Jennifer Pahlka: programando un goberno mellor

Hai un par de anos comecei un programa co fin de intentar convencer aos mellores informáticos e deseñadores para que collesen un ano libre e traballasen nun medio que representa en boa medida o que moita xente odia; púxenos a traballar para o governo. O programa chámase "Code for America", é algo coma un Corpo de Paz para chapóns. Seleccionamos algúns cada ano e mandámolos traballar en concellos. No canto de envialos ao Terceiro Mundo, enviámolos ás xunglas municipais. Onde poden desenvolver grandes aplicacións, traballar con funcionarios. Pero o que fan é amosar o que é posíbel coa tecnoloxía de hoxe.

Preséntovos a AI. AI é unha boca de incendios de Boston. Aquí parece que está a buscar moza, pero en realidade busca a alguén que lle saque a neve de enriba, porque sabe que non ha valer para loitar contra o lume cando estea cuberto por un metro de neve. Como fixo para pedir axuda deste xeito único? Tivemos un grupo en Boston o ano pasado grazas ao programa Code for America. Estiveron alí en febreiro, e nevou moito o febreiro pasado. E decatáronse de que a cidade nunca limpaba estas bocas de incendios. Pero un deles, un rapaz chamado Erik Michaels-Ober, decatouse de algo, e é que os cidadáns retiraban a neve das rúas xusto diante destas cousas. Así que fixo o que faría calquera programador, creou unha aplicación.

Unha aplicación moi xeitosa que che permite adoptar unha boca de incendios. Así que aceptas limpalo cando neva. Se o fas podes pórlle nome, e el chamou ao primeiro AI. E se non o fas, outra persoa poderá roubarcho. Vedes que a dinámica é a dun inocente xogo. Trátase dunha pequena aplicación modesta. Se callar a máis pequena das 21 que se crearon o ano pasado. Pero está a facer algo que ningunha outra tecnoloxía gobernamental fai. Esténdese axiña.

Hai un tipo no departamento de tecnoloxía informática de Honolulu que viu esta aplicación e decatouse de que podería empregala, non para a neve, pero para que os cidadáns adoptaran sirenas contra os tsunamis. É moi importante que estas sirenas funcionen, pero a xente róuballes as baterías. Así que fai que os cidadáns se preocupen por elas. E en Seattle decidiron empregala para que os cidadáns limpasen os sumidoiros atascados. E Chicago estendeuna para que a xente se rexistrase para limpar as beirarrúas cando neva. Xa que logo sabemos de nove cidades que pensan utilizala. E isto espallouse en harmonía, orgánica e naturalmente.

Se sabedes algo sobre tecnoloxía gobernamental, sabedes que non adoita funcionar así. Desenvolver un software adoita levar un par de anos. Tiñamos un equipo que traballou nun proxecto en Boston o ano pasado que ocupou a tres persoas durante dous meses e medio. Era un xeito para que os pais viran onde estaban as escolas públicas axeitadas para os seus fillos. Dixéronnos que de termos feito isto a través das canles normais, teríanos levado dous anos polo menos e teríanos costado uns dous millóns de dólares. E iso non é nada. Hai un proxecto no sistema xurídico de California que lles está a custar aos contribuíntes dous mil millóns de dólares, e que non funciona. E existen proxectos coma este en tódolos niveis gobernamentais.

Tárdase dous días en desenvolver unha aplicación e logo espállase viralmente, e é toda unha axuda para as institucións gobernamentais. Axuda a un mellor funcionamento do goberno, non coma faría una empresa privada, que é o que moitos pensan. E non coma unha compañía tecnolóxica, se non coma a propia rede. É dicir, sen permisos, aberto, xenerativo. E iso é importante. Pero o máis importante desta aplicación é que representa como unha nova xeración fai fronte aos problemas do goberno non coma un problema dunha institución ríxida, máis ben coma un problema de acción colectiva. E é algo incrible, porque resulta que somos moi bos nas accións colectivas con tecnoloxías dixitais.

Hai unha ampla comunidade de xente que desenvolve as ferramentas que precisamos para facer cousas xuntos de xeito eficiente. Non son só os tipos do Code for America, hai centos de persoas por todo o país que desenvolven aplicacións cidadás cada día nas súas propias comunidades. Non perderon a esperanza no goberno. Están moi frustrados con el, pero non se queixan, arránxano. E esta xente sabe algo que perdemos de vista. E é que cando eliminas tódolos teus sentimentos sobre política e as oficinas do goberno e todas esas cousas que nos poñen de mal humor, o goberno é, en esencia, en palabras de Tim O'Reilly, "O que facemos xuntos que non podemos facer sós".

Moita xente perdeu a esperanza no goberno. E se sodes unha desas persoas, prégovos que o reconsideredes, porque as cousas están a cambiar. A política non muda, o goberno muda. E xa que o goberno acada o poder grazas a nós lembrades "Nós o pobo"? como o vexamos ha afectar como os cambios acontecen.

Non sabía moito sobre o goberno cando comecei este programa. E ó igual que moita xente, pensaba que o goberno consistía en elixir ás persoas para uns cargos. Ben, logo de dous anos, cheguei á conclusión de que, en especial o goberno local, é cuestión de donicelas.

