اوا زيسل از لذت جستجو بدنبال زیبایی می‌گوید

اونطور كه من متوجه شدم این جلسه برنامه ریزی شده، و شعار آن از گذشته تا هنوز است. و من می‌خواهم هنوز را شرح بدهم. که البته من با اون موافق نيستم. چون اگرچه من نود و چهار سال دارم، اما هنوز کار نمی‌کنم. و هرکس از من می‌پرسد: «آيا شما هنوز کار می‌کنيد؟» من جواب نمی‌دهم چون من «هنوز» کاری انجام نمی‌دهم، من مثل «هميشه» کار می‌کنم. من هنوز دارم... گفتم هنوز نه؟! منظورم اين نبود.

(خنده)

من فهرست کارهای در دست اقدام خودم را دارم. من برای آينده هم برنامه دارم. من مشتری‌های خودم را دارم. من کارم را همانطور که همیشه انجام می‌دادم می‌کنم. و همين است که سن بالای مرا جبران می‌کند. می‌خواهم کارهايم را نشانتان بدهم تا بدانيد که من چکار می‌کنم و چرا اينجا هستم. اين کار متعلق به ۱۹۲۵ است. همه اين چيزها در طول ۷۵ سال گذشته ساخته شده اند!

(خنده)

(تشويق)

خوب البته من از بيست و پنج سالگی مشغول کارم، کم و بيش همين کارهايی که شما اينجا می‌بينيد. این [نامشخص] اين نمايشگاهی بود در موزه هنر مدرن. اين الان در موزه متروپوليتن برای فروش قرار داده شده. اين هم در موزه متروپوليتن بفروش می‌رسد. اين يک پرتره از من و دخترم است.

(تشویق)

اينها فقط تعدادی از چيزهايی بودند که من ساخته ام. من صدها قطعه از اينها را در طول ۷۵ سال گذشته ساخته ام. من خودم را سازنده چيزها می‎دانم. من خودم را طراح صنعت نمی‌دانم چون من با آنها فرق دارم. طراحان صنعت برای ساخت چيزهای تازه تلاش می‌کنند. تازگی يک مفهوم تجاری است، نه يک مفهوم زيبايی شناسانه. مجله طراحی صنعتی، فکر می‌کنم اسمش بايد «نوآوری» باشد. اما نوآوری گوشه‌ای از اهداف اصلی کارهای من نيست. خوب، به هر حال، سازندگان به نسبت طراحان سنتی و استادکاران، چيزهای زيباتر، شکيل‌تر و راحت‌تری می‌سازند. من خیلی چیزها برای گفتن دارم. بايد فکر کنم که چه می‌خواهم بگويم. خوب، اگر بخواهم تخصصمان را طور ديگری شرح بدهم، بايد بگويم که ما در جستجوی لذت‌بخشی بدنبال زيبايی هستیم. اين به اين معناست که انسان از آغاز در جستجوی لذت زيبايی بوده است. [نامشخص] استاد رياضيات دانشگاه ام آی تی می‌نويسد: «جستجوی بدنبال زيبايی اولين پيشه انسان‌ها بود... که همه ویژگی‌های سودمند و عمده از جستجوی بدنبال زیبایی گسترش یافته است.» اين‌ها کاشی هستند. کلمه «لذت‌بخش» ويژگی مهمی در کار ماست. به اين دليل که در واقع، ما بايد چيزهايی بسازيم که در تمام مدت زندگی دوست داشتنی باقی بمانند. واين مدت برای من ۷۵ سال است.

اينکار چطور می‌تواند بدون خشکیدن ممکن باشد؟ ساختن چيزهايی اينقدر لذت‌بخش، مثل هديه ای به يک دوست، برای اين مدت طولانی و بدون وقفه؟ بنابراين لذت بردن بخش مهمی از کار ما بعنوان طراح است. بگذاريد قدری درباره زندگیم برايتان بگويم. همانطور که گفتم، من اين کارها را ۷۵ سال پيش شروع کردم. اولين نمايشگاه من در ايالات متحده جشن صد و پنجاهمين سال بود در ۱۹۲۶ در آن موقع دولت مجارستان يکی از طراحی‌های دستی من را برای نمايشگاه ارسال کرد. کار من در واقع مرا به کشورهای مختلفی برد، و قسمت عمده ای از جهان را به من نشان داد. اين به آن معنی نيست که آنها مرا بردند - کارم مرا نبرد - من اين چيزها را ساختم چون می‌خواستم از طريق آنها دنيا را ببينم. من به طرز شگفت انگيزی کنجکاو بودم تا جهان را ببینم، و همه اين چیزها را ساختم، که درنهايت منجر به اين شد که من بخاطر آنها به کشورهای زيادی سفر کنم و فرهنگ‌های زيادی را ببينم. من بعنوان شاگرد يک استاد صنايع دستی در مجارستان آغاز به کار کردم. و این سازوکار اصناف در قرون وسطی را به من آموزش داد.

