اینگه میسمهل صلح را به اذهان افغان ها ارمغان می آورد

من میخوام به شما یه داستان بگم، یه داستان دلگرم کننده، در مورد پرداختن به ناامیدی، افسردگی و یأس در افغانستان، و آنچه ما از آن یاد گرفته ایم، و چگونه به مردم کمک کنیم تا بر تجربیات دردناک روحی روانی غلبه کنند، و چگونه به آنها کمک کردیم تا که کمی اعتماد به نفس برای دوران پیش رو--به آینده-- بدست آوردند و چگونه دوباره در زندگی روزمره شرکت کنند. من یه روان تحلیلگر یونگی (پیرو یونگ) هستم، به طور اتفاقی، در ژانویه 2004 برای یک مأموریت پزشکی مدیکا مندیال (پزشکی جهانی) من به افغانستان رفتم. یونگ در افغانستان-- شما میتونید تصور کنید. افغانستان یکی از فقیرترین کشورهای جهان است، و 70 درصد از مردم بی سواد هستند. جنگ و سوء تغذیه مردم را میکشد همین طور امید را. شما ممکنه این موضوع رو از طریق رسانه ها بدونید. اما اونچه شما ممکنه ندونید اینه که میانگین سن مردم افغانی 17 ساله، که به این معنیه که اونها در چنین محیطی بزرگ میشن و--تکرار میکنم-- در طی 30 سال جنگ.

خوب، این امر به معنیه خشونت مداوم، منافع خارجی، رشوه خواری، مواد مخدر، درگیری های قومی، وضع سلامت بد، شرم، ترس، و انباشتن تجربیات دردناک روحی روانی است. ارتش های داخلی و خارجی به همراه اعطا کنندگان و مؤسسات دولتی و غیر دولتی قرار است که صلح را ایجاد کنند. بله، مردم امید داشتند، اما تا زمانی که فهمیدند وضعیت آنها هر روز بدتر میشود-- یا به خاطر اینکه دارند کشته میشوند، یا چون، به نحوی، از هشت سال قبل فقیرتر شده اند. یک رقم برای این موضوع: 54 درصد از بچه های زیر پنچ سال از سوء تغذیه رنج میبرند.

ولی هنوز، امید وجود دارد. روزی مردی به من گفت، "آینده من روشن به نظر نمیرسد، اما میخواهم که پسرم آینده روشنی داشته باشد." این عکسیه که من در 2005 گرفتم، وقتی جمعه ها روی تپه هایی در کابل قدم میزدم. و برای من این یه عکس سمبلیک است از یک آینده روشن برای یک نسل جوان.

خب، دکترها داره تجویز میکنن. و اهدا کنندگان قرار است صلح را بیاورند با ساختن مدارس و جاده ها. ارتش اسلحه ها را جمع میکند، و افسردگی دست نخورده باقی میماند. چرا؟ چون مردم ابزاری برای مواجه و مقابله با آن را ندارند خوب، مدتی کوتاه بعد از رسیدنم، من چیزی رو تايید کردم که از قبل میدونستم، بله، ابزار من از قلب اروپای مدرن آمده بود. با این وجود، اونچه که به ما زخم میزنه، و عکس العمل ما به اون زخمها جهانی هستن. و چالش بزرگ این بود که چطور نشانه های بیماری را در قالب یک فرهنگ خاص درک کنیم. بعد از یک جلسه مشاوره، زنی به من گفت، "چون شما منو درک کردین، من میتونم دوباره خودمو درک کنم، و میخوام دوباره در زندگی خانوادگیم مشارکت کنم." این خیلی مهم بود، چون خانواده مرکز سیستم اجتماعی افغانی است.

