جیمی دروموند: بیایید اهداف دنیا را به منابع انبوه برون‌سپاری کنیم

خوب، بگذارید با رفتن به گذشته شروع کنیم گذشته‌ایی در خاطرات شما به سالی در زندگی شما که بیش از همه منتظرش بودید و مطمئناً سالی که بیش از همه چشم انتظارش بودند در تمام تاریخ بشریت: سال ۲۰۰۰ یادتون می‌یآد؟ Y2k( مشکل دو دیجیت مربوط به تغییر هزاردر سال ۲۰۰۰)، حباب دات کام نگرانی درباره اینکه به مهمانی چه کسی خواهید رفت زمانیکه نیمه شب فرا می رسد، قبل از اینکه در شامپاین باز شود، و بعد آن اشتیاق برای شروع جدید فکر می کنم خیلی ها فکر می کردن که هزاره جدید سال ۲۰۰۰ باید بیش از تنها یک عدد" دو" و تعدادی صفر باشد.

خوب، جالبه، برای یک بار، رهبران جهان ما حقیقتاً در حد اون لحظه هزاره عمل کردن و در سال ۲۰۰۰ در مورد چیزی واقعاً فوق العاده توافق کردند: اهدافی رویایی، قابل اندازه گیری و بلند مدت که اهداف توسعه هزاره نامیده شد.

حالا، من مطمئنم که شما همگی یک نسخه از این اهداف رو دارید زیر صندلیتان، یا روی میز کناری، اما اگر نسخه را ندارید، و حافظه تون کمی کمک لازم داره، توافق آن موقع اینگونه بود: کشورهای در حال توسعه وعده دادند که تا سال ۲۰۱۵ حداقل نیمی از فقر شدید، قحطی و مرگ از بیماریها رو بکاهند، به همراه تعداد دیگری از اهداف، و ملتهای پیشرفته وعده دادند که به آنها برای کاهش بدهیها ، افزایش کمکهای هوشمندانه، و اصلاح معاملات کمک کنند. برای کاهش بدهیها ، افزایش کمکهای هوشمندانه، و اصلاح معاملات کمک کنند.

خوب، سال ۲۰۱۵ نزدیک است، و بهتر است ببینیم عملکرد ما نسبت به این اهداف چگونه بوده است؟ اما همچنین باید تصمیم بگیریم آیا چنین اهداف جهانی رو دوست داریم؟ بعضی ها دوست ندارند. و اگر ما آنها رو می پسندیم، باید تصمیم بگیریم در آینده در مورد این اهداف چه می کنیم. دنیا با همدیگر می خواهد چه کند؟ ما باید در مورد روش تصمیم گیری توافق کنیم.

خوب، من مطمئناً فکر میکنم این اهداف ارزش ساختن و پیگیری کردن را دارند، به چند دلیل. مشارکت فوق العاده بین بخش های خصوصی، رهبران سیاسی، بشردوستان، و فعالین شگفت‌انگیز محلی در سراسر دنیای در حال توسعه، همچنین تظاهرات بیش از ۲۵۰,۰۰۰ نفر در خیابانهای ادینبرو، بیرون همین ساختمان "فقر رو یک پدیده تاریخی کنیم".

همه با هم، آنها موفق شدن: افزایش تعداد افراد مقاوم در برابر ویروسها، داروهای نجات دهنده ضد ایدز؛ حدوداً نصف کردن مرگهای ناشی از مالاریا؛ با واکسن زدن گسترده زندگی ۵/۴ میلیون نفر رو حفظ کردن. و در نتیجه، این دستاوردها منجر به کاهش ۲ میلیون مورد از مرگ سالانه کودکان، در سال گذشته، در مقایسه با سال ۲۰۰۰ شد. یعنی در هر روز ۵,۰۰۰ کودک کمتر می میرند، ۱۰ برابر کاهش نرخ مرگ روزانه، به خاطر تمام این همکاریها. پس من فکر می کنم این اثبات شگفت انگیز پیشرفت است که آدمهای بیشتری باید در جریانش قرار بگیرند، اما چالش اطلاع رسانی در مورد این اخبار خوب خود موضوعی برای یک سخنرانی دیگر TED است. به هر حال، از همه افرادی که سهمی در این موفقیت داشتند تشکر می کنم. من فکر می کنم این اهداف ارزشمند هستند.

اما هنوز کارهای ناتمام زیادی باقی است. هنوز، سالانه ۷/۶ میلیون کودک به خاطر دلایل قابل پیشگیری می میرند، بیماریهای قابل درمان، و ۱۷۸ میلیون کودک دچار سوء تغذیه هستند در حدی که از رشد باز می مانند، یعنی دچار اختلالات فیزیکی و یادگیری دائمی می شوند. در نتیجه باید کارهای بسیار بیشتری در مورد این اهداف صورت گیرد.

اما خیلی ها فکر می کنند مواردی هست که باید در بسته اولیه قرار می گرفت اما آن موقع مورد توافق قرار نگرفت و الان باید اضافه شود، مانند اهداف توسعه پایدار، اهداف ساماندهی منابع طبیعی، دسترسی به فرصتها و به دانش برابری، مبارزه با فساد. همه اینها قابل اندازه گیری هستند و می توانند به عنوان اهداف جدید تعریف شوند.

اما مسئله کلیدی این است که، به عقیده شما چه چیزی باید به عنوان هدف جدید تعریف شود؟ شما چه می خواهید؟ آیا آزرده خاطر شدید که من در مورد برابری جنسیتی یا آموزش صحبت نکردم ؟ آیا اینها باید در مجموعه جدید اهداف باشند؟

رک و پوست کنده، این سوال خوبی است، اما منجر به بده بستانهای دشوار و گزینهای پیچیده میشود، خُب شما امیدوارید که فرایند تصمیم گیری دنیا در مورد این اهداف جدید مشروع باشد، درسته؟

خوب، الان که ما اینجا در ادینبرو جمع شده ایم، تکنوکراتهای منصوب سازمان ملل و بعضی از دولتها، با بهترین مقاصد، خودشون رو مشغول کردن با طراحی بسته جدیدی از اهداف با استفاده از همان روشهای قدیمی آخر قرن بیستم، فرایندهای از بالا به پایین، نخبه گرا و بسته.

اما، البته، از آن موقع شبکه اینترنت و تلفن موبایل همراه فرم های فراگیر واقع گرایانه تلویزیونی در سراسر دنیا گسترده شده است. خوب، چیزی که ما پیشنهاد می دهیم استفاده از آنها برای درگیر کردن مردم در اقصی نقاط دنیا در یک پدیده تاریخی: اولین رأی گیری و مشورت حقیقتاً جهانی، که همه و همه جا برای اولین بار صدای برابر داشته باشند.

منظورم این است که، آیا از دست دادن یک فرصت بزرگ تاریخی نیست اگر کاری رو که قادر به انجام آن هستیم، نکنیم؟ صدها میلیارد دلار از کمکهای شما در خطراست، دهها میلیون زندگی، یا مرگ، در خطراست، و من موافقم، امنیت و آینده شما و خانواده شما هم در خطر است.

خوب، اگر شما با من موافقید، من معتقدم سه قدم اساسی وجود داره در این کمپین منبع یابی عمومی: جمع آوری، ارتباط برقرار کردن، و تعهد دادن.

پس اول از همه، باید پایه این کمپین رو بنا کنیم در هسته جمع آوری داده. به تمامی کشورهایی که به ما اجازه ورود می دهند، برویم از ۱,۰۰۱ نفر بپرسیم که آنها چه اهدافی رو می‌خواهند انتخاب کنن، با تلاش زیاد برای رسیدن به فقیرترین ها، آدمهایی بدون دسترسی به تکنولوژی مدرن، و مطمئن شویم که نظرات آنها در مرکز اهداف آتی است.

سپس، ما باید یک مجموعه داده پایه جمع آوری کنیم تا مطمئن شویم می توانیم اهداف و پیشرفت آنها را مونیتور کنیم در قدمهای آتی. اهداف اولیه داده آماری پایه ای مناسبی را نداشتند، و ما نیازمند کمک یک داده آماری بزرگ در طی کل فرایند هستیم تا اطمینان حاصل کنیم ما واقعاً قادر به ردیابی پیشرفت هستیم.