Este é o centro de chamadas para servizos e liña de información. É onde acabas se chamas ao 911 da túa cidade. Se algunha vez tiveches a oportunidade de ver o centro de chamadas da túa cidade, como fixo o noso compañeiro Scott Silverman como parte do programa en realidade, todos o fan veredes que a xente chama ao goberno, por un amplo abano de cousas, mesmo que haxa unha donicela na túa casa. Scott recibiu esta chamada. Escribiu "Donicela" na base de datos oficial. E non conseguiu nada. Probou con control de animais. E por fin, díxolle, "Mire, pode abrir as portas da súa casa e poñer a música moi alta e agardar a que marche?" E funcionou. Ben por Scott. Pero non foi a fin das donicelas.

Boston non só ten un centro de chamadas. Ten unha aplicación para Internet e móbil, chamada Citizens Connect. Non desenvolvemos nós esta aplicación. É o traballo de moita xente válida da oficina de novas tecnoloxías urbanas de Boston. Un día -é un informe actual- presentouse isto: "Donicela no meu cubo do lixo. Non sei se está morta. Como a saco de aquí? Pero o que ocorre con Citizens Connect é distinto. Polo que Scott estaba falando de persoa a persoa. Pero en Citizens Connect todo é público, todos poden velo. E neste caso, un veciño viuno. E vimos o seguinte informe que dicía, "Fun á súa casa, encontrei o cubo detrás da casa. Donicela? Comprobado. Viva? Si. Baleirei o cubo. Marchei a asa. Boas noites doce donicela".

(Risos)

Moi sinxelo. É incrible. Isto é o encontro do dixital co físico. E tamén é moi bo exemplo dun goberno entrando no xogo das masas. Pero tamén é un bo exemplo de goberno como plataforma. E aquí non é necesariamente unha definición tecnolóxica de plataforma. Só falo sobre unha plataforma para a xente para que se axuden a si mesmos e a outros. Así que un cidadán axuda a outro cidadán, pero o goberno xoga un papel esencial aquí. Conecta a esas persoas. E podería conectalas cos servizos gobernamentais se o precisaran, pero un veciño é moito mellor e unha alternativa máis barata cós servizos gobernamentais. Cando un veciño axuda a outro, fortalecemos as nosas comunidades. Chamar ao control de animais custa moitos cartos.

Unha cousa importante que debemos saber sobre os gobernos é que non é o mesmo ca política. Moita xente enténdeo, pero pensan que unha cousa vai da man da outra. Que a nosa achega ao sistema gobernamental é o voto. Cantas veces eliximos un líder político, e ás veces gastamos moita enerxía elixindo un novo líder político, e logo sentámonos e agardamos a que o goberno reflicta os nosos valores e cubra as nosas necesidades, e logo case que nada muda? Iso é porque o goberno é un amplo océano e a política é o recheo da cima. E o que está debaixo é o que chamamos burocracia. E dicimos esa palabra con desprezo. Pero é ese desprezo o que fai que as cousas que nos pertencen e polas que pagamos sexan algo que vaia na nosa contra, e entón quitámonos poder a nós mesmos.

A xente parece que pensa que a política é sexy. Se queremos que esta institución traballe para nós, imos ter que facer que a burocracia sexa sexy. Porque alí é onde o traballo real dos gobernos ten lugar. Temos que relacionarnos coas máquinas do goberno. Iso fixo o movemento OccupytheSEC. Vistes a esta xente? É un grupo de cidadáns preocupados que escribiron un detallado informe de 325 páxinas que é unha resposta á petición do SEC para comentar o proxecto de reforma financeira. Iso non é ser politicamente activo, iso é ser burocraticamente activo.

Agora para aqueles que perderon a esperanza no goberno, é hora de que se vos preguntedes que mundo lle queredes deixar aos vosos fillos. Tedes que ver os enormes retos que van ter que afrontar. Pensamos que imos ir onde temos que ir sen arranxar a única institución que pode actuar e preocuparse por todos nós? Non podemos vivir sen o goberno, pero necesitámolo para sermos máis efectivos. O bo é que a tecnoloxía fai posíbel reformular fundamentalmente a función do goberno dun xeito que poida escalar fortalecendo a sociedade civil. E hai unha xeración aí fóra que medrou con Internet, e saben que non é tan difícil facermos as cousas xuntos, só hai que crear os sistemas axeitados.

A idade media dos nosos compañeiros é de 28, polo que son, mal que me pese, case unha xeración máis vella ca maioría deles. Esta é unha xeración que medrou dando por descontadas as súas voces. Non loitan na batalla que todos loitamos sobre quen pode falar, todos poden falar. Poden dar as súas opinións mediante calquera canal en calquera momento, e fano. Cando se enfrontan co problema do goberno, non se preocupan de usar as súas voces. Usan as súas mans. Usan as súas mans para crear aplicacións para que o goberno funcione mellor.

E esas aplicacións déixannos empregar as nosas mans para mellorar as nosas comunidades. Que pode ir dende limpar unha boca de incendio, podar unhas pólas, sacar unha donicela dun cubo do lixo. E de certo, podemos limpar esas bocas de incendios sen máis, moita xente faino. Pero estas aplicacións son pequenos recordatorios de que non só somos consumidores, non somos consumidores de gobernos, pagando os nosos impostos e tendo servizos. Somos máis ca iso, somos cidadáns. E non imos arranxar os problemas do goberno ata que non arranxemos a nosa cidadanía.

A pregunta que teño: cando se trata de cousas grandes e importantes que precisamos facer xuntos, todos nós xuntos, imos ser unha gran masa de voces, ou imos tamén ser unha masa de mans?

Grazas.

(Aplausos)