Adora Svitak: O que os adultos poden aprender dos nenos

Quero comezar cunha pregunta: ¿Cando foi a última vez que vos chamaron "infantís"? Para os nenos coma min, que nos chamen infantís é algo frecuente. Cada vez que facemos esixencias irracionais, amosamos un comportamento irresponsábel ou manifestamos calquera outro indicio de que somos cidadáns estadounidenses normais chámannos infantís. E iso amólame moito. Despois de todo, botade un ollo a estes acontecementos: Imperialismo e colonización, guerras mundiais, George W. Bush. Preguntádevos: ¿quen son os responsables? Os adultos.

¿E qué fixeron os nenos? Ben, Ana Frank emocionou a millóns de persoas coa súa impactante versión do Holocausto; Ruby Bridges axudou a poñer fin á segregación nos Estados Unidos; e, máis recentemente, Charlie Simpson axudou a recadar 120.000 libras para Haití coa súa pequena bicicleta. Entón, como queda demostrado con estes exemplos, a idade non ten nada que ver. O trazo que a palabra "infantil" implica está presente tan a cotío nos adultos que deberíamos suprimir esa palabra que discrimina pola idade cando criticamos comportamentos irracionais ou irresponsables.

(Aplausos)

Grazas.

Pero, ¿quen pode dicir que algúns tipos de pensamentos irracionais non son exactamente o que o mundo precisa? Pode que tivesedes grandes plans no pasado, pero que os detiverades ó pensar: "É imposible", "custa de máis", ou "non me vai beneficiar". Para ben ou para mal, os nenos non poñemos tantos obstáculos á hora de pensar en razóns para non facer algo. Os nenos poden estar cheos de aspiracións inspiradoras e ideas esperanzadoras. Coma o meu desexo de que ninguén pase fame ou que todo fose coma unha utopía de balde. ¿Cantos de vostedes aínda soñades así e credes nas posibilidades? Ás veces o coñecemento da historia e os erros pasados de ideais utópicos poden ser unha carga porque sabedes que se todo fose de balde, as reservas de alimentos poderían reducirse e a escaseza levaría ó caos. Por outra parte, os nenos aínda soñamos coa perfección. E iso é bo porque para podermos facer algo realidade, primeiro temos que soñalo.

En moitos aspectos a nosa audacia imaxinativa axuda a estender os límites da posibilidade. Por exemplo, o Museo do Vidro en Tacoma (Washington), o meu estado natal. ¡Arriba Washington! (Aplausos) ten un programa chamado "Os nenos deseñan vidro", onde os nenos debuxan as súas propias ideas en vidro. O artista encargado dixo que sacaron algunhas das súas mellores ideas do programa porque os nenos non pensan nas limitacións do difícil que pode ser soprar o vidro en certas formas: só pensan en boas ideas. Cando un pensa en vidro, pode pensar en coloridos deseños de Chihuly ou pode que en floreiros italianos, pero os nenos desafían ós artistas do vidro para ir máis alá, a un reino de serpes co corazón roto e nenos touciño, que como poden ver, teñen visión cárnica. (Risos)

A nosa sabedoría inherente non ten que ser coñecementos privilexiados. Os nenos xa aprenden moito dos adultos, e nós temos moito que partillar. Creo que os adultos deberían comezar a aprender dos nenos. Eu dou os máis dos meus discursos fronte a un público do mundo da educación, mestres e estudantes, e gústame esta analoxía: Non debería ser só un mestre ó fronte da clase dicindo ós estudantes "fai isto, fai aquilo". Os estudantes deberían ensinar ós seus mestres. A aprendizaxe entre adultos e nenos debería ser recíproca. A realidade, desafortunadamente, é un pouco diferente, e ten moito que ver coa confianza, ou a falta dela.

