններ)