لری برنز در مورد آینده ماشین ها صحبت میکند

مردم ماشین هایشان را دوست دارند این امکان را برای ما فراهم می آورند که به هرجایی که خواستیم هر موقع که خواستیم برویم آنها نوعی سرگرمی هستند، آنها نوعی هنر هستند، نوعی افتخار برای صاحبش. آهنگ ها در مورد ماشین ها نوشته شده است. شاهزاده آهنگ خیلی خوبی نوشته است: "کوروِت قرمز کوچک" او آهنگ "لپ تاپ قرمز کوچک" یا "لولوی کوچک قرمز کثیفی" را ننوشته. او درباره یک ماشین نوشته است. و یکی از قسمت های مورد علاقه من این قسمت است: "با مرد خود در یک ون شورلت عشق ورزی کنید" به خاطر اینکه وقتی من در کالج بودم من از آن ماشین ها داشتم.

حقیقت این است که وقتی ما تحقیق در بازار را در سرتاسر دنیا انجام میدهیم، می بینیم که یک خواست همگانی در مردم وجود دارد که میخواهند صاحب یک خودرو بشوند. و امروزه در جهان 750 میلیون نفر در دنیا ماشین دارند. ممکنه شما بگید، پسر، این خیلی زیاده. اما میدونید چیه؟ این تنها 12 درصد جمعیت دنیاست. ما واقعاً باید این سوال را بپرسیم: آیا دنیا میتواند این تعداد خودرو را تحمل کند؟ و اگر به تخمین در 10 سال تا 15 و 20 سال آینده نگاه کنید، به نظر میرسد که ماشین های جهان به تعداد 1.1 میلیارد میرسد حالا اگر شما آنها را پشت به پشت پارک میکردید و دور زمین میچرخوندید چیزی حدود 125 بار زمین را دور میزند.

پیشرفت ما در تکنولوژی ساخت خودرو در صد سال گذشته خیلی خوب بوده است. ماشین ها خیلی تمیزترند، خیلی امن تر هستند، و خیلی بهینه تر و البته خیلی به صرفه تر از صد سال پیش هستند. اما حقیقت این است که: دی اِن ای اصلی خودرو ها دست نخورده باقی مانده است. اگر امروز بخواهیم به جای صد سال گذشته خودرو را مجدداً اختراع کنیم با احتساب اینکه ما میدانیم چه مشکلاتی به همراه محصول به وجود میاد و با توجه به فناوری موجود امروز ما چه کار میکردیم؟

ما چیزی میخواستیم که از لحاظ اقتصادی به صرفه تر بود. سلول های سوختی عالی بودند: یک دهم قطعات متحرک بودند و یک سیستم محرکه از نوع سلول های سوختی به عنوان موتور ماشین داشتیم -- و فقط آب به جا میگذاشت. و ما میخواستیم که از مزیت های قانون مور به کمک کنترل های الکتریکی و نرم افزار بهره بگیریم، و حتماً دوست داشتیم که ماشین متصل (به شبکه) باشد. پس ما با اختراع مجدد شروع کردیم، اختراعی بر اساس موتورهای الکتروشیمیایی، سلول سوخت، و هیدروژن به عنوان حامل انرژی. اول از همه "خودمختار" (autonomy) بود. حقیقتاً "خودمختار'، هدف، یعنی جایی که میخواستیم برسیم، را مشخص کرد. تمام مولفه های یک سیستم محرک بر مبنای سلول سوختی را در آن گنجاندیم. بعد از آن "خودمختار" را داشتیم که با سیستم "های-وایر" (hy-wire) قابل راندن بود و سال پیش در این کنفرانس سیستم "های-وایر" را رونمایی کردیم. "های-وایر" اولین سیستم سلول سوختی هست که قابل راندن میباشد، و ما باسیستم سیکول (Sequel) ادامه دادیم. سیکول یک ماشین واقعی است. اگر ویدیو را اجرا کنیم --

اما سوال اساسی که مطمئنم در ذهن شما هست این است که: هیدروژن از کجا میاد؟ و دوم اینکه، کی این نوع از ماشین ها در دسترس خواهند بود؟ اجازه دهید اول در مورد هیدروژن صحبت کنیم. قشنگی کار در اینجاست که هیدروژن میتواند از منابع مختلف تامین شود: میتواند از سوخت های فسیلی تامین شود، یا از هر طریقی که شما میتوانید الکتریسیته تولید کنید شامل تجدید پذیرها، و همچنین میتواند از سوخت های زیستی بیاید. و این خیلی هیجان انگیز است. هدف این است که هر جامعه محلی بتواند به صورت طبیعی هیدروژن مورد نیاز را تولید کند. امروزه مقدار زیادی هیدروژن در دنیا تولید میشود. مثلاٌ در هنگام استخراج سولفور از گازوییل هیدروژن تولید میشود -- که برای من خیلی تعجب برانگیز بود. در صنعت تولید کود تولید میشود. در صنعت تولیدات شیمیایی تولید میشود. این هیدروژن تولید میشود به خاطر اینکه دلیل تجاری خوبی برای استفاده از آن وجود دارد. اما این به ما نشان میدهد که ما میدانیم چگونه ان را تولید کنیم، میدانیم چگونه آن را با صرفه اقتصادی تولید کنیم. ما میدانیم چگونه آن را به صورت ایمن مدیریت کنیم.

ما تحلیل کردیم که کجاهای شهرها یک ایستگاه سوخت قرار بدیم در 100 شهر بزرگ امریکا، و ایستگاهها را مشخص کردیم که شما هیچگاه در فاصله بیش از دو مایلی یک ایستگاه قرار نمیگیرید. ما در آزادراه ها، هر 25 مایل یک ایستگاه قرار دادیم، و نتیجه این شد که که به 12000 ایستگاه نیاز هست. و هر کدام یک میلیون دلار، که در مجموع 12 میلیارد دلار میشود. و این پول خیلی زیادی است. اما اگر شما خط لوله "آلاسکان" را امروز میساختید این پول نصف هزینه ساخت خط لوله "آلاسکان" بود. اما هدف هیجان انگیز ما این است که به دنبال روش پر کردن باک در خانه ها هستیم. خیلی شبیه شارژ کردن کامپیوترتان یا تلقن همراهتان. به خاطر همین ما خیلی در مورد آینده هیدروژن هیجان زده هستیم. ما فکر میکنیم سوال الان به جای اینکه "آیا میشود" این است که "کی میشود".

هدف ما -- که خیلی برای رسیدن به آن داریم تلاش میکنیم -- این است که یک سیستم نیروی محرکه بر اساس هیدروژن و سلول های سوختی داشته باشیم، طراحی شده و اعتبارسنجی شده، که میتواند با یک موتور احتراقی مسابقه بگذارد -- ما در مورد حذف موتور از نوع احتراق داخلی صحبت می کنیم -- و باید اینکار را در وجوه مختلف انجام داد، کاهش قیمت، افزایش حجم موتور، کارایی و ماندگاری طولانی تر. این چیزی است که ما تا سال 2010 به دنبالش هستیم. ما هنوز پیشرفتی در کار ندیدیم که این یعنی امکان پذیر نیست. ما واقعاً فکر میکنیم که آینده وابسته به اتفاقاتی است که می افتد. بنابراین چون ما نمیتوانیم آینده را پیش بینی کنیم، میخواهیم که زمان زیادی را صرف ساختن آینده بکنیم.