Pero, se non confías en alguén, poslle restricións, ¿non si? Se dubido da capacidade da miña irmá maior de devolverme o 10 por cento de interese que establecín sobre o seu último préstamo, voulle negar a capacidade de obter de min máis cartos ata que mos devolva. (Risos) Historia real, por certo. Os adultos parecen ter unha actitude restritiva cara ós nenos, dende o "non fagas iso", "non fagas isto" no libro da escola, ata as restricións no uso de internet. Como amosa a historia, os réximes vólvense opresivos cando se obsesionan con manter o control. E, aínda que os adultos non chegan ao nivel dos réximes totalitarios, os nenos teñen pouca ou ningunha voz na creación das regras, cando a actitude debería ser recíproca, é dicir, a poboación adulta debería aprender a ter en conta os desexos da poboación máis nova.

Pero o que é aínda peor que a restrición é que os adultos a miúdo subestiman a capacidade dos nenos. Encántannos os desafíos, pero cando as expectativas son baixas, afundimos con elas, crédeme. Os meus propios pais tiñan de todo menos baixas expectativas para a miña irmá e máis eu. Vale, non nos dicían que fósemos médicos ou avogados ou algo así, pero o meu pai líanos sobor Aristóteles e os pioneiros que loitaban contra os xermes cando moitos dos outros nenos escoitaban cancións infantís como "As rodas do autobús xiran e xiran". Tamén escoitábamos esa, pero os pioneiros molaban moito. (Risos)

Gústame escribir desde que tiña catro anos e cando tiña seis anos a miña nai mercoume a miña propia computadora con con Microsoft Word. Grazas Bill Gates e grazas mamá. Escribín máis de 300 historias curtas nesa computadora, e quería que mas publicaran. No canto de mofarse da herexía de que una nena quixera ser publicada ou dicir que agardara ata que fose máis vella, os meus pais apoiáronme moito. Moitos editores non foron tan alentadores. Ironicamente un dos editores de libros infantís máis importantes dixo que eles non traballaban con nenos... ¿Editores para nenos que non traballan con nenos? Non sei, creo que estades alienando moita clientela. (Risos) Porén, un editor, Action Publishing, estaba disposto a dar ese paso, confiar en min e escoitar o que tiña que dicir. Publicaron o meu primeiro libro, "Flying Fingers", podedes velo aquí, e desde entón fun falar a centos de escolas, dei congresos a centos de educadores e finalmente estouvos a falar a vós hoxe.

Agradezo a vosa atención porque para amosar que vos importa de verdade, escoitades. Pero hai un problema coa optimista imaxe de que os nenos son moito mellores cós adultos. Os nenos medran e convértense en adultos coma vós. (Risos) ¿Coma vós? ¿En serio? O obxectivo non é converter ós nenos no voso tipo de adulto, se non en mellores adultos do que fostes, o que pode ser un gran desafío tendo en conta os vosos credenciais. (Risos) Pero o progreso sucede porque as novas xeracións e as novas eras crecen, desenvólvense e son mellores cás anteriores. É a razón pola que xa non estamos na Idade Escura. Sen importar a túa posición ou lugar na vida é imperativo crear oportunidades para os nenos para que poidan crecer e vos poidan liquidar. (Risos)

Adultos e achegados TEDeiros, precisades escoitar e aprender dos nenos confiar neles e agardar máis deles. Debedes prestarlles oídos hoxe porque son os líderes do mañá, o que significa que van coidar de vós cando sexades vellos e senís. Non, é broma: En serio, imos ser a próxima xeración, os que van sacar o mundo adiante. E en caso de que pensedes que isto non vos afecta, lembrade que a clonación é posible, e que implica volver pasar pola infancia outra vez, e nese caso quereredes ser escoitados igual cá miña xeración. O mundo precisa oportunidades para os novos líderes e novas ideas. Os nenos precisan oportunidades de liderar e ter éxito. ¿Estades preparados para corresponderlles? Porque os problemas do mundo non deberían ser unha reliquia familiar dos humanos.

Grazas. (Aplausos) Grazas. Grazas.