Sabi ni Joachim de Posada, Wag kainin ang marshmallow

Nandito ako dahil mayroon akong isang mahalagang mensahe: Sa palagay ko nahanap na natin ang susi sa tagumpay. At natagpuan ito malapit dito, sa Stanford. Dinala ng isang propesor ng sikolohiya ang mga batang apat na taong gulang sa isang kuwarto at iniwan sila doon. At sinabi niya sa isang bata, na apat-na-taong gulang, "Johnny, iiwan ko itong marshmallow at aalis ako dito sa loob ng 15 minuto. Kung sa pagbalik ko, nandito pa ang marshmallow, makakakuha ka ng isa pa. Magiging dalawa 'yan." Ang pagsabi sa isang apat-na-taong gulang na maghintay ng 15 minuto para sa isang bagay na gusto nila, ay katumbas ng pagsabi sa atin na, "Dadalhin namin ang inyong kape sa loob ng 2 oras." (Tawanan) Eksaktong katumbas.

Anong nangyari nung umalis ang propesor sa kuwarto? Sa sandaling nagsara ang pinto... Dalawa sa bawat tatlong bata, kinain ang marshmallow. Limang segundo, 10 segundo, 40 segundo, 50 segundo, dalawang minuto, apat na minuto, walong minuto. Ang ilan, nakapagtiis sa loob ng 14-at-kalahating minuto. (Tawanan) Hindi magawa. Hindi makapaghintay. Kapansin-pansin na isa sa bawat tatlo ay tinitigan ang marshmallow at gumanito.. Tinitigan. Ibinalik. Naglakad-lakad sila. Naglaro gamit ang kanilang pantalon at saya.

Ang batang iyon, sa edad na 4, ay naunawaan na ang pinakamahalagang prinsipyo ng tagumpay, ang pagpapaliban ng gantimpala. Disiplina sa sarili: ang pinakamahalagang susi sa tagumpay. Matapos ang 15 taon, halos 14 o 15 taon na, isang karugtong na pag-aaral. Ano ang nalaman nila? Hinanap nila ang mga batang iyon na ngayo'y 18 at 19 na. Nalaman nila na 100 porsyento ng mga bata na hindi kinain ang marshmallow ay naging matagumpay. Matataas ang kanilang marka. Kahanga-hanga ang kanilang mga nagawa. Naging masaya sila. Marami silang plano sa buhay. Maganda ang kanilang naging ugnayan sa mga guro at kapwa mag-aaral. Maayos ang kanilang buhay.

Sa isang banda, marami sa mga bata na kinain ang marshmallow, maraming naging problema. Hindi sila nakapasok ng kolehiyo. Mababa ang kanilang grado. Nag-drop out ang ilan sa kanila. Ilan sa natira mababa pa rin ang grado. Ang ilan, maganda naman ang grado.

May tanong na bumabagabag sa aking isipan: Magiging magkatulad ba ang resulta kung mga batang Latino sila kaysa sa batang Amerikano? Kaya pumunta ako ng Colombia. At inulit ko ang eksperimento. At naging nakakatuwa naman; ang mga bata ay edad apat, lima, at anim. Hayaan niyong ipakita ko ang mga nangyari.

(Espanyol) (Tawanan)

Anong nangyari sa Colombia? Mga batang Latino, dalawa sa bawat tatlo, kinain ang marshmallow; isa sa bawat tatlo naman ay nakapagtiis. Nakakatuwa ang batang ito; kinain niya ang loob ng marshmallow. (Tawanan) Samakatuwid, gusto niyang isipin natin na hindi niya kinain iyon, para makakuha siya ng isa pa. Pero kinain niya ito. Kaya alam natin na magtatagumpay siya. Ngunit kailangan natin siyang bantayan. (Tawanan) Hindi siya pwede sa banko, halimbawa, o magtrabaho bilang kahera. Pero magtatagumpay siya.

Totoo ito kahit saan. Kahit sa pagtitinda. Ipagpalagay natin, isang tindera -- sabi ng customer, "Gusto ko niyan." At sasabihin ng tindera, "Okay, eto na." Kinain ng taong iyon ang marshmallow. Kung sinabi ng tindera, "Teka muna. Tatanungin muna kita upang malaman kung tama nga ang pinili mo." Sigurado mas marami ang benta mo. Nagagamit ito sa lahat ng aspeto ng buhay.

Tatapusin ko na ito -- ito ay gawa ng mga Korean. Alam mo ba? Sa sobrang tuwa ginusto namin ang isang pambatang libro tungkol sa marshmallow. At gumawa kami ng librong pambata. Nagkalat na ito ngayon sa buong Korea. Tinuturo nila ang prinsipyong ito sa lahat ng bata doon. At kailangan nating matutunan ang prinsipyong iyon dito sa Estados Unidos, dahil malaki ang ating utang. Mas maraming marshmallow ang kinakain natin kaysa sa nagagawa. Maraming salamat.