و بعد باید با این جمعیت بزرگ ارتباط برقرار کنیم. حالا اینجا، ما نقش یک ائتلاف بی سابقه ای رو می بینیم بین رسانه های اجتماعی و شرکتهای تازه تأسیس، شرکتهای ارتباطات جمعی، برنامه های واقع گرایانه تلویزیونی، شرکتهای بازی سازی، تله کام، و همه آنها با یکدیگر در لحظه و به فرم "ما دنیا هستیم". آیا آنها می توانند با هم جمع شوند و کمک کنند تا اهداف توسعه هزاره با نام تجاری جدیدی تعریف شوند در اهداف نسل های هزاره جدید؟ و اگر تنها پنج درصد بیش از پنج میلیارد آدم که در حال حاضر به هم متصل اند یک نظر بدهند، و آن نظر منجر به یک تعهد شود، ما قادریم منبع یابی جمعیتی کنیم برای نیروی ۳۰۰ میلیون نفر را در سراسر دنیا تا برای رسیدن با این اهداف کمک کنند.

اگر ما داده های جمع آوری شده را داشته باشیم، و این گروه رو به هم متصل کنیم، بر اساس تجریه های کمپین قبلی و مجبور کردن رهبران دنیا به متعهد شدن، من فکر میکنم رهبران دنیا تعهد می دهند به بیشتر پیشنهادات جمع آوری شده از طریق منبع یابی جمعیتی است.

اما سوال اصلی این است که آیا در این فرایند ما همگی متعهد خواهیم شد؟ در آن صورت، آیا ما آماده تکرار، پیگیری و دادن بازخورد برای حصول اطمینان از اینکه این قولها حقیقتاً منجر به نتایج مشخص می شوند هستیم؟

خوب، تعدادی مثالهای جالب برای تعمیم دادن وجود دارد که اکثراً در آفریقا پیاده شده است. اطلاعات آزاد کنیا با استفاده از کدگذاری جغرافیایی و منبع یابی جمعیتی اطلاعات محل پروژه ها و نحوه پیشرفت در نتایج را جمع آوری می کند. اغلب آنها در محل مناسبی قرار ندارند. و "اوشاهیدی" که به معنی شاهد در زبان سواهیلی است، که در شرایط اضطراری و پیچیده برای کمک برای دستیابی به اهداف مورد نظر کدگذاری جغرافیایی ومنبع یابی جمعیتی می‌کنند. که در شرایط اضطراری و پیچیده برای کمک برای دستیابی به اهداف مورد نظر کدگذاری جغرافیایی ومنبع یابی جمعیتی می‌کنند. این بخشی از جذابترین موضوعات در توسعه و دموکراسی است، جایی که شهروندان در لبه یک شبکه برای ایجاد فشار برای حصول اطمینان که قول کمکهای بزرگ جهانی کمک می کنند و موضوعات مبهم رده بالا واقعاً به دست مردم پائین ترین طبقه اجتماعی برسد و هرم جامعه را معکوس کنند ( از پائین به بالا بگویند که چه باید کرد). این شفافیت، شفافیت تحمیل شده، کلیدی است و اگر تاکنون کاملاً مشخص نشده بود، من باید شفاف باشم: من یک دستور کار مشخص دارم.

روندهای بلند مدت نشان دهند این است که این قرن محل سختی برای زندگی خواهد بود، با افزایش جمعیت، افزایش الگوهای مصرف، و تضاد بر سر منابع طبیعی کم یاب. و نگاهی بندازید بر شرایط سیاسی جهان امروز. نگاهی بندازید بر اجلاس زمین در ریو در هفته گذشته، یا اجلاس G20 در مکزیک در هفته پیش. هر دو، اگر صادق باشم، یک هیاهیوی مقطعی. رهبران جهان ما، سیاستمداران جهانی ما، در حال حاضر قادر به انجام این کار نیستند. آنها به کمک ما نیازمندند. آنها یک گروه سواره نظام نیاز دارند، و این خیل سواره نظام از مریخ نخواهد آمد. ما باید این گروه را بسازیم، و من می بینم این فرایند تصمیم گیری دموکراتیک رو در یک فضای از پایین به بالا درباره آنچه دنیا جمعی می خواهد روی آن کار کند به عنوان یک ابزار لازم که با استفاده از آن ما می توانیم منبع یابی جمعیتی کنیم تا نیروی لازم برای ساخت آن حوزه محلی را که می خواهد نیروی تازه ای به مدیریت جهانی بدهد در قرن ۲۱ فراهم سازیم.

من از ۲۰۰۰ شروع کردم. بگذارید در ۲۰۳۰ بحت را خاتمه دهم.

