مایکل پریچارد آب کثیف را آشامیدنی می‌کند

صبح همگی به خیر. امروز من دوست دارم در مورد چند چیز صحبت کنم. اولینش «آب» هست. حالا می‌بینم که شما همه در حال لذت بردن از آبی بوده‌اید که توی این کنفرانس برای شما تهیه دیده شده بوده طی دو روز گذشته. و من مطمئنم که شما همه این حس رو دارین که این آب از یک منبع سالم تهیه شده.

اما چی میشه اگه این طور نباشه؟ چی میشد اگه منبع این آب چیزی شبیه این بود؟ در اون صورت در واقع آمار میگه که نصف شما الان در حال عذاب کشیدن از اسهال بودین. من در گذشته زیاد در مورد آمار صحبت کردم، و همچنین تامین آب شرب سالم برای همه. اما به نظر می‌رسه که این حرفا به جایی نمی‌رسه! و من فکر می‌کنم دلیلش رو پیدا کردم! واسه اینکه با روش تفکر موجود، مقیاس مساله اونقدر بزرگ به نظر میرسه که به نظر غیرقابل حل میاد و وقتی به اینجا رسیدیم، از حل مسله دست کشیدیم. ما، دولت‌ها، و آژانس‌های کمک رسانی. اما امروز من دوست دارم که چیزی رو نشون شما بدم که از طریق متفاوت فکر کردن، مساله در واقع حل شده است. راستی، از زمانی که من شروع کردم صحبت کردن تا الان، ۱۳۰۰۰ نفر دیگه در سرتاسر دنیا، دارن از اسهال رنج می‌برن، و چهار کودک مرده‌اند.

من بطری Lifesaver [نجات دهنده زندگی] رو اختراع کردم، چون عصبانی شدم. من هم مثل خیلی از شما روز بعد از کریسمس ۲۰۰۴ نشسته بودم، درحالیکه داشتم اخبار تکان دهنده‌ی سونامی آسیا رو همونطوری که داشت اتفاق می‌افتاد و در تلویزیون پخش می‌شد، می‌دیدم. روزها و هفته‌های بعد از واقعه، مردم به تپه‌ها فرار می‌کردن، و مجبور شده بودن که آب آلوده رو بنوشن، و یا اینکه با مرگ روبرو بشن. این قضیه خیلی من رو تحت تاثیر قرار داد. چند ماه بعد، توفند کاترینا به شدت به ساحل آمریکا برخورد کرد. با خودم فکر کردم که: «خوب، این که یه کشور جهان اوله، بزار ببینیم اینا چیکار میتونن بکنن.» روز اول: هیچی. روز دوم: هیچی. هیچ می‌دونید پنج روز طول کشید تا آب به Superdome [سوپردوم: ورزشگاه بزرگی در لوئیزیانا] برسه؟ مردم در خیابان‌ها به هم شلیک می‌کردن، برای تلویزیون و آب! و این زمانی بود که من تصمیم گرفتم، باید کاری بکنم.

طی چند هفته و چند ماه بعد از اون، من زمان زیادی رو در گاراژ خونه‌ام گذروندم. همچنین در آشپزخونه‌ام، بیشتر از ترس زنم! (خنده) اگرچه، بعد از چند مدل ناموفق، نهایتاً به این رسیدم. بطری Lifesaver.

خب، حالا یه کم هم از دانش قضیه، قبل از Lifesaver، بهترین فیلترهای آبِ قابل حمل فقط می‌تونستن اجرام بزرگتر از ۲۰۰ نانومتر رو فیلتر کنند. کوچکترین باکتری حدوداً ۲۰۰ نانومتر قطر داره. پس یه باکتری با قطر ۲۰۰ نانومتر می‌تونست که از یه سوراخ ۲۰۰ نانومتری عبور کنه. از طرف دیگه، اندازه‌ی کوچکترین ویروس، حدود ۲۵ نانومتره. پس قطعاً می‌تونه که از سوراخ‌های ۲۰۰ نانومتری عبور کنه. سوراخ‌های Lifesaver فقط ۱۵ نانومتره. پس هیچ چیزی ازشون عبور نمی‌کنه.

خب من می‌خوام یه نمایش کوچیک بهتون نشون بدم. دوست دارین که ببینیدش؟ من زمان طولانی صرف راه اندازی این کردم. پس فکر کنم باید انجامش بدم. ما در شهر زیبای آکسفورد هستیم. مثل اینکه کسی قبلاً با این کار کرده. شهر زیبای آکسفورد، خب کاری که من کردم، رفتم کمی آب تهیه کردم از رودخانه چِروِل، و همچنین از رود تیمز، که از اینجا می‌گذرن. این همون آبه. اما بعدش فکر کردم، می‌دونین، اگه ما وسط یه منطقه‌ی سیل زده در بنگلادش باشیم، آب شبیه این نخواهد بود. پس رفتم و یه سری چیزای دیگه گرفتم تا به آب اضافه کنم. و این از حوض خونه مه.

(بوییدن و سرفه) آقای دوربین‌چی، این رو بو کنید.

خب. (خنده) خیلِ خب. ما فقط این رو می‌ریزیم اینجا.

حضار: اوغ!

مایکل پریچارد: خب، ما یه مقدار فاضلاب هم از مزرعه داریم. پس من می‌خوام که این رو هم اضافه کنم اینجا. (خنده) اینو هم اضافه کنیم. حالا شد. (خنده) و یه سری قطعات و ذره‌های دیگه که می‌ریزم اینجا، همچنین من یه هدیه از خرگوش یکی از دوستانم گرفتم. خب ما می‌خواهیم که این رو هم اینجا اضافه کنیم. (خنده) خب. (خنده) حالا.

طرز کار بطری Lifesaver خیلی ساده‌س. شما فقط با ملاقه بطری رو پر از آب می‌کنین. من امروز از یه پارچ استفاده می‌کنم. فقط برای اینکه به شما همه نشون بدم. بذارید یه کم از این مدفوعی که اینجاست بگیرم. این به اندازه‌ی کافی کثیف نیست. بذارین یه کم هم بزنمش. من می‌خوام که این آب واقعاً کثیف رو بریزم داخل فیلتر. هنوز نوشیدنی نمی‌خواین؟ (خنده) خب. حالا شد. قسمت سر رو سرجاش می‌گذاریم. یه چند تا پمپ می‌زنیم. خب؟ این همه‌ی کاریه که لازم داره! حالا به مجرد اینکه من پستانک فیلتر رو بردارم، آب آشامیدنی استریل شده بیرون خواهد آمد. من باید که سریعتر باشم. خب، آماده این؟ ایناهاش. مراقب وسایل برقی باشید. این آب آشامیدنی سالم و استریله. (تشویق) به سلامتی. (تشویق) بیا کریس نوبت توئه. (تشویق) مزه چی می‌داد؟

کریس اندرسون: خوشمزه است.

مایکل پریچارد: بسیار خوب. بذارین برنامه کریس رو در ادامه نمایش ببینیم. باشه؟ (خنده)

خب. بطری Lifesaver رو هزاران نفر در سراسر دنیا استفاده می‌کنن. این بطری برای تصفیه ۶۰۰۰ لیتر آب جواب می‌ده. و وقتی که تاریخ مصرفش می‌گذره، با استفاده از تکنولوژی تخریب امن، سیستم خود بخود از کار می‌افته تا کاربر رو محافظت کنه. کارتریج قدیمی رو دربیارین و یه کارتریج جدید بزارین. برای ۶۰۰۰ لیتر دیگه کفایت میکنه!

خب بذارین یه نگاهی به موارد کاربری بندازیم. بطور سنتی، ما مواقع بحران چه می‌کنیم؟ ما آب رو حمل می‌کنیم به منطقه بحران. سپس بعد از چند هفته، کمپ‌هایی رو بنا می‌کنیم. و مردم مجبور می‌شن برای گرفتن آب آشامیدنی سالم‌شون به داخل کمپ‌ها بیان. چه اتفاقی می‌افته وقتی ۲۰۰۰۰ نفر توی یه کمپ جمع می‌شن؟ بیماری‌ها شیوع پیدا می‌کنن، منابع زیادتری می‌طلبند. مشکل خودبخود تبدیل به یک مشکل دائمی میشه. اما با تفکری متفاوت، و حمل این‌ها، مردم می‌تونن سرجاشون بمونن. می‌تونن آب آشامیدنی استریل خودشون رو تهیه کنن، و بازسازی خانه‌ها و زندگی‌هاشون رو شروع کنند.

اما این حتماً نیاز به یک بلای طبیعی نداره، تا این تکنولوژی بکار بیاد. روش تفکر قدیمی در صنایع زیرساختی ملی، و لوله کشی، خیلی گرون تموم میشه. وقتی از اعداد روی ماشین حساب استفاده کنی، عدد کم خواهی آورد. حالا این «متفاوت فکرکردن» اینجاست،

به جای انتقال آب، و استفاده از پروسه‌های ساخت دست بشر برای انجام اون، بزارین از مادر طبیعت کمک بگیریم که یک سیستم فوق العاده داره. آب رو از اینجا می‌گیره بالا می‌بره، رایگان گندزداییش می‌کنه، منتقلش می‌کنه این طرف، و می‌ریزش توی کوهستان‌ها، رودخانه‌ها و جریانات آبی. و مردم کجا زندگی می‌کنن؟ نزدیک آب! تمام کاری که ما باید بکنیم، اینه که استریلش کنیم.

خب، ما می‌تونیم بطری Lifesaver رو استفاده کنیم. یا می‌تونیم یکی از این‌ها رو استفاده کنیم. تکنولوژی مشابه داخل یک پیت بنزین. این ۲۵۰۰۰ لیتر آب رو استریل میکنه. برای یک خانواده ی چهار نفره برای سه سال کافیه. و چقدر هزینه بر می‌داره؟ حدوداً نیم سنت در روز. سپاسگزارم.

(تشویق)

پس با تفکری متفاوت، و فرآوری آب، در نقطه‌ی مصرف، مادران و کودکان دیگر نیازی ندارند که ساعت‌ها در روز راه بروند تا آب مورد نیازشان را جمع کنند. اونها می‌تونن از یک منبع نزدیک بهشون آب تهیه کنن. پس فقط با ۸ میلیارد دلار، ما می‌تونیم به هدف هزاره دست پیدا کنیم، که به نصف رساندن تعداد انسان‌هایی است که به آب آشامیدنی سالم دسترسی ندارند. در عمل، دولت انگلیس، ۱۲ میلیارد پوند خرج میکنه در سال، به عنوان کمک به کشورهای دیگه. اما چرا اینجا از حرکت باز ایستیم؟ با ۲۰ میلیارد دلار هر کسی میتونه به آب آشامیدنی سالم دسترسی داشته باشه. پس سه و نیم میلیارد نفری که هر ساله از این مساله عذاب می‌کشن، و دو میلیون کودکی که هر ساله می‌میرند، زندگی خواهند کرد. سپاسگزارم.

(تشویق)