Robert Gupta: A música é medicina, a música é cordura

Un día, un columnista de Los Angeles Times Steve Lopez paseaba polas rúas de Los Angeles cando ouviu unha música marabillosa. E a orixe era un home, un home afro-americano, engaiolante, engurrado, sen teito, tocando un violín que tan só tiña dúas cordas.

Estou contado unha historia que moitos de vostedes xa coñecen porque a columna de Steve constituíu a base dun libro, do que se fixo unha película con Robert Downey Jr. no papel de Steve Lopez, e Jamie Foxx como Nathaniel Anthony Ayers, o contra-chelista formado na Escola Julliard cuxa prometedora carreira foi interrrumpida polo tráxico padecemento dunha esquizofrenia paranoide. Nathaniel abandonou a Escola Julliard, sufriu unha profunda crise e 30 anos máis tarde vivía sen un teito nas rúas de Skid Row en Los Angeles Anímovos a que leades o libro de Steve ou miredes a película para entenderen non só o fermoso vínculo creado entre estes dous homes, senón tamén para comprenderen como a música axudou a crear esa unión, e no final foi o instrumento -- se me desculpan o xogo de palabras-- quen axudou a tirar a Nathaniel das rúas.

Coñecín a Mr. Ayers en 2008, hai dous anos, no Auditorio Walt Disney. Acababa de ouvir a interpretación da primeira e cuarta Sinfonías de Beethoven, achegouse ao escenario e presentouse. Falaba dun xeito moi xovial e sociábel sobre Yo-Yo Ma e Hillary Clinton e de que os Dodgers nunha chegarían ás Word Series, pola pouco fiel interpretación que o primeiro violín fixo no último movemento da Cuarta Sinfonía de Beethoven. E enleámonos a falar de música, e recibín un email de Steve uns poucos días máis tarde dicindo que Nathaniel estaba interesado en estudar violín comigo.

Agora, deberían mencionar que Nathaniel rexeita recibir tratamento porque cando o trataron foi con terapia de choque, antipsicóticos e esposas; e ese trauma ficou nel durante toda a súa vida. Mais agora en consecuencia el tende a ter esas crises esquizofrénicas, as peores das cales se manifestan como se estourase e entón desaparece durante días, vagando polas rúas de Skid Row, exposto aos seus terrores, co tormento da súa mente fóra de control.

E Nathaniel estaba nun estado de axitación tal cando empezamos coa nosa primeira lección no Concert Hall Walt Disney-- tiña nos seus ollos un brillo maníaco, estaba ido. E falaba sobre diaños invisíbeis e fume, e de cómo alguén o estaba a envelenar durante o sono.

Eu tiña medo, non por min senón que tiña medo de perdelo, de que se sumise noutra das súas crises, e de arruinar a súa relación co violín se empezaba a falarlle de escalas, arpexios e outros aspectos apaixonante da pedagoxía do violín. (risas) Así que, simplemente empecei a tocar, E toquei o primeiro movemento do Concerto para Violín de Beethoven.

E mentres tocaba, comprendín que había un cambio profundo nos ollos de Nathaniel. Era como se estivese baixo a influencia dalgún fármaco invisíbel, unha reacción química, da que o meu tocar era o seu catalizacor. E a furia maníaca de Nathaniel foi transformada en comprensión, unha tranquila curiosidade e un estado de graza. E de xeito milagroso, alzou o seu violín e empezou a tocar de ouvido, algúns retrincos de concertos para violín que despois me pediu que completase-- Mendelssohn, Tchaikovsky, Sibelius. E demos en falar sobre música, desde Bach Até Beethoven e Brahms, Bruckner, todos os B, desde Bartók até Esa-Pekka Salonen.

E comprendín que el non só tiña un coñecemento musical enciclopédico, senón que tiña con esta músia unha relación persoal. Falaba sobre ela coa mesma paixón e entendemento como a que eu comparto cos meus colegas da "Los Angeles Philharmonic". E tocando e falando sobre música, este home transformárase do home paranoico, perturbado que camiñaba polas rúas da cidade de Los Angeles no engaiolante, erudito, brillante, músico formado na Escola Juilliard.

A música é medicina. A música cambianos. E para Nathaniel, a música é cordura. Porque a música permítelle transformar os seus pensamentos e delirios en realidades, grazas á súa imaxinación e creatividade. E isto é unha vía de escape da súa mente atormentada. E comprendín que esta era a verdadeira esencia da arte. Esta era a verdadeira razón pola que facemos música, collemos algo que existen dentro de nós no noso máis íntimo cerne, as nosas emocións, e a través das nosas lentes artísticas, a través da nosa creatividade, somos quen de dar forma real a esas emocións. E a realidade desa expresión chega a todos nós e conmóvenos, inspíranos e únenos.

E para Nathaniel, a música tróuxoo até un grupo de amigos. O poder redentor da músico tróuxoo de regreso cunha unha familia de músicos que o entendían, que recoñecían os seus talentos e respectábano. E eu farei sempre música con Nathaniel, esteamos no Concert Hall Walt Disney ou en Skid Row, porque me lembra porqué me fixen músico. Grazas. (Aplausos)

Bruno Giussani: Grazas, graciñas. Robert Gupta. (Aplausos)

Robert: vou tocar algo que con moito papo roubei aos chelistas. Así que, por favor, descúlpenme.

(Risos) (Música) (Aplausos)