Adora Svitak: Kion plenkreskuloj povas lerni de infanoj

Nu, mi volas komenci per demando: Kiam estis la lasta tempo, en kiu oni nomis vin infaneca? Por infanoj kiel mi, esti nomata infaneca povas okazi sufiĉe ofte. Ĉiufoje, kiam ni demandas ion neracian, kondutas nerespondece, aŭ montras aliajn signojn de normalaj usonanoj, oni nomas nin infanecaj; tio vere ĝenas min. Verdire rigardu la jenajn eventojn: Imperiismo kaj koloniigo, mondmilitoj, George W. Bush. Demandu vin mem: Kiu respondecas? Plenkreskuloj.

Kaj kion faris la infanoj? Nu, Anne Frank afekciis milionojn per sia povoplena priskribo pri la holokaŭsto, Ruby Bridges helpis fini rasapartigon en Usono, kaj, antaŭ nelonge, Charlie Simpson helpis havigi 120.000 pundojn por Haitio sidante sur sia bicikleto. Do, vidante evidencojn per tiaj ekzemploj, aĝo tute ne rilatas al ĝi. La trajtoj celataj de la vorto "infana" evidentiĝas tiel ofte ĉe plenkreskuloj, ke ni abolu tiun aĝodiskriminacian vorton, se temas pri kritiko de konduko rilate al nerespondeco kaj neracia pensado.

(aplaŭdoj)

Dankon.

Plie, kiu rajtas diri, ke certaj specoj de neracia pensado ne estus ĝuste tio, kion la mondo bezonas? Eble vi antaŭe havis grandajn planojn, sed haltigis vin mem, pensante: Tio ne eblas aŭ tio kostas tro multe aŭ tio ne utilos al mi. Ĉu pli aŭ malpli bone, ni infanoj ne estas tiel ĝenataj, se temas pri elpenso de kialoj por ne fari ion. Infanoj povas esti plenaj je inspiraj aspiroj kaj esperplena pensado, kiel mia deziro, ke neniu estu malsata aŭ tia utopio, ke ĉio estu senkosta. Kiom inter vi ankoraŭ revas tiel kaj kredas je la eblecoj? Kelkfoje scio pri la historio kaj la pasintaj fiaskoj de utopiaj idealoj povas esti ŝarĝego, ĉar vi ja scias, ke se ĉio estus senkosta, la manĝaĵprovizoj estus forkonsumitaj, kaj fariĝus malabundaj kaj kondukus al ĥaoso. Aliflanke, ni infanoj ankoraŭ revas pri perfekteco. Kaj tio bonas, ĉar por realigi ion, ni unue revu pri ĝi.

Plurmaniere, nia aŭdaco imagi helpas antaŭenpuŝi la limojn de ebleco. Ekzemple, la Vitromuzeo en Tacoma, Washington, mia hejmŝtato — juhu Washington — (aplaŭdoj) havas programon nomatan "Infanoj dizajnas vitraĵojn" kaj infanoj pentras siajn proprajn ideojn pri glasa arto. Nu, la loka artisto diras, ke ili ekhavis kelkajn el siaj plej bonaj ideoj per tiu programo, ĉar infanoj ne pensas pri la limigoj de la malfacilaĵoj blovi vitron al certaj formoj. Ili simple pensas pri bonaj ideoj. Do, pensante pri vitro, vi povus pensi pri buntaj Chihuly-dizajnoj aŭ eble italaj vazoj, sed infanoj instigas vitroartistojn transpasi tiun limon al mondo de kor-rompitaj serpentoj kaj lardaj knaboj, kiuj evidente havas viandvideblecon. (ridado)

Nu, nia heredita saĝo ne nepre estu la scio de inicitoj. Infanoj jam lernas multe de plenkreskuloj kaj ni havas multon por dividi. Mi pensas, ke plenkreskuloj eklernu de infanoj. Nu, mi plejparte paroladas antaŭ edukaj amaso, instruistoj kaj studentoj, kaj mi ŝatas tiun analogion. Ne estu nur instruisto antaŭ la klasĉambro rakontante al la studentoj fari tion kaj jenon. La studentoj instruu al siaj instruistoj. Lerni inter plenkreskuloj kaj infanoj estu reciproka afero. Domaĝe, la realeco estas iom malsama kaj multe rilatas al fido aŭ malfido.