سازوکار اصناف اينگونه بود: وقتی شاگردی می‌کنيد، بايد خودتان چيز ياد بگيريد تا در نهايت استاد کوزه گری بشويد. در آن کارگاهی که من مشغول يادگيری بودم، يک ساختار سنتی حاکم بود اول استاد کار بود، بعد کارگران ماهر و آموزش ديده و دست پايين شاگرد. و من بعنوان شاگرد آنجا کار می‌کردم. کار کردن به عنوان شاگرد خیلی ابتدایی بود. اين بدان معنی است که من بايد همه نکته های سفالگری را از طريق دست‌های خودم ياد می‌گرفتم. ما گلی را که از تپه ها می‌آمد پا می‌زديم تا مخلوط شود. بعد باید آنرا ورز می‌داديم. بعد از آن گل می‌رفت داخل چيزی شبيه دستگاه پرس. و تازه آن‌وقت برای کار آماده می‌شد. و آنجا من واقعا مثل يک شاگرد کار می‌کردم. استادم مرا می‌برد تا کوره ها را تنظيم کنم چون در آن دوران آن بخشی از ساخت و تنظیم کوره محسوب می‌شد. و بالاخره، من مدرکی دریافت کردم که تاييد می‌کرد که من دوران شاگردی ام را با موفقیت به پايان رسانيده ام، و تاييد می‌کرد که من با اخلاق بوده ام. چنين مدرکی به من داده شد از طرف از طرف صنف سقف سازان، ريل سازان، کوره سازان، دودکش پاک کن ها و سفالگران.

(خنده)

همچنين به من يک دفترچه دادند که حقوق و شرايط کار را برايم شرح می‌داد. و من هنوز آن دفترچه را نگه داشته ام. در آغاز من يک کارگاه در باغچه خودم راه اندازی کردم، و سفال‌هايی می‌ساختم و در بازارچه ای در بوداپست می‌فروختم. و آنجا به همراه دوست پسرم می‌نشستم - منظورم مثل دوست پسرهای امروزی نيست - من و دوست پسرم می‌نشستيم در بازارچه و سفال می‌فروختيم. مادرم عقيده داشت که اين کار درستی نيست، به همين دليل او هم در کنار ما می‌نشست تا درستی اون کار بيشتر بشود!

(خنده)

البته، بعد از مدتی يک کارخانه جديد در بوداپست ساخته شد، يک کارخانه سفال‌سازی خيلی بزرگ. من به همراه تعداد ديگری خانم با مدير کارخانه ملاقات کرديم و سوالات زيادی پرسيديم. بعد مدير کارخانه از من پرسيد چرا شما اين‌همه سوال می‌پرسيد؟ من گفتم: من هم يک سفالگری دارم. بعد او به من گفت که در صورت امکان مرا ملاقات کند و سپس ما ملاقات کرديم، و بعد برای من توضيح داد که کاری که من در کارگاهم انجام می‌دهم هيچ هماهنگی با زمانه ندارد، اينکه انقلاب صنعتی آغاز شده است، و من بهتر است که به کارخانه او بپیوندم. آنجا بخاطر من يک واحد هنری در کارخانه راه اندازی کرد که من به مدت چند ماه در آنجا کار کردم. البته، همه کارکنان کارخانه وقت‌شان را در واحد طراحی می‌گذراندند. مدير کارخانه چندين خانم را گذاشت برای قالب گيری و توليد کارهای من از طريق قالب، و اين کارها در آمريکا به فروش می‌رسيد.

من به خاطر دارم که کار کاملا موفقی بود. البته مدير، شيميدان و مدل ساز - همه کارکنان - کاملا در اختيار واحد هنری بودند - اين به آن معنی بود که کارهای من به ساخت کاسه توالت اولويت داشت، تا اينکه بالاخره نامه ای از مرکز، همان بانکی که صاحب کارخانه بود، دريافت کرديم، که می‌گفت ساخت کاسه توالت مهمتر از کارهای واحد هنری است. و اين پايان کار من در آنجا بود. اين مساله به من اجازه حرکت داد چون من يک کارگر ماهر بودم، و يک کارگر ماهر کوله اش را برمی‌دارد و راهی ديدن دنيا می‌شود. من هم بعنوان یک کارگر ماهر، چيزهايی که ياد گرفته بودم را روی يک برگه آگهی گذاشتم، نوشتم که من يک کارگر سفالگری خاکی هستم و اينکه من بدنبال يک شغل کارگری می‌گردم. و پاسخ‌های زيادی دريافت کردم، و يکی از آنها را پذيرفتم که از محل زندگی من دورترین بود، فکر می‌کردم، نصف راه است تا آمریکا.

و آن در هامبورگ بود. بعد اول این کار را در هامبورگ گرفتم که در یک سفالگری هنری بود از اون جاهايی که همه چيز روی چرخ سفالگری اتفاق می‌افتاد، من توی يک کارگاه با چندين سفالگر ديگر کار می‌کردم. روز اول، من رفتم که جای خودم رو پشت ميز چرخان پيدا کنم - اونجا سه چهار تا ميز بود - و پشت یکی از آن میزهایی که من می‌نشستم، يک نفر گوژپشت ناشنوا و لال می‌نشست که بوی خيلی بدی می‌داد. بخاطر همين من هر روز بايد به اون مواد خوشبوکننده می‌زدم، و اون از اين کار خوشش می‌آمد، به همين دليل هر روز نان و کره می‌آورد، که من از روی ادب مجبور بودم بخورم. اولين روزی که من در کارگاه رفتم سر کار يک سورپرايز برای من روی چرخم گذاشته بودند. همکاران من با دقت اون رو گذاشته بودند روی چرخی که قرار بود کار کنم يک آلت مردانه به دقت مدل‌سازی شده. (خنده) بعد از اینکه آنها را با يک حرکت دست پاک کردم، آنها خیلی - بعد از مدتی من در آن محيط پذيرفته شدم، و در حدود شش ماه آنجا کار کردم. اين اولين شغل من بود. اگر من بخوام اينطوری توضيح بدم شما بايد تا نيمه شب اينجا بنشينيد!

(خنده)

(تشویق)

پس سعی می‌کنم کمی سريعتر تعريف کنم

(خنده)

مدير جلسه: اوا، ما حدود پنج دقيقه وقت داريم.

(خنده)

اوا زيسل: مطمئنی؟

مدير جلسه: بله، مطمئن ام.

اوا زيسل: خوب، اگر مطمئنی، بايد بگم که در اين پنج دقيقه من خيلی تند حرف خواهم زد. و درواقع، کارم من را به کشورهای فراوانی برد بخاطر اينکه من از کارم برای ارضا حس کنجکاوی استفاده می‌کردم. و در ميان ديگر چیزها، دیگر کشورهايی که در آنها کار کردم، من در شوروی هم کار کردم. من در اونجا از سال ۳۲ تا ۳۷ سالگی - يا درواقع تا ۳۶ سالگی کار کردم. من بالاخره به اونجا رسيدم، علی رغم اينکه چون يک متخصص خارجی بودم و کار نداشتم. من شدم مدير صنعت چينی و شيشه در آنجا، و در نهایت در زمان تصفیه استالين - اوایل تصفیه استالین، من نمی‌دانستم که صدها هزار آدم بيگناه دستگیر شده بودند. و من هم خيلی زود در جریان تصفیه استالین دستگير شدم، و ۱۶ ماه را در زندانی در روسیه گذراندم. اتهام من اين بود که يک [نامشخص] عليه جان استالين را با موفقيت تدارک دیده بودم. اين اتهام خيلی خطرناکی بود. و اگر پنج دقيقه من به پايان رسيده، دوست دارم که اين را به شما بگويم که من در واقع جان سالم بدر بردم، که اتفاق عجيبی بود. اما چون من زنده ماندم و الان اينجا هستم، و چون اين پايان پنج دقيقه من است، من می‌خواهم -

مدير جلسه: بگو آخرين بار کی به روسيه سفر کردی؟ اخيرا اونجا نبودی؟

اوا زيسل: چرا، در واقع همين تابستان، کارخانه توسط يک شرکت آمريکايی خريداری شده بود، که مرا دعوت کرده بودند. اونها فهميده بودند که من در ۳۳ در اين کارخانه کار کرده بودم، اونها آمدند به استوديوی من در راکلند کانتری، و ۱۵ نفر از هنرمندان‌شان را آوردند تا با من ملاقات کنند. و از من هم دعوت کردند تا در تابستان قبلی به کارخانه روسی سفر کنم، در جولای، تا چند تا بشقاب بسازم، چند تا بشقاب طراحی کنم. و ازآنجا که من دوست ندارم تنها سفر کنم، اونها دختر من رو هم دعوت کردند، به همراه دامادم و نوه ام. این بود که ما سفر دلچسبی داشتیم تا روسیه امروز را ببینیم، که البته خيلی نمای دلپذير و شادی نيست. حالا هم که من اينجام، و اين آخر حرفهايم است؟ متشکرم.

(تشویق)