Aparna Rao: Arte de alta tecnoloxía (cun toque de humor)

Ola. Hoxe, vouvos amosar unhas pinceladas de oito dos meus proxectos, feitos en colaboración co artista danés Soren Pors. Facémonos chamar Pors & Rao e vivimos e traballamos na India.

Gustaríame comezar co meu primeiro obxecto, ao que chamo "O teléfono tío". Inspireime no peculiar hábito do meu tío de pedirme constantemente que faga cousas por el, case coma se eu fose unha extensión do seu corpo: acender as luces ou levarlle un vaso de auga ou un paquete de tabaco. Cando medrei, a cousa foi a peor e comeceino a ver como unha forma de control. Por suposto, non podía dicir nada nunca porque o tío é unha figura moi respetada na familia india. O que máis me irritaba e desconcertaba era o seu uso do teléfono fixo. El collería o auricular e agardaría a que eu marcase o número por el. En resposta e como agasallo para o meu tío, fíxenlle "O teléfono tío". É tan longo que fan falta dúas persoas para usalo. É exactamente a forma na que o meu tío usa un teléfono diseñado para unha persoa.

O problema é que, cando marchei de casa e fun á universidade, empecei a botar de menos as súas ordes. Por iso lle fixen unha máquina de escribir dourada coa que podía dar as súas ordes a sobriños e sobriñas de todo o mundo mediante correos electrónicos. O que tiña que facer era coller un papel, colocar o papel no carro, escribir o correo electrónico ou orde e sacar o papel. Este aparello enviaría automaticamente á persoa en cuestión a carta en forma de correo electrónico. Aquí podedes ver que insertamos moitos aparellos electrónicos que entenden todas as accións mecánicas e convértenas en dixitais. Así, o meu tío só trata cunha interface mecánica. E, desde logo, o obxecto ten que ser grandioso e ter un toque de ritualismo, como lle gusta ao meu tío.

O seguinte traballo é un aparello sensible ao son que chamamos cariñosamente "Os Pigmeos". Queríamos traballar coa noción de estar rodeados dunha tribu de criaturas tímidas, sensibles e doces. Isto funciona así. Temos estes paneis aquí na parede e, detrás, temos estas pequenas criaturas que se agochan. En canto nos quedamos en silencio, intimidan. E se hai máis silencio aínda, estiran os pescozos. E ao mínimo son, agóchanse de novo.

Así, temos estes paneis en tres paredes dunha habitación. E tivemos uns 500 destes pequenos pigmeos agochados detrás. E así é como funciona. Este é un prototipo de vídeo. Cando hai silencio, saen de detrás dos paneis e oen como os humanos ou as criaturas reais. E fanse inmunes aos sons que os asustan de alí a pouco. Non reaccionan aos sons de fondo. Oiredes un tren nun momento ao que non reaccionan. (ruido) Pero reaccionan aos sons en primeiro plano. Oiredes iso nun segundo. (asubiando) Traballamos moi duro para os facer o máis realistas posible. Cada pigmeo ten o seu propio comportamento, psique, cambios de humor, personalidades, etc. Este é un prototipo moi prematuro. Por suposto, foi a mellor despois diso. Fixemos que reaccionaran á xente, pero vimos que a xente era bastante xoguetona e infantil con eles.

Este é un aparello de vídeo chamado "A persoa desaparecida". Estabamos bastante intrigados coa idea de xogar coa noción de invisibilidade. Como sería posible experimentar a invisibilidade? Traballamos cunha empresa especializada en cámaras de vixilancia e pedímoslles que crearan un software connosco usando unha cámara que podía mirar á xente na habitación, seguir a esta xente e substituír a unha persoa co fondo, volvéndoas invisibles.

