سوزان لیم: پیوند سلول‌ها، نه اندام‌ها

من این افتخار را داشتم که زیرنظر دو تن از اساتید گرانمایه پیشگام جراحی آموزش ببینم: توماس استارتزل که نخستین عمل موفقیت‌​آمیز پیوند کبد را در جهان انجام داد در سال 1967 و سر روی کالن که سال بعد نخستین عمل پیوند کبد را در بریتانیا انجام داد که سال بعد نخستین عمل پیوند کبد را در بریتانیا انجام داد من به سنگاپور بازگشتم و در سال 1990 نخستین عمل موفقیت‌​آمیز پیوند کبد از جسد را در آسیا انجام دادم، و برخلاف همه انتظارها الان که به گذشته نگاه می‌کنم پیوند در واقع ساده‌ترین بخش کار بود. مرحله بعدی فراهم کردن منابع مالی برای انجام این روش پیوند بود. اما شاید چالشی‌ترین بخش متقاعد کردن قانونگذاران بود موضوعی که در مجلس مورد بحث قرار گرفت - که یک جراح زن جوان اجازه داشته​ باشد که که برای کشورش پیشگام شود. اما 20 سال بعد، بیمار من – سوریندر- کسی است که که تا این زمان بیشترین طول عمر را در بین آسیایی‌هایی که عمل پیوند کبد انجام داده‌اند داشته​‌است. (تشویق) وشاید مهمتر آنکه من مادرخوانده سربلند پسر 14 ساله وی هستم.

(تشویق)

اما همه​ بیماران موجود در لیست انتظار اینقدر خوش اقبال نیستند. حقیقت این است که، اعضای اهدایی به اندازه کافی موجود نیستند. همانطور که تقاضا برای اعضای اهدایی افزایش میابد همانطور که تقاضا برای اعضای اهدایی افزایش میابد بخش بزرگی بعلت پیرشدن جمعیت، موجودی اعضا نسبتا ثابت باقی مانده ​است. در ایالات متحده به تنهایی صدهزار مرد، زن و بچه در لیست انتظارِ دریافت اعضای اهدایی هستند، و روزانه بیش از 12 نفر از آنها به خاطر به خاطر کمبود اعضای اهدایی می‌​میرند. جامعه پیوند اعضا فعالانه برای اهدای عضو مبارزه نموده است. و اهدای زندگی گسترش یافته است از اهداکنندگان مرگ مغزی تا بستگان زنده اهداکننده عضو -- بستگانی که ممکن است تمام یا بخشی از یک اندام را، مثل بخشی از کبد، به یکی از بستگان یا کسی که دوستش می‌دارند اهدا کنند.

ولی از آنجایی که هنوز کمبود زیادی در اعضای اهدایی وجود داشت، در نتیجه هدیه زندگی از بستگان زنده اهداکننده، اکنون، به اهداکنندگان غیروابسته زنده، گسترش یافته‌است. و این موضوع به بحث بی‌سابقه و غیرمنتظره تضاد اخلاقی​ دامن زد. چطور می‌توان یک اهدای داوطلبانه و نوعدوستانه را از اهدای اجباری و از روی زور تمایز داد، از- بطور مثال - یک همسر متواضع، یک خویشاوند، یک مستخدم، یک غلام، یا یک کارمند؟ کجا و چگونه می‌توانیم خط‌کشی کنیم؟ در بخشی از جهان که من زندگی می‌​کنم، بسیاری از مردم زیر خط فقر زندگی می​‌کنند. و در برخی مناطق، تجارت یک عضو اهدایی در مقابل دریافت پول به تجارتی ظریف و رایج در میان اهداکنندگان زنده غیرفامیل بدل شده‌​است.

مدت کوتاهی پس از آنکه من نخستین عمل پیوند کبد را انجام دادم ماموریت بعدی‌ام را گرفتم، و آن رفتن به زندان‌ها برای برداشت اعضا، از جسد زندانی‌های اعدام‌شده بود. من آن موقع باردار هم بودم. بارداری قرار است که لحظات شاد و راضی‌کننده‌ای در زندگی هر زنی باشد. اما دوره شاد زندگی من بوسیله افکار ناسالم وخشک رسمی آسیب دید -- افکار قدم زدن از میان راهروهای فوق العاده محافظت شده زندانی‌های محکوم به اعدام، از آنجا که این تنها راهی بود که مرا به اتاق عمل موقتی می‌برد. و هر بار، من نگاه‌های خیره و وحشت‌آفرین زندانی‌های محکوم که مرا دنبال می‌کردند حس می‌کردم. و برای 2 سال، من با این وضع دشوار دست و پنجه نرم کردم بیدار شدن در ساعت 4:30 صبح در صبح جمعه، راندن به سوی زندان، پیاده شدن، دستکش پوشیدن و ضدعفونی کردن، آماده دریافت جسدِ زندانی اعدام شده، آماده دریافت جسدِ زندانی اعدام شده، برداشتن اندام‌ها سپس انتقال این اندام‌ها به بیمارستان گیرنده عضو و سپس پیوند هدیه زندگی به یک گیرنده در بعدازظهر همانروز. بدون شک، به من گفته شده بود، که رضایت‌نامه گرفته شده‌است.

