الیسون هانت صاحب یک مفصل ران جدید می شود

الیسون هانت: سه دقیقه من هنوز شروع نشده! شده؟

کریس اندرسن : نه ، نمی تونی سه دقیقه را از اول شروع کنی. زمان را صفر کنید ، این عادلانه نیست.

الیسن هانت : خدای من! این بالا همه چی بی رحمانه است! منظورم اینه که منم به همون اندازه دستپاچه و عصبی هستم.

ولی نه به آن اندازه که پنج هفته پیش بودم. پنج هفته پیش من یک عمل جراحی تعویض کامل مفصل ران داشتم. راجع به این عمل چیزی میدانید؟ مته و اره برقی ، کاملا منزجر کننده. مگر اینکه " دیوید بالینسکی" باشی ، در آن صورت برای شما کاملاٌ زیبا و دوست داشتنی خواهد بود. بله دیوید ، وقتی عمل جراحی روی مفصل ران تو نباشد ، در آنصورت زیباست.

بگذریم ، در این موقعیت من به یک چیز بزرگ و مهم پی بردم، و " کریس " مرا دعوت کرد که آنرا برای شما هم بگویم. اما قبل از آن باید دو نکته را در مورد من بدانید. فقط دو نکته. من کانادایی هستم و من کوچکترین فرزند از بین هفت بچه دیگر هستم. خب ، در کانادا ما یک سیستم خدمات درمانی عالی داریم. یعنی ما مفصل ران جدیدمان را بصورت رایگان دریافت می کنیم. و چون من جوانترین عضو خانواده بودم، هیچ وقت برای هیچ چیزی دراول صف نبودم ، درسته؟

خلاصه ، مفصل ران من سالها درد می کرد. من بالاخره رفتم دکتر ، که البته رایگان بود. و او هم من را به یک جراح استخوان معرفی کرد که آن هم مجانی بود. بالاخره من آن دکتر را بعد از ۱۰ ماه - تقریباً یک سال- انتظار دیدم. این مشکل مجانی بودن است! من جراح را دیدم و او چند عکس رادیولوژی بصورت رایگان از من گرفت. و من خوب به آنها نگاهی انداختم. و می دونید، حتی خود من هم می توانستم ببینم که مفصل رانم خیلی مشکل دارد، و من در واقع در کار بازاریابی هستم. پس او گفت،" الیسون، باید تو را روی تخت بخوابانیم. من مفصل ران تو را عوض می کنم -- حدود ۱۸ ماه لیست انتظار آن است." ۱۸ ماه دیگه. من تا اونموقه ۱۰ ماه صبر کرده بودم و حالا باید ۱۸ ماه دیگه صبر کنم.

می دونید، اونقدر طولانیه که من براستی حتی در مورد برنامه تد هم فکر کردم. می دونید، اونقدر طولانیه که من براستی حتی در مورد برنامه تد هم فکر کردم. مفصل ران جدیدم برای این برنامه تد آماده نمی شه. مفصل ران جدیدم برای برنامه تد TEDGlobal در آفریقا آماده نمی شه. مفصل ران جدیدم برای برنامه تد سال 2008 آماده نمی شه. هنوز با مفصل ران خرابم خواهم بود. و خیلی نا امید کننده بود.

بدین ترتیب، من از مطب بیرون آمده و توی راه بیمارستان میرفتم، و اون موقعی بود که چیزی در من جرقه زد. این کوچکترین فرد خانواده باید راهش را برای رفتن به جلوی صف پیدا کنه. اوه آره.

می تونم بهتون بگم چطور اینکار از کانادایی بودن بدوره؟ ما اینطور فکر نمی کنیم. ما درموردش حرف نمی زنیم. حتی بهش فکر نمی کنیم. در حقیقت، اینطوری یک هم وطن کانادایی را در سفر تشخیص می دهیم. " اول شما بفرمائید." " اوه، نه، نه. اول شما." هِی، شما کانادایی هستید؟ "اوه، منم همینطور! سلام!" "عالیه! فوق العادست!"

پس اینطوری نمی شه، یکدفعه بدم نیامد تا هر آدمی رو از معرکه دور کنم. یک نفر ۷۰ ساله که می خواد با تعویض مفصل رانش دوباره گلف بازی یا باغبونی کنه. نه نه. جلوی صف.

بدین ترتیب تا اونموقع داشتم تو سالن بیمارستان راه می رفتم و البته درد داشتم، بخاطر مفصل رانم، و یه جورایی بدنبال نشانه ای بودم. و یک نشانه دیدم. روی شیشه فروشگاه کوچک کادویی بیمارستان، یه تابلویی بود که رویش نوشته بود، " داوطلب لازم داریم." هوووم. خُب، اونا فوری منو می خواهند. هیچ معرف هم لازم نیست. هیچ تحقیق پیشینه ای هم که معمولا" می خواهند، لازم نیست. اونها مستاصل برای داوطلب بودند چون متوسط سن افراد داوطلب در بیمارستان ۷۵ سال بود. خوبه. اونا نیازمند افراد جوان بودند.

خِب، مطلب بعدی که می فهمید اینه که من جلیقه آبی آسمانی داوطلبی را بر تن داشتم، کارت شناسایی داشته، و رئیس ۸۹ ساله ام کاملا" مرا آموزش داده بود. تنها کار می کردم. هر جمعه صبح من تو مغازه کادو فروشی بودم. وقتی Tic Tac ( یک نوع قرص جویدنی نعنایی) کارمندان بیمارستان را بسته بندی می کردم خیلی خودمانی می پرسیدم،" کارتون چیه؟" بعدش می گفتم،" خُب، من قراره مفصل رانم تعویض بشه -- بعد از ۱۸ ماه. خیلی عالیه وقتی دردم تمام بشه. آخ!" همه کارمندان، اون داوطلب جسور و جوان را می شناختند.

وقت ملاقات بعدی من با جراح، بطور اتفاقی، درست بعد از شیفت کاریم در فروشگاه کادویی بود. پس بطور معمول، جلیقه تنم و کارت شناساییم همراهم بود. من خیلی عادی اونا رو روی صندلی در مطب دکتر انداختم. و می دونید، وقتی اومد داخل، می دونستم که اونا رو دیده. چند لحظه بعد، من وقت جراحی را برای چند هفته بعد گرفتم، و یک نسخه بلند بالا برای داروی Percocet (مُسَکن درد).

حالا، حرف و سخن بر سر اینه که کار داوطلبانه من بود که در واقع من به جلوی صف برد. و می دونید، من حتی از اونکار شرمنده هم نیستم. به دو دلیل. اول اینکه، من از این لگن بخوبی مراقبت می کنم. اما در عین حال تصمیم دارم به کار داوطلبانه ادامه دهم، کاری که مرا بسوی بزرگترین تجلی هدایت کرد. حتی اگه یک فرد کانادایی در سیستم دست ببره، طوری اینکارو می کنه که نفعی برای جامعه داشته باشد.