Erik Johansson: Fotografía imposible

Estou aquí para compartir 'a miña' fotografía. Isto é fotografía? Porque, claro, esta é unha fotografía que non poden sacar coas súas cámaras.

Con todo, o meu interese pola fotografía comezou cando conseguín a miña primeira cámara dixital aos 15 anos. Mesturouse coa miña paixón anterior polo debuxo, mais foi un pouco diferente, porque ao empregar a cámara o proceso estaba máis ben na planificación. E cando un saca unha fotografía cunha cámara, o proceso termina cando se preme o pulsador. Para min a fotografía tiña máis que ver con estar no lugar idóneo, no momento idóneo. Parecíame que calquera o podía facer.

Por iso quería crear algo diferente, algo onde o proceso comezase ao premer o pulsador. Fotos coma esta: unha construción nunha estrada moi transitada. Pero ten un xiro inesperado. E, a pesar disto, mantén un nivel de realismo. Ou fotos coma estas... escuras e coloridas á vez pero todas co obxectivo común de manter o nivel de realismo. Cando digo realismo digo foto-realismo. Porque, claro, non é algo que poida ser realmente capturado pero eu sempre quero que pareza que foi capturado dalgún xeito como una fotografía. Fotos nas que un terá que pensar un momento para descubrir o truco. Entón isto ten máis que ver con capturar unha idea que con capturar un momento realmente.

Pero, cal é o truco que as fai parecer reais? Ten que ver cós detalles ou coas cores? Ten que ver coa luz? Qué é o que crea a ilusión? As veces a perspectiva é a ilusión. Pero ao final trátase do noso xeito de interpretar o mundo e como pode ser percibido nunha superficie bidimensional. En realidade non trata de se é realista senón do que pensamos que é realista.

Por iso creo que os fundamentos son moi sinxelos. Eu véxoo coma un crebacabezas da realidade no que tomamos diferentes pezas da realidade e as xuntamos para crear unha realidade alternativa. Déixenme amosarlles un sinxelo exemplo. Aquí temos tres obxectos físicos perfectamente imaxinables, algo que todos podemos relacionar con vivir nun mundo tridimensional. Pero combinados de certo modo poden crear algo que aínda parece tridimensional; como se poidese existir. Pero, ao mesmo tempo, sabemos que non pode existir. Así, enganamos aos nosos cerebro porque o cerebro simplemente non acepta o feito de que iso realmente non ten sentido. E vexo o mesmo proceso ao combinar fotografías. Realmente consiste en combinar realidades diferentes.

Entón as cousas que fan que unha fotografía pareza realista, creo que son esas nas que nin sequera pensamos; as cousas que nos arrodean na nosa vida diaria. Pero cando combinamos fotografías, é realmente importante ter en conta isto. Porque do contrario parecerá raro dalgún xeito. Por iso me gustaría dicir que hai tres reglas sinxelas que seguir para lograr resultados realistas. Como poden ver, estas imaxes non son moi especiais. Pero combinadas, poden crear algo coma isto.

Así que a primeira regla é que as fotos combinadas deben de ter a mesma perspectiva. Segundo, as fotos combinadas deben de ter o mesmo tipo de luz. E estas dúas imaxes cumpren con estes requisitos; foron sacadas á mesma altura e co mesmo tipo de luz. O terceiro punto trata de facer imposible distinguir onde comezan e rematan as distintas imaxes cunha unión perfecta. Ten que ser imposible dicir como se compuxo a imaxe en realidade. Facendo coincidir a cor, o contraste e o brillo nos bordes que hai entre as diferentes imaxes, engadindo defetos fotográficos como profundidade de campo, cores desaturadas e ruído, borramos os límites entre as distintas imaxes e facemos que pareza unha soa imaxe, a pesar do feito de que unha soa imaxe en realidade pode ter centos de capas.

Este é outro exemplo. (Risas) Podería pensarse que isto é a imaxe dunha paisaxe e a parte inferior é o que foi manipulado. Pero esta imaxe está totalmente composta por fotografías de distintos lugares. Personalmente penso que é máis fácil en realidade crear un lugar que atopalo, porque un non precisa comprometer as ideas que ten na cabeza. Pero isto require moita planificación. E como pensei esta idea no inverno, sabía que tiña varios meses para a planificar, para atopar os distintos lugares para as pezas do crebacabezas. Por exemplo, o peixe foi capturado nunha saída a pescar. As costas son dunha ubicación diferente. A parte subacuática foi capturada nun pozo de pedra. E si, mesmo fixen vermella a casa do cumio da illa para que asemellase máis sueca.

Así que para lograr un resultado realista, creo que fai falla planificación. Sempre se comeza cun boceto, unha idea. Logo hai que combinar as diferentes fotografías. E aquí cada peza está moi ben pensada. Se un fai un bo traballo ao tomar as fotos o resultado pode ser moi fermoso e á vez moi realista. Todas as ferramentas están aí, e o única cousa que nos limita é a nosa imaxinación.

Grazas.

(Aplausos)