هیچکس نمیتواند به تنهایی زنده بماند. و اگر مردم به خاطر اتفاقی وحشتناک که برای آنها افتاده، احساس سوء استفاده شدن، بی ارزشی و شرم کنند، عزلت گرفته ، و دچار انزوای اجتماعی میشوند، و جرأت نمیکنند که این شرارتها رو به دیگران و یا به عزیزانشون بگند، چرا که نمیخوان باری به دوش اونها بگذارن. و اغلب اوقات خشونت راهی برای مواجهه با آن ( رنج روانی) است. افراد صدمه دیده همچنین به آسانی کنترلشان رو از دست میدن-- نشانه های آن برانگیختگی بیش از حد و برگشت به خاطرات گذشته است-- بنابراین مردم در ترسی مدام هستند که آن احساسات وحشتناک از حوادث دردناک روحی روانی ممکن است به طور غیرمنتظره ای برگردند، به طور ناگهانی، و اونها نتونند اون رو کنترل کنند. برای جبران این فقدان کنترل داخلی، اونها تلاش میکنن تا دنیای خارج را کنترل کنن، به طور قابل فهمی--اغلب خانواده رو-- و متاسفانه، این موضوع به خوبی با جنبه سنتی، جنبه پسرفت گرا ، جنبه سرکوب گر، و جنبه محدودکننده فرهنگ هماهمنگ است. پس، شوهرها شروع به زدن زنها میکنند، مادرها و پدرها بچه هایشان را میزنند، و بعد، احساس خیلی بدی میکنن. اونها نمیخواستند که این کارو بکنند. این به اتفاق بوده. اونها کنترلشونو از دست دادن. فرد ناامید تلاش میکنه که نظم و وضعیت عادی رو دوباره برقرار کنه، و اگه ما نتونیم این چرخه خشونت رو متوقف کنیم، بدون شک به نسل بعدی منتقل میشه. و تا اندازه ای همین الان هم این اتفاق داره میفته.

پس هرکس به معنایی برای آنیده احتیاج داره. و معنای افغانی برای آینده از هم پاشیده است. اما اجازه بدید حرف های اون زن رو تکرار کنم. "چون شما منو درک کردید، من میتونم خودمو دوباره درک کنم." خوب نکته اصلی همدردی است. کسی باید گواه بر آنچه به شما گذشته است باشد. کسی باید آنچه شما احساس کردین را احساس کند. و کسی باید شمارو ببیند و به شما گوش بدهد. همه باید قادر باشند که بدانند که آنچه او تجربه کرده حقیقیت است. و این فقط هراه با یه نفر دیگه اتفاق میفته. پس هرکس باید قادر باشه که بگوید، "این اتفاق برای من افتاد، و این کارو با من کرداند، اما من میتونم باهاش زندگی کنم، باهاش مقابله کنم، و ازش یاد بگیرم. و میخوام برای آینده درخشان فرزندانم و فرزندان فرزندانم متعهد شوم، و دختر 13 ساله ام رو شوهر نخواهم داد"-- چیزی که خیلی زیاد در افغانستان اتفاق می افتد.

خوب میشود کاری انجام داد، حتی در شرایط حادی مثل افغانستان. و من شروع به فکر کردن به یک برنامه مشاوره کردم. البته خب من نیاز به کمک و سرمایه داشتم. و یه شب، من کنار یه آقای متشخص در کابل نشسته بودم، و او ازم پرسید که فکر میکنم چه چیزی برای افغانستان میتونه خوب باشه. و من به سرعت براش توضیح دادام، که اگه من بودم مشاورین روانی-اجتماعی تربیت میکردم، و مراکز مشاوره باز میکردم، و براش توضیح دادم چرا. این مرد شماره تماسشو به من داد در پایان شب و گفت، "اگه میخواید این کارو بکنید، با من تماس بگیرید." در اون زمان اون رئیس "کاریتاس" آلمان بود.

بنابراین، من تونستم یه پروژه سه ساله رو با "کاریتاس" آلمان راه اندازی کنم. ما 30 زن و مرد افغان رو آموزش دادیم، و 15 مرکز مشاوره در کابل باز کردیم. این علامت ما بود. اون با دست نقاشی شده. و ما 45 تا در سراسر کابل داشتیم. 11000 نفر اومدند---حتی بیشتر از اون. و 70 درصد زندگیشونو دوباره بازگشتند. این زمان خیلی هیجان انگیزی بود، توسعه این کار با تیم فوق العاده افعانی ام بود . و اونها تا به امروز دارن با من کار میکنن. ما یه رویکرد روانی-اجتماعی فرهنگی مناسب رو توسعه دادیم. پس، از سال 2008 تا امروز، یک تغییر اساسی و قدمی رو به جلو اتفاق افتاده.

هیئت نمایندگی اتحادیه اروپا در کابل وارد این موضوع شد و منو استخدام کرد که در وزارت بهداشت عمومی کار کنم، و برای این رویکرد تبلیغات کنم. ما موفق شدیم. قسمت سلامت روانی خدمات اولیه بهداشتی بوسیله اضافه کردن مراقبت روانی-اجتماعی و مشاورین روانی-اجتماعی به سیستم رو بازبینی کنیم. این البته به معنی آموزش همه پرسنل بهداشتی است. اما براین ، ما کتاب های راهنمای آموزش رو از قبل داشتیم، که توسط وزارت خانه تأیید شده اند، و علاوه بر اون، این رویکرد حالا قسمتی از استراتژی سلامت روانی در افغانستانه.

بنابراین ما از پیش اونو اجرا کردیم در تعدادی از کلینیک های منتخب در سه استان، و شما اولین کسانی هستید که نتایج رو میبینید. ما میخواستیم بدونیم که آیا اونچه انجام میشه مؤثر است یا نه. و اینجا شما میتونید ببینید، بیماران همه علائم افسردگی داشتند، متوسط و شدید. و خط قرمز درمان معمولی است-- تجویز دارو به همراه یک پزشک. و همه علائم بدون تغییر ماندند یا بدتر شدند. و خط سبز درمان فقط با مشاوره روانی-اجتماعی است، بدون تجویز دارو. و شما میتونید ببینید که علائم تقریبا به طور کامل از بین رفتند، و استرس روانی-اجتماعی به طور چشمگیری کاهش یافته، که قابل توضیحه، چون شما نمیتونید استرس های روانی-اجتماعی رو از بین ببرید، ولی میتونید یاد بگیرید که چطور با آنها برخورد کنید. بنابراین، این خیلی مارو خوشحال کرد، چون الان ما شواهدی داریم که این روش جواب میده.

خوب اینجا شما میبینید، این یه مرکز بهداشتی در شمال افغانستانه، و هر روز صبح سراسر این شکلیه. و دکترها معمولا سه تا شش دقیقه برای بیماران وقت دارن، ولی حالا این موضوع تغییر خواهد کرد. اونها یه کلینیک ها میرند، چون اونها میخواهند که علائم موجود بیماری را درمان کنند، و کسی رو پیدا میکنند که باهاش صحبت کنند و در مورد این مسائل بحث کنند و اینکه چه چیزی باعث رنج اونهاست صحبت کنند و راه حل پیدا کنند، منابعشون رو توسعه بدنند، برای حل تعارض های خانوادگیشون ابزارهایی را یاد بگیرند و کمی اعتماد نفس نسبت به آینده به دست بیارند.

و من میخوام که یه تصویر کوتاه رو با شما در میون بذارم. یه هزاره به مشاور پشتون خودش گفت، "اگه ما چند سال پیش همو میدیدم، احتمالا اون موقع همدیگه رو میکشتیم. و حالا تو داری به من کمک میکنی که کمی اعتماد به آینده به دست بیارم." و یک مشاور دیگه بعد از آموزش به من گفت، "میدونید چیه، من هیچ وقت نمیدونستم که چرا از کشتارهای روستایم جون سالم به دربردم، اما الان میدونم، برای اینکه من بخشی از هسته یه جامعه مسالمت آمیز جدید در افغانستان هستم." بنابراین من اعتقاد دارم که این امر باعث ادامه کار من شده. و این مشارکت واقعی رهایی بخش و سیاسی به صلح و آشتیه می باشد. و همچنین، من فکر میکنم، بدون درمان روانی-اجتماعی، و بدون درنظر گرفتن این در همه پروژه های انسان دوستانه، ما نمیتونیم جوامع مدنی رو بنا کنیم.

من فکر کردم که این ایده ایه که ارزش گسترش داده شدن رو داره، و من فکر میکنم اون بایستی، میتونه، و ممکنه که جای دیگه ای تکرار بشه.

از شما به خاطر توجهتون تشکر میکنم.

(تشویق)