Γιάνγκ Λαν: Η γενιά που ξαναφτιάχνει την Κίνα από την αρχή

Το βράδυ πριν ξεκινήσω το ταξίδι μου προς τη Σκωτία, είχα προσκληθεί να παρουσιάσω τον τελικό του σώου "Κίνα Έχεις Ταλέντο" στην Σανγκάη με 80.000 θεατές στο στάδιο. Ξέρετε ποιά ήταν η καλεσμένη καλλιτέχνης; Η Σούζαν Μπόιλ. Και της είπα," Πρόκειται να ταξιδέψω στη Σκωτία την επόμενη ημέρα". Τραγούδησε όμορφα και, επιπλέον, κατάφερε και να πει λίγες λέξεις στα κινέζικα. [κινέζικα] Αυτό δεν είναι κάτι όπως το "γεια" ή το "ευχαριστώ", τα συνηθισμένα δηλαδή. Σημαίνει "τζάμπα φρέσκα κρεμμύδια". Γιατί το είπε; Επειδή ήταν ένας στίχος της κινέζας αντίστοιχης Σούζαν Μπόιλ -- μιας 50χρονης κυρίας, πωλήτριας λαχανικών στην Σανγκάη, που της αρέσει πολύ να τραγουδάει Δυτική όπερα όμως δεν καταλαβαίνει ούτε Αγγλικά, ούτε Γαλλικά, ούτε Ιταλικά, οπότε κατάφερε να συμπληρώσει τους στίχους με ονόματα λαχανικών στα κινέζικα. (Γέλια) Και η τελευταία πρόταση απο τη Νεσούν Ντόρμα την οποία τραγούδησε στο στάδιο ήταν "τζάμπα φρέσκα κρεμμύδια". Οπότε, καθώς μου τα έλεγε αυτά η Σούζαν Μπόιλ, 80.000 άνθρωποι τραγουδούσαν όλοι μαζί. Ήταν ξεκαρδιστικό.

Οπότε φαντάζομαι ότι τόσο η Σούζαν Μπόιλ όσο και η μανάβισσα από την Σανγκάη ανήκαν κάπου αλλού. Ήταν οι τελευταίες που θα περίμενε κανείς ότι θα γίνονταν επιτυχημένες στην επιχείριση που λέγεται ψυχαγωγία, παρόλα αυτά, το κουράγιο και το ταλέντο τους τις βοήθησαν να τα καταφέρουν. Και ένα σώου και μια εξέδρα τις έβγαλαν στο προσκήνιο για να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα. Εντάξει, το να είσαι διαφορετικός δεν είναι δύσκολο. Όλοι είμαστε διαφορετικοί από διαφορετικές οπτικές. Αλλά νομίζω ότι είναι καλό να διαφέρει κανείς, γιατί παρουσιάζεις μια διαφορετική ματιά. Μπορεί να σου δοθεί η ευκαιρία να κάνεις τη διαφορά.

Η γενιά μου υπήρξε τυχερή που παρακολούθησε και πήρε μέρος στην ιστορική μεταμόρφωση της Κίνας που έκανε τόσες πολλές αλλαγές τα τελευταία 20,30 χρόνια. Θυμάμαι ότι το 1990 όταν αποφοιτούσα από το κολέγιο, έκανα αίτηση για μια δουλειά στο τμήμα πωλήσεων του πρώτου ξενοδοχείου πέντε αστέρων στο Πεκίνο, Γκρέιτ Γουόλ Σέρατον - ακόμα υπάρχει. Μετά την ανάκριση στην οποία με υπέβαλλε ο Ιάπωνας διευθυντής για μισή ώρα μου είπε, Λοιπόν, δεσποινίς Γιάνγκ έχετε κάποιες ερωτήσεις να μου κάνετε; Με όσο κουράγιο είχα είπα, "Ναι ,αλλά θα μπορούσατε να μου πείτε, τι πουλάτε στη πραγματικότητα;" Δεν είχα ιδέα τι πραγματικά ήταν το τμήμα πωλήσεων σε ενα ξενοδοχείο πέντε αστέρων Ηταν η πρώτη φορά που πάτησα το πόδι μου σε ξενοδοχείο πέντε αστέρων.

Το ίδιο εκείνο διάστημα, πήγαινα σε μια οντισιόν την πρώτη ανοιχτή οντισιόν της εθνικής τηλεόρασης στην Κίνα-- μαζί με άλλες χίλιες φοιτήτριες. Ο παραγωγός μας είπε οτι αναζητούσαν κάποιο γλυκό, αθώο και όμορφο, φρέσκο πρόσωπο. Έτσι, όταν ήρθε η σειρά μου σηκώθηκα και είπα, Γιατί, πρέπει η