استیون هاوکینگ پرسش های بزرگی درباره جهان می پرسد

هیچ چیز بزرگتر یا قدیم تر از جهان نیست. پرسش های شما که من دوست دارم درباره شان صحبت کنم اینها هستند: یک، ما از کجا آمده ایم؟ جهان چگونه به وجود آمد؟ آیا ما در جهان تنها هستیم؟ آیا آن بیرون موجودات فضایی وجود دارند؟ آینده نژاد بشر چیست؟

تا دهه ۱۹۲۰ همه فکر می کردند که جهان اصولا ایستا و بدون تغییر با گذشت زمان است. سپس کشف شد که جهان در حال انبساط است. کهکشان های دور از ما فاصله می گرفتند. این به آن معنی بود که آنها می بایست در گذشته به هم نزدیکتر می بودند. اگر به طور فرضی به عقب بازگردیم، می بینیم که همگی ما می بایست در کنار هم می بودیم در حدود ۱۵ میلیارد سال پیش. این مهبانگ بود، آغاز جهان.

ولی آیا پیش از مهبانگ چیزی بود؟ اگر نبود، چه چیزی جهان را ایجاد کرد؟ چرا جهان به این شکلی که از مهبانگ پدیدار شد به وجود آمد؟ ما به طور معمول فکر می کردیم که نظریه جهان می تواند به دو بخش تقسیم شود. نخست، قوانین بودند مانند معادله های ماکسول و نسبیت عام که تکامل جهان را تعیین می کردند، با معلوم بودن حالت آن در کل فضا در یک زمان. و دوم، هیچ پرسشی بر سر حالت آغازین جهان نبود.

ما در بخش اول خوب پیشرفت کرده ایم، و اکنون دانش قوانین تکامل را در همه و تقریبا در شرایط مفرط داریم. ولی تا همین اواخر، ما آگاهی اندکی در مورد شرایط آغازین جهان داشته ایم. هرچند، این تقسیم بندی به قوانین تکامل و شرایط آغازین به این بستگی دارد که زمان و فضا جدا و متمایز باشند. در شرایط مفرط، نسبیت عام و نظریه کوانتوم اجازه می دهند که زمان مانند یک بعد دیگری از فضا رفتار کند. این تمایز میان زمان و فضا را از میان می برد و این یعنی قوانین تکامل می توانند حالت های آغازین را نیز تعیین نمایند. جهان می تواند به طور خود به خود خودش را از هیچ به وجود آورد.

علاوه بر این، ما می توانیم محاسبه کنیم احتمال آنرا که جهان در حالت های متفاوت ایجاد شده باشد. این پیش بینی ها در توافق کاملند با مشاهدات ماهواره دبلیومپ از تابش ریزموج زمینه کیهانی، که شاهدی است از جهان در روزگار بسیار ابتدایی. ما فکر می کنیم که راز خلقت جهان را گشوده ایم. شاید ما می بایست جهان را به ثبت برسانیم و از همه برای وجودشان حق امتیاز بگیریم.

اکنون من به دومین پرسش بزرگ بازمی گردم: آیا ما تنهاییم، یا آیا انواع دیگری از حیات در جهان وجود دارند؟ ما باور داریم که حیات به طور خوبخودی در زمین روی داده، بنابراین باید ممکن باشد که حیات در دیگر سیاره های مناسب هم ظاهر شود، که به نظر می رسد شمار زیادی از آنها در کهکشان وجود دارند.

ولی ما نمی دانیم حیات در ابتدا چگونه پدیدار شد. ما دو فقره مدرک مشاهداتی داریم از احتمال پدیدار شدن حیات. نخستین آن است که ما فسیل های جلبکی داریم از ۳.۵ میلیارد سال پیش. زمین در ۴.۶ میلیارد سال پیش شکل گرفته و احتمالا برای نیم میلیارد سال نخست بسیار داغ بوده است. بنابراین حیات در بازه نیم میلیارد سالی که برایش ممکن بوده در زمین پدیدار شده، که در مقایسه با عمر ده میلیارد ساله یک سیاره زمین-گونه کوتاه است. این حاکی از آن است که احتمال پدیدار شدن حیات به طور معقولی بالاست. اگر احتمالش خیلی پایین می بود، آدم باید انتظار می داشت که بیشتر ده میلیارد سال موجود را وقت ببرد.