Vouvos amosar un prototipo moi prematuro. Á dereita, podedes ver ao meu colega Soren, que, de feito, está no espazo. E á esquerda, veredes o vídeo procesado onde a cámara o fai invisible. Soren entra no cuarto. Vaia! Faise invisible. Podedes ver como a cámara o segue e o borra. É un vídeo prematuro, polo que aínda non trataramos o solapamento e todo iso, pero perfeccionouse axiña, máis adiante. Isto fixémolo nunha habitación onde había unha cámara mirando ao espazo e tiñamos un monitor en cada parede. E segundo a xente entraba na habitación, veríanse a si mesmos no monitor, excepto por unha diferenza: unha persoa era constantemente invisible onde queira que se moveran na habitación.

Este traballo chámase "A sombra do sol". Foi case como unha folla de papel, coma un recortable dun debuxo infantil dunha mancha de petróleo ou un sol. Por diante, este obxecto parecía ser moi forte e robusto e de lado, case parecía moi débil. A xente camiñaría pola habitación e case o ignoraría pensando que era algunha trapallada. Pero en canto pasaran preto, comezaría a trepar pola parede de forma brusca. Cansaríase e desplomaríase sempre.

(gargalladas)

Este traballo é unha caricatura dun home do revés. A súa cabeza é tan pesada, chea de pensamentos pesados, que parece que cae no seu sombreiro e o seu corpo crece del case coma unha planta. O que fai é moverse arredor da súa cabeza coma se estivese bébedo nun movemento moi impredecible e extremedamente lento. Está como obrigado por ese círculo. Porque se ese círculo non estivese aí e o solo fora moi chan, comezaría a deambular polo espazo. E non hai cables. Mostrareivos un exemplo. Cando a xente entra na habitación, actívase este obxecto. E, moi lentamente, nuns minutos, achégase terriblemente, colle velocidade e parece que está a punto de caer. Este é un momento importante porque queriamos infundir no espectador un instinto de case ir e axudar ou salvar ao suxeito. Aínda que non o necesita porque el mesmo é quen de erguerse outra vez.

Este traballo foi un auténtico reto técnico para nós e traballamos moi duro, como na maioría dos nosos traballos, durante anos para conseguir unha mecánica, un equilibrio e unha dinámica perfectos. Foi moi importante para nós establecer o momento exacto no que caería, porque se o faciamos de xeito que perdese o equilibrio, entón danaríase, e se non caera o suficiente, non infundiría ese fatalismo, ou ese efecto de querer ir a o axudar. Vouvos amosar un vídeo moi rápido onde facemos unha proba. É moito máis rápido. Ese é o meu compañeiro. Déixao ir. Agora estase poñendo nervioso, así que vai o vai coller. Pero non precisa o facer, porque consegue erguerse por si mesmo.

Este é un traballo co que estivemos moi intrigados, traballando coa estética da pel incrustada con miles de diversos tamaños diminutos de fibra óptica, que brillaban coma o ceo nocturno. E está á escala do ceo nocturno. Envolvemos isto arredor dunha gota con forma de oso de peluche, que estaba colgado do teito. A idea era contrastar algo tan frío, distante e abstracto coma o universo coa forma familiar dun oso de peluche, que é moi reconfortante e íntimo. A idea era que nalgún momento deixariades de mirar a forma dun oso de peluche e case o percibiriades como un buraco no espazo, coma se estivesedes mirando un ceo nocturno brillante.

Este é o último traballo, aínda en proceso, e chámase "Recheo de espazo". Imaxinade un cubiño así de grande diante de vós no medio da habitación e que, según vos achegades, intentase intimidarvos converténdose nun cubo o dobre de alto e de catro veces o seu volume. Este obxecto está en constante expansión e contracción para crear unha dinámica con xente movéndose darredor, coma se intentase ocultar un segredo nas súas xuntas ou algo así.

Traballamos con moita tecnoloxía, pero en realidade non nos gusta, porque nos causa moito sufrimento no noso traballo durante anos e anos. Pero a usamos porque estamos interesados no xeito en que nos axuda a expresar emocións e patróns de comportamento nestas criaturas que creamos. Cando unha criatura nos vén á mente, e case coma se o proceso de creación fose a descubrir a maneira na que esta criatura quere existir, que forma quere coller e como se quere mover.

Grazas.

(aplausos)