Nu, se vi ne fidas je iu, vi limigas lin aŭ ŝin, ĉu ne? Se mi pridubas, ke mia fratino povas repagi la interezon de 10%, kiun mi difinis por ŝian pasinta pruntado, mi detenas do ŝian eblecon ricevi pli da mono de mi ĝis kiam ŝi repagas ĝin al mi. (ridado) Vera rakonto, cetere. Nu, plenkreskuloj ŝajne havas plejparte limigeman sintenon pri infanoj de ĉiu "ne faru tion", "ne faru jenon" en la lerneja manlibro ĝis limigoj de la lerneja interret-uzado. Kiel la historio montras, reĝimoj iĝas subpremaj, kiam ili ektimas perdi la regadon. Kaj, kvankam plenkreskuloj eble ne tro estas ĉe la nivelo de totalismaj reĝimoj, infanoj havas neniun, aŭ malɡrandegan, influon en regulfarado, kvankam la sinteno vere devus esti reciproka, kio signifas, ke la plenkreska popolo lernu kaj respektu la dezirojn de la juna popolo.

Nu, kio estas eĉ pli malbona ol limigoj, estas tio, ke plenkreskuloj ofte subtaksas la kapablojn de infanoj. Ni amas defiojn, sed se la atendo estas malalta, kredu min, ni dronos kun ili. Miaj propraj gepatroj havis tute ne malaltajn atendojn pri mi kaj mia fratino. Bone, ili ne diris al ni fariĝu kuracistoj aŭ advokatoj aŭ io simila, sed mia patro laŭtlegis al ni pri Aristotelo kaj pioniraj batalistoj kontraŭ bakterioj, dum multege da aliaj infanoj aŭskultis "La aŭto de la ĉefo havas truon en la rad'". Nu, tion ankaŭ ni aŭskultis, sed "Pioniraj batalistoj kontraŭ bakterioj" estis ege mojosa. (ridado)

Mi amis skribi ekde kvar-jaraĝo, kaj kiam mi havis ses jarojn, mia patrino aĉetis por mi propran porteblan komputilon kun Microsoft Word. Dankon, Bill Gates kaj dankon, panjo. Mi skribis pli ol 300 novelojn uzante tiun malgrandan porteblan komputilon kaj mi volis, ke oni eldonu ilin. Anstataŭ primoki tiun hereziaĵon, ke infano volis eldoni ion, aŭ anstataŭ diri, ke mi unue kresku iom, miaj gepatroj estis vere subtenemaj. Multaj eldonejoj ne estis tiom kuraĝigemaj. Ironie, iu granda eldonisto de infanaj libroj diris, ke ili ne laborus kun infanoj. Eldonejo de infanlibroj ne laboras kun infanoj? Mi ne certas, sed vi iom forpuŝas grandegan klientaron tiel. (ridado) Nu, unu eldonejo, Action Publishing, emis provi kaj fidis min kaj aŭskultis, kion mi diris. Ili eldonis mian unuan libron "Flugantaj Fingroj" – jen vi vidas ĝin – kaj poste mi iris paroladi en centoj da lernejoj, antaŭ miloj da edukistoj, kaj finfine, hodiaŭ, mi paroladas antaŭ vi.

Mi alte taksas vian atenton hodiaŭ, ĉar por montri, ke vi vere zorgas, vi aŭskultas. Sed estas problemo pri tiu rozkolora bildo de infanoj tiel pli bonaj ol plenkreskuloj. Infanoj kreskas kaj fariĝas plenkreskuloj kiel vi mem. (ridado) Kiel vi mem? Ĉu vere? La celo ne estas lasi infanojn fariĝi viaspecaj plenkreskuloj, sed plenkreskuloj pli bonaj ol vi mem, kio povas esti iom instiga, rigardante niajn atestojn, sed la kialo por progreso estas, ke novaj generacioj kaj novaj epokoj kreskas kaj evoluigas kaj fariĝas pli bonaj ol la antaŭaj. Tio estas la kialo, ke ni ne plu vivas en la Malluma Epoko. Sendepende de nia pozicio aŭ loko en la vivo, estas gravege krei ŝancojn por infanoj por ke ni kresku kaj forfrapu vin. (ridado)

Plenkreskuloj kaj kunTEDanoj, vi aŭskultu kaj lernu de infanoj kaj fidu nin kaj atendu pli de ni. Vi devas aŭskulti hodiaŭ, ĉar ni estas la gvidantoj de morgaŭ, kio signifas, ke ni zorgos pri vi, kiam vi estos maljunaj kaj senilaj. Ne, mi nur ŝercas. Verdire, ni estas la sekvonta generacio, tiuj, kiuj antaŭenpuŝos la mondon. Kaj, se vi hazarde pensas, ke ĝi ne signifas ion por vi, rememoru do, ke klonado nun eblas kaj tio signifas komenci ĉe l' infaneco denove, tiukaze ni ŝatos esti aŭskultataj same kiel mia generacio. Nu, la mondo bezonas ŝancojn por novaj gvidantoj kaj novaj ideoj. Infanoj bezonas ŝancojn gvidi kaj sukcesi. Ĉu vi pretas partopreni? Ĉar la problemoj de la mondo ne devus esti la heredaĵo de la homa familio.

Dankon. (aplaŭdado) Dankon. Dankon.