از سویی دیگر، به نظر نمی آید که ما توسط فضایی ها ملاقات شده باشیم. من گزارش های یوفوها را به حساب نمی آورم. چرا آنها باید تنها برای مردم خل و عجیب ظاهر شوند؟ اگر یک توطئه حکومتی برای فرونشاندن گزارش ها وجود دارد و هدفشان نگهداشتن دانستنی های علمی که فضایی ها می آورند برای خود است، به نظر می آید که تاکنون می بایست یک سیاست منحصرا بی فایده بوده باشد. بعلاوه، علی رغم جستجوی گسترده توسط پروژه ستی، ما هیچ برنامه سوال و جواب تلویزیونی فضایی نشنیده ایم. این احتمالا نشان دهنده آن است که هیچ تمدن فضایی وجود ندارد در این مرحله از توسعه ما به شعاع چند صد سال نوری اطراف. صدور یک بیمه نامه برای وقت آدم ربایی فضایی ها شرط خوب و بیخطری به نظر می رسد.

این من را به آخرین پرسش بزرگ برمی گرداند: آینده نژاد بشر. اگر ما تنها موجودات هوشمند در کهکشان باشیم، بایستی اطمینان حاصل کنیم که زنده بمانیم و ادامه پیدا کنیم. ولی ما در حال ورود به دوره بسیار خطرناکی از تاریخ مان هستیم. جمعیت ما و استفاده ما از منابع محدود سیاره زمین به صورت روزافزون در حال افزایش است، همگام با دیگر قابلیت های فنی برای تغییر محیط زیست به صورت خوب یا زیان بار. ولی دستورالعمل ژنتیکی ما هنوز غریزه های خودخواهانه و پرخاشگرانه ای را حمل می کند که در گذشته مزیت برزیستی داشته اند. دشوار خواهد بود تا از فاجعه دوری شود در چند صد سال آینده، هزار یا میلیون سال آینده که جای خود دارد.

تنها شانس بقای ما در درازمدت این است که در سیاره زمین در خفا باقی نمانیم، بلکه در فضا پخش شویم. پاسخ به این پرسش های بزرگ نشان می دهد که ما پیشرفت شگرفی در چند صد سال اخیر داشته ایم. ولی اگر ما بخواهیم ورای چند صد سال آینده ادامه دهیم، آینده ما در فضا است. این دلیل آن است که من طرفدار سرنشین دار -- یا بهتر است بگویم، پروازهای فضایی انسان دار هستم.

من برای تمام عمرم تلاش کرده ام تا جهان را بفهمم و پاسخ هایی برای این پرسش ها بیابم. من خیلی خوش اقبال بوده ام که ناتوانی ام مانع جدی نبوده است؛ هرآینه، این مساله به من فرصت بیشتری نسبت به خیلی های دیگر داده تا جستجویم برای دانش را دنبال کنم. هدف نهایی یک نظریه کامل برای جهان است، و ما داریم خوب پیشرفت می کنیم. سپاس از اینکه گوش دادید.

کریس اندرسون: پرفسور، اگر شما مجبور بودید یکی از این دو را حدس بزنید، آیا اکنون باور دارید که محتمل تر است که چنین باشد تا نباشد که ما در راه شیری تنها باشیم، به عنوان تمدنی در سطح هوش خودمان یا بالاتر؟ این پاسخ هفت دقیقه وقت برد، و واقعا به من بینشی داد از اینکه کل این سخنرانی به راستی چه عمل سخاوتمندانه ای برای تد بوده است.

استیون هاوکینگ: من فکر می کنم این بسیار محتمل است که ما تنها تمدن باشیم در حدود صدها سال نوری؛ وگرنه ما می بایست امواج رادیویی را شنیده بودیم. حالت دیگر این است که تمدن ها برای مدت طولانی باقی نمی مانند، بلکه خود را نابود می کنند. سی اِی: پرفسور هاوکینگ، سپاس به خاطر این پاسخ. ما آن را به عنوان یک اخطار سودمند می پذیریم، من فکر می کنم، برای باقی کنفرانس مان در این هفته. پرفسور، ما واقعا از شما قدردانی می کنیم به خاطر این اقدام فوق العاده که انجام دادید تا پرسش هایتان را امروز با ما قسمت کنید. واقعا از شما سپاسگزارم. (کف زدن)