خیلی خیلی برای من جالب هست که ماشین های ما نود درصد مواقع بیکار هستند: آنها پارک شده اند، آنها در اطراف ما پارک شده اند. آنها معمولاً در فاصله 100 پایی از صاحبان خود پارک هستند. اکنون، اگر به توانایی تولید انرژی یک خودرو دقت کنید و آن را با شبکه تولید برق در آمریکا مقایسه کنید، مشخص میشود که انرژی تنها چهار درصد از خودروها برابر تمام شبکه برق آمریکاست. این یک توانایی تولید انرژی عظیمی است، توانایی تولید انرژی که سیار است. هیدروژن و سلول های سوختی این فرصت را به ما میدهند تا از ماشین ها وقتی که پارک هستند استفاده کنیم و برای شبکه برق تولید کنیم.

ما در مورد شبکه های گروهی (swarm networks) قبلاً صحبت کرده ایم. الان در مورد کامل ترین نوع شبکه های گروهی صحبت میکنم، در مورد اینکه تمام پردازشگرها و تمام ماشین ها وقتی که بدون استفاده هستند قسمتی از یک شبکه محسباتی سراسری باشند. این قضیه خیلی برای ما هیجان انگیز است. خودرو تبدیل به یک وسیله میشود، منظور یک کالای مصرفی نیست، بلکه یک وسیله به عنوان قدرت سیار، یک بستر سیار برای اطلاعات، محاسبات و ارتباطات، درحالیکه یک وسیله حمل و نقل هم هست.

نکته کلیدی این است که باید از لحاظ اقتصادی به صرفه باشد تا هیجان انگیز باشد برای اینکه بشود آن را در مسیری هدایت کرد که پول لازم برای انجامش را بتوان تهیه کرد. دوباره میگم، برای رسیدن به اینجا گام خیلی بزرگی باید برداریم. خیلی ها میگن شما چه جوری شب می خوابید در حالیکه با همچین مسئله بزرگی دست و پنجه نرم میکنید؟ و من به آنها میگم که مثل یک کودک میخوابم: هر دوساعت بلند میشم و گریه میکنم. من فکر میکنم در حقیقت موضوع این کنفرانس بر روی یکی از کلیدهای حل این مسئله تاثیر گذار بوده -- که آن روابط و کارکردن به صورت گروهی است. بسیار ممنونم. (تشویق حضار)

کریس: لری، لری، صبر کن، لری، صبر کن یک لحظه. فقط -- من خیلی سوال گرفتم که میتونم ازت بپرسم. اما فقط یک سوال ازت میپرسم. میدونی، ممکنه من اشتباه کنم در این مورد، اما حس میکنم در ذهن جامعه، امروزه، جنرال موتور در مورد ایده های زیست محیطی خیلی جدی به نظر نمیرسه به اندازه ای که رقبای ژاپنی شما جدی هستند، حتی شاید نه به اندازه فورد. آیا شما در این مورد جدی هستید، نه تنها فقط وقتی مشتری ها میخواهند، وقتی که قانونگذار ها ما را مجبور میکنند ما به اون سمت حرکت میکنیم؟ آیا شما واقعاً قصد دارید که در این مورد پیشتاز باشید؟

لری برنز: بله، ما صد در صد جدی هستیم. ما تا حالا بیش از یک میلیارد دلار خرج کردیم، بنابراین من امیدوارم که مردم بدانند که ما جدی هستیم وقتی که ما این مقدار پول خرج میکنیم. و دوم اینکه، این یک موقعیت تجاری اساسی است. من میخواهم با شما صادق باشم: ما درگیر این موضوع شده ایم به خاطر اینکه فرصت های تجاری رشد کرده اند. ما نمیتونیم تجارت خودمون را گسترش بدهیم مگر اینکه این مشکلات را حل کنیم. رشد صنعت خودرو به خاطر مشکلات زیست محیطی متوقف خواهد شد اگر ما این مشکلات را حل نکنیم. یک مفهوم ساده در استراتژی هست که میگه: خودت انجامش بده قبل از اینکه دیگران تو را مجبور به انجامش بکنند. اگر ما میتوانیم این آینده ممکن را ببینیم، دیگران هم میتوانند. و ما میخواهیم اولین کسی باشیم که آن را می سازد، کریس.