اما در زندگی من یک مهارت راضی‌کننده که من داشتم اکنون احساسات متناقضی را برمی‌انگیخت -- تناقضاتی در بازه‌ای از غم و اندوه مفرط و شک در سحرگاهان تا خوشی جشن در پیوند زدن هدیه زندگی در شبانگاهان. در گروه من، زندگی یکی دو نفر از همکارانم با این تجربه خراب شد. بعضی از ما ممکن است آن را پشت سر گذاشته‌باشیم، اما بواقع هیچکدام از ما همانگونه که بوده‌ایم نماندیم. من به مشکل برخوردم چراکه بازیابی اندام‌ها از زندانی‌های اعدامی حداقل از نظر اخلاقی بهمان اندازه بحث برانگیز بود که برداشتن سلول‌های بنیادی از جنین انسان‌ها. و در ذهن من، من فهمیدم که بعنوان یک جراح پیشقدم هدف از موقعیت نفوذی‌ام یقینا بیان کردن عقیده‌ام بجای کسانی است که نفوذی ندارند. آن مرا به فکر انداخت که اگر راه بهتری وجود می‌داشت .. راهی که مرگ را دور زد و هنوز هدیه زندگی را رساند که می‌تواند زندگی میلیونها بیمار را در سراسر جهان تحت تاثیر قراردهد. که می‌تواند زندگی میلیونها بیمار را در سراسر جهان تحت تاثیر قراردهد.

درست همان زمان، روش‌های جراحی رشد پیدا کرد از بزرگ به کوچک، از شکاف‌های باز و عریض به جراحی با شکافتن کوچک، شکافتنهای بسیار ریز. و در پیوند اعضا مفاهیم عوض شد از پیوند تمام اندام‌ها به سلول‌ها. در سال 1988 در دانشگاه ایالت مینه سوتا، من در یک سری کوچک از پیوند کامل لوزالمعده مشارکت کردم. من در یک سری کوچک از پیوند کامل لوزالمعده مشارکت کردم. من شاهد مشکلات فنی آن بودم. و جرقه‌ای در ذهنم زده‌شد یک تغییر از پیوند کل عضو - شاید - به پیوند‌زدن سلول‌ها. من پیش خودم فکر کردم، چرا سلول‌های مجزا را از لوزالمعده بیرون نیاوریم -- - سلول‌هایی که برای درمان دیابت انسولین ترشح می‌کنند - و این سلول‌ها را پیوند بزنیم؟ از نظر فنی یک روش بسیار ساده‌تر از دست به گریبان شدن با مشکلات پیچیده پیوند زدن یک عضو کامل.

و در آن زمان، تحقیق‌های سلول‌های بنیادی سرعت بیشتری گرفته بود، بدنبال جداسازی نخستین سلول‌های بنیادی جنین انسان در جهان. در دهه 1990، مشاهده آنکه سلول‌های بنیادی - بعنوان سلول‌های سازنده اولیه اندام - می‌تواند به یک گونه کامل از انواع سلول‌های متفاوت نمو یابد، می‌تواند به یک گونه کامل از انواع سلول‌های متفاوت نمو یابد، -- سلول‌های قلب، سلول‌های کبد، سلولهای جزیره لوزالمعده -- توجه رسانه را بخود جلب کرد وهمچنین تصورات عوام را. من هم بسیار شیفته این فناوری جدید سلولی شدم من هم بسیار شیفته این فناوری جدید سلولی شدم و این الهام بخش یک تغییر در دید ذهنی من بود، از پیوند عضو کامل به پیوند سلول‌ها. و من تحقیقاتم را بر روی سلول‌های بنیادی بعنوان یک منبع ممکن برای پیوند سلول‌ها متمرکز کردم. بعنوان یک منبع ممکن برای پیوند سلول‌ها متمرکز کردم.

امروز ما دریافتیم که انواع متفاوتی از سلول‌های بنیادی وجود دارند. سلول‌های بنیادی جنینی وسط صحنه را بخود اختصاص داده‌اند، عمدتا بخاطر پرقدرت بودن آنها - که سادگی تبدیل شدنشان به گونه‌های مختلفی از سلول‌ها است. اما بحث تضاد اخلاقی پیرامون سلول‌های بنیادی جنینی- واقعیتی که این سلول‌ها از جنین انسان 5 روزه گرفته می‌شوند - تحقیق را تشویق به رفتن به سوی انواع دیگر سلول‌های بنیادی کرده است.

