Marco Tempest: Mahiwagang kwento (pinagyamang realidad)

Marco Tempest: Gusto kong ipakita ngayon ang produkto ng isang eksperimento. Ngayon ang magsisilbing debut nito. Ipapakita nito ang tinatawag na augmented reality (pinagyamang realidad). Ang mga mapapanood niyo ngayon ay hindi prerecorded. Live itong nagaganap at magpapakitang-gilas sa real time. Itinuturing ko itong isang uri ng mahika ng teknolohiya. Kaya sana gumana ito. At itutok ang mga mata sa malaking screen.

Pinagyamang realidad ay ang pagsasanib ng totoong mundo at ng imaheng likha ng kompyuter. Marahil ito na ang tamang paraan upang siyasatin ang salamangka at tanungin, kung bakit sa panahon ng teknolohiya, patuloy tayong namamangha. Ang salamangka ay isang panlilinlang, isang panloloko na kinawiwilihan natin. Upang mangyari ang panloloko, ang unang gagawin ng manonood ay isantabi ang kanilang paniniwala. Ayon sa makatang si Samuel Taylor Coleridge ito ang pagkakataong nagiging bukas ang isipan.

Samuel Taylor Coleridge: Sinusubukan kong iwangis ang aking sinusulat sa katotohanan nang upang sa imahinasyon, mabilis maisasantabi ang sariling paniniwala, at upang masasabi, kahit saglit lang, na nabuo ang paniniwala sa tula.

MT: Itong paniniwala sa kathang-isip ay napakahalaga upang mabuo ang damdamin ng anumang palabas. Kung wala ito, ang script ay mga salita lamang. Ang pinagyamang realidad ay makabagong teknolohiya lamang. At ang bilis ng kamay ay isang pagpapamalas lamang ng galing ng ating isipan. Magaling tayo sa pagsasantabi ng sariling paniniwala. Ginagawa natin 'to araw-araw, habang nagbabasa ng nobela, nanonood ng telebisyon o sa pagpunta sa sinehan. Maluwag sa kalooban nating pinapasok ang ibang mundo kung saan ipinagbubunyi natin ang mga bayani at umiiyak para sa mga taong hindi natin kilala. Kung wala ang kakayahang ito walang salamangka.

Si Jean Robert-Houdin, ang pinakamahusay na illusionist ng Pransya, ang unang nagtukoy sa papel ng salamangkero bilang mananalaysay. Nakapaskil sa aking studio ang mga sinabi niya.

Jean Robert-Houdin: Ang isang salamangkero ay hindi sirkero. Siya ay isang artista na gumaganap bilang salamangkero.

MT: Ibig sabihin, ang mahika ay teatro at bawat trick ay isang twist. Ang mga trick ng salamangka ay may sinusundan na halimbawa ng kathang-isip na salaysay. May mga kwento ng paglikha at pagkawala, kamatayan at pagkabuhay muli, at mga balakid na pagtatagumpayan. Marami nito ay puno ng drama. Ang mga salamangkero ay naglalaro ng apoy at bakal, umiiwas sa nangangalit na lagari, lakas-loob na hinuhuli ang mabilis na bala o tangkaing takasan ang tiyak na kamatayan. Subalit hindi nais ng manonood na mamatay ang salamangkero, dahil nais nila itong makita na buhay. Dahil ang mga pinakamagagandang kwento ay may masayang pagtatapos.

Bawat magic trick, may iisang espesyal na sangkap. Lahat sila ay kuwentong may twist. Inimungkahi ni Edward de Bono na ang utak ay makinang sanay sa magkakatugmang hugis. Ika niya, sinasamantala ng mga salamangkero ang ang paraang ito sa utak ng manonood.

Edward de Bono: Ang pagtatanghal ng mahika ay nakasalalay sa tinatawag na momentum error. Pinapaniwala ang manonood ng ilang bagay na sadyang kapanipaniwala, ngunit, sa katunayan, ay hindi tugma sa totoong nasasaksihan niya.

MT: Sa aspetong 'yan, ang magic trick ay tulad ng mga biro. Dinadala tayo ng mga biro sa sa isang inaasahang direksyon. Ngunit kapag biglang liko ang isip natin tungo sa hindi inaasahang bagay, tayo ay napapatawa. Katulad ito sa nangyayari sa mga nanonoood ng magic trick. Ang kinalabasan ay hindi tugma sa lohika, isang bagong pananaw sa problema, at ipinapakita ng manonood ang pagkamangha sa pagtawa. Nakakatuwa ang karanasang maloko.

Ginawa ang mga kwento upang sila ay maibahagi. Gusto natin itong ibahagi sa iba. Matapos kong gawin ang isang trick sa isang kasayahan -- (Taong tumatawa) agad na hihilahin ng taong iyon ang kaibigan niya at hihiling na gawin ko ulit ang trick. Nais nilang ibahagi ang karanasan. Pinapahirap nito ang aking trabaho, sapagkat kung gusto ko silang masorpresa, kailangang pareho ang simula ng kwento ngunit iba ang pagtatapos -- isang panloloko na may twist sa isa pang twist. Ito ang aking pinagkakaabalahan.

Naniniwala ang mga eksperto na ang silbi ng mga kwento ay higit sa pagbibigay-aliw. Nag-iisip tayo ayon sa anyo ng salaysay. Inuugnay natin ang mga kaganapan sa mga emosyon at nalilikha ang pagkakasunod-sunod na madaling maunawaan. Ito ay espesyal na katangian ng tao. Gusto nating magkuwento, ito man ay ang trick na nakita natin sa isang kasayahan, masamang araw sa loob ng opisina o ang magandang paglubog ng araw mula sa bakasyon.

Sa panahon ngayon, salamat sa teknolohiya, mas madali nating naibabahagi ang mga kuwentong ito, sa pamamagitan ng email, Facebook, blog, tweet, sa TED.com. Ang mga kagamitan sa social networking, nagsisilbing silang makabagong campfire kung saan nakapalibot ang mga taong nais marinig ang ating mga kwento. Ang katotohanan ay nagiging pagtutulad at talinghaga, at paminsan-minsan, mala-pantasya. Pinapaganda natin ang gaspang sa ating mga buhay upang magmukha itong kaaya-aya at buo. Binubuo ng mga kwento natin kung sino tayo at, kung minsan, ang mga tao na nais nating maging. Sila ang nagbibigay sa'tin ng pagkakakilanlan at pagkakabuklod. At kung maganda ang isang kwento, maari itong magbigay sa'tin ng ngiti.

Salamat.

(Palakpakan)

Salamat.

(Palakpakan)