چند سال پیش خیلی‌ها کمپین بزرگ "فقر رو یک پدیده تاریخی کنیم" مسخره میکردند . این تفکرخامی در ذهن خیلی از مردم بود، و این حقیقت داشت، این فقط یک شعار تبلیغاتی بر روی تی شرت بود که در آن لحظه کار می کرد. اما ببینید. شرایط تجربی زندگی زیر یک دلار و ۲۵ سنت رو به کاهش است، و ببینید در سال ۲۰۳۰ به کجا می رسد. نزدیک صفر خواهد بود. البته پیشرفت در چین و هند و کاهش فقر در در بهبود آمار کلیدی بوده ، اما اخیراً در آفریقا هم شاهد کاهش نرخ فقر هستیم. زمانی که نزدیک صفر می شویم کار سخت تر خواهد بود، زیرا فقرا متمرکز خواهند شد در محل‌هایی پس از جنگ، در شرایط شکننده، یا شاید در طبقه متوسط در جایی که واقعا اهمیت نمی دهند که به حاشیه رانده شوند. اما من مطمئنم، با کمپینهای صحیح سیاسی و ترکیب خلاقیت و نوآوری های تکنولوزیکی کار کردن با یکدیگر به شکل یک واحد، من فکر می کنم ما قادر به انجام این کار خواهیم بود.

با تشکر (تشویق)

(تشویق)

کریس اندرسون: جیمی، نکته‌ایی برای من مبهم است. اگر حادثه ایی امروز رخ دهد که در آن صدها کودک در یک تراژدی بمیرند یا جایی، مثلاً، صد کودک ربوده شدند و سپس توسط نیروهای ویژه نجات پیدا کردند، منظورم این است، که برای یک هفته این خبر در صدر اخبار خواهد بود، درسته؟ تو اینجا اشاره کردی به عنوان یکی از عددهایت که ۵,۰۰۰ تا - عدد درسته ایی؟

جیمی دراموند: روزانه کودکان کمتری می‌میرند.

کریس: روزانه ۵,۰۰۰ کودک کمتر می‌میرند. منظورم این است که این عدد کوچک جلوه می دهد هر چیزی رو که در صدر اخبار دیده می شود. این باید تو را دیوانه کند.

جیمی: بله و ما مناظره بزرگی در این کشور داریم درباره سطح کمک، به عنوان مثال، و کمک به تنهایی تمام راه حل نیست. هیچ کس چنین فکر نمی کند. اما، شما می دونید، اگر مردم نتایج این کمک هوشمندانه رو می دیدند، منظورم این است، آنها عاشق آن می شدند. امیدوارم ۲۵۰,۰۰۰ نفری که واقعاً تظاهرات کردند بیرون همین ساختمان از این نتایج مطلع باشند. در حال حاضر، آنها آگاه نیستند، و عالی خواهد بود اگر بتوانیم روشی برای برقراری بهتر ارتباطات پیدا کنیم، زیرا الان فاقد آن هستیم. عجیبه اما تا کنون ما در اطلاع رسانی برای این موفقیت برگ شکست خوردیم. اگر این تلاشها می توانستند صدایشان را چند برابر کنند و صداها را در زمانهای کلیدی تشدید کنند، من مطمئنم ما می توانستیم سیاستهای بهتری داشته باشیم. اجلاس G20 مکزیک باید به یک هیاهوی مقطعی خلاصه نشود. ریو، اگر کسی به محیط زیست اهمیت می دهد، نباید در حد یک هیاهوی مقطعی باقی بماند، بسیار خُب؟ اما این کنفرانسها ادامه پیدا خواهند کرد، و می دونم مردم بدبین و شکاک می شوند در مورد اجلاسهای بزرگ جهانی و قولها و فراموش شدن آنها، اما حقیقتاً، هر قدمی یک تغییر ایجاد می کند، و آنچه سیاستمداران نیاز دارند تأیید بیشتر عموم مردم است.

کریس: اما شما مفصل روی مکانیزم‌های وب و امثال آن کار نکردید چیزی که رویای شما را محقق می کند. منظورم این است، اگر حضار اینجا که تجربه استفاده از سیستم های عامل باز را دارند، حاضری با آنها صحبت کنی این هفته و یک قدم به جلو برداری.

جیمی: قطعاً. کریس: خوب، من باید بگم، اگر این کنفرانس به هر صورت به پیشبرد این ایده کمک کند که ایده بزرگی است، و اگر تو کار رو ادامه دهی، فوق العاده خواهد بود، پس ازت خیلی تشکر می کنم. جیمی: من مشتاق کمک شما هستم.

کریس: سپاسگزارم، سپاسگزارم.

(تشویق)