اکنون با وجود تمسخر همکارانم، آزمایشگاهم را تشویق کرده‌ام به تمرکز روی آنچه من می‌پنداشتم که غیر بحث برانگیزترین منبع سلول‌های بنیادی بود، بافت‌های چربی. بله چربی - امروزه به مقدار فراوان موجودند - من و شما، فکر می‌کنم بسیار خوشحال می‌شویم که از شرشان راحت شویم. سلول‌های بنیادی گرفته شده از چربی سلول‌های بنیادی بالغ هستند. وسلول‌های بنیادی بالغ در بدن من و شما یافت می‌شوند - در خون ما، در مغز استخوان ما، در بافت چربی و پوست و دیگر اندام‌ها. و همانطور که مشخص شده‌است، چربی یکی از بهترین منابع سلول‌های بنیادی بالغ است. چربی یکی از بهترین منابع سلول‌های بنیادی بالغ است. اما سلول‌های بنیادی بالغ مثل سلول‌های بنیادی جنینی نیستند. ومحدودیت اینجا است: سلول‌های بنیادی بالغ سلول‌های تکامل‌یافته هستند و مثل انسان‌های بالغ، این سلول‌ها بیشتر محدود در افکارشان هستند و محدودتر در رفتارشان و نمی‌توانند همانند سلول‌های بنیادی جنینی به گونه وسیعی از سلول‌های تخصص یافته، تبدیل شوند. به گونه وسیعی از سلول‌های تخصص یافته، تبدیل شوند.

اما در سال 2007، دو محقق منحصر بفرد شینیا یاماناکا از ژاپن و جیمی تامپسون از ایالت متحده، یک کشف عجیب کردند. آنها کشف کردند که سلول‌های بالغی که از شما و من گرفته شده می‌توانند دوباره برنامه‌ریزی شوند و به سلول‌های شبه جنینی برگردانده شوند - که سلول‌های ای‌پی‌اس (IPS) نامیده می‌شوند- یا «سلول‌های بنیادی با توان القا شده». و خوب حدس بزنید چه شد، دانشمندان در گوشه و کنار جهان و در آزمایشگاه‌ها در حال مسابقه هستند برای تبدیل سلول‌های بالغ سالخورده - سلول‌های بالغ سالخورده من و شما - آنها برای بازبرنامه‌ریزی کردن این سلول‌ها و بازگرداندنشان به سلول‌های مفیدتر ای‌پی‌اس، در حال مسابقه هستند. و در آزمایشگاه ما، تمرکز ما روی گرفتن چربی و بازبرنامه‌ریزی کردن توده‌های چربی به چشمه‌های سلول‌های جوان است – سلول‌هایی که ما می‌توانیم استفاده کنیم که سلول‌های تخصص‌یافته دیگر را ایجاد کنیم که سلول‌های تخصص‌یافته دیگر را ایجاد کنیم که روزی ممکن است بعنوان سلول‌های پیوندی استفاده شود. اگر این تحقیق موفق شود می‌تواند کاهش دهنده نیاز به تحقیق و قربانی نمودن جنین انسان‌ها باشد.

در واقع، همانطور که ترس زیادی هست امید زیادی هم وجود دارد که وعده سلول‌های بنیادی روزی درمان‌هایی را به ارمغان خواهد آورد برای یک دامنه کامل از حالات بیماری. بیماری‌های قلبی، سکته مغزی، دیابت، ضایعات نخاعی، ضایعات ماهیچه‌ای، بیماری‌های شبکیه چشم و ... آیا یکی از این حالات به شخص شما مربوط می‌شوند؟

در می 2006، موضوع ترسناکی برایم اتفاق افتاد. من می‌خواستم یک عمل جراحی به کمک روبات را شروع کنم، اما با خارج شدن از آسانسور و حرکت به سمت چراغ‌های پرنور اتاق عمل متوجه شدم که دامنه دید چپ من بسرعت به تاریکی می‌گرایید. اوایل آن هفته، ضربه نسبتا سختی به من وارد شده بود در خلال آخرین اسکی بهاری — بله من افتادم. و شروع به دیدن نقاط نورانی در میدان بیناییم کردم که من آنرا بی‌اهمیت و مرتبط با در معرض زیاد اشعه خورشید در ارتفاعات بالا فرض کردم. انچه که برای من اتفاق افتاد می‌توانسته فاجعه‌ای بوده باشد، اگر این نبود که من در دسترسی جراحان خوبی بودم و بیناییم به من بازگردانده شد، اما نه قبل از یک دوره طولانی نقاهت - 3 ماه - در حالتی که سرم پایین بود. این تجربه به من آموخت که با بیمارانم بیشتر همدلی کنم، و بخصوص آنها که بیماری شبکیه دارند.

‌در سراسر جهان 37 میلیون آدم نابینایند ‌در سراسر جهان 37 میلیون آدم نابینایند و بیش از 127 میلیون نفر دیگر از نقص بینایی رنج می‌برند. پیوندهای شبکیه برگرفته از سلول‌های بنیادی که اکنون در مرحله تحقیق می‌باشد، ممکن است روزی بینایی را بازگردانند، یا دید بخشی، به میلیون‌ها نفر با بیماری‌های شبکیه‌ای در سراسر جهان بدهد. در واقع ما در زمانی چالش برانگیز و همزمان هیجان‌انگیز زندگی می‌کنیم. همانطورکه جمعیت جهان پیر می‌شود دانشمندان در حال مسابقه برای کشف راه‌های جدید بمنظور افزایش قدرت و توانایی بدن برای بهبود خود از طریق سلول‌های بنیادی هستند.

این یک واقعیت است که زمانی که اندام‌ها یا بافت‌های ما صدمه می‌بینند، مغز استخوان ما سلول‌های بنیادی در سیستم گردش خون ما آزاد می‌کند. و این سلول‌های بنیادی در جریان خون غوطه‌ور می‌شوند ودر اندام‌های آسیب دیده سکونت میابند تا فاکتورهای رشد را آزاد سازند و بافتهای آسیب‌دیده را ترمیم کنند. سلول‌های بنیادی ممکن است بعنوان بلوک‌های سازنده برای ترمیم چهارچوب‌های داخلی بدن ما یا برای تهیه سلول‌های جدید کبدی جهت ترمیم کبد آسیب‌دیده استفاده شوند. هم اکنون که صحبت می‌کنیم، در حدود 117 آزمایش بالینی وجود دارند که برروی استفاده از سلول‌های بنیادی برای بیماریهای کبدی تحقیق می‌کنند.

چه چیز در جلوی ما قرار دارد؟ بیماری قلبی بیشترین عامل منجر به مرگ در سراسر دنیا است. بیماری قلبی بیشترین عامل منجر به مرگ در سراسر دنیا است. 1.1 میلیون آمریکایی سالیانه از حمله‌های قلبی رنج می‌برند. 4.8 میلیون نفر از نارسایی قلبی رنج می‌برند. سلول‌های بنیادی ممکن است استفاده شوند تا فاکتورهای رشد را برسانند یا یا عضله آسیب دیده قلب را ترمیم کنند یا به سلول‌های عضله قلب تبدیل شوند یا به سلول‌های عضله قلب تبدیل شوند برای اینکه عملکرد قلب را بازگردانند. 170 آزمایش بالینی در حال بررسی نقش سلول‌های بالینی در بیماری قلبی هستند. مادامیکه هنوز در مرحله تحقیق‌اند، سلول‌های بنیادی ممکن است روزی منادی یک جهش عظیمی در زمینه قلب‌شناسی شوند.

سلول‌های بنیادی امید را برای آغازهای جدید - مراحل ترقی کوچک - سلول بجای همه عضو، ترمیم بجای جایگزینی، به ارمغان می‌آورند. درمان‌های با استفاده از سلول‌های بنیادی احتمال دارد روزی نیاز به اندام‌های اهدایی را کاهش دهد. فناوری‌های نوین قدرتمند همواره نتابج غیرباوری را به نمایش می‌گذارد. همزمان که ما صحبت می‌کنیم نخستین آزمایش با سلول بنیادی جنین انسان برروی ضایعات نخاعی در دنیا در حال حاضر به دنبال دریافت تاییدیه سازمان غذا و داروی ایالات متحده است. و در بریتانیا سلول‌های بنیادی عصبی برای درمان سکته مغزی در حال بررسی‌های مرحله یک آزمایش هستند.

این کامیابی در تحقیقات که ما امروز آنرا جشن می‌گیریم میسر شده است با کنجکاوی و همکاری و تعهد فردفرد دانشمندان و پیشگامان علم پزشکی. هر کدام داستان خودش را دارد. داستان من درباره سفر من از اندام‌ها به سلول‌ها بوده‌است. یک سفر از میان مباحثات، از امید الهام گرفته‌شده بود. این امید و آرزو که، همانطور که پیرتر می‌شویم، من و شما طول عمر دراز زندگیمان را با کیفیت زندگی بهبودیافته جشن بگیریم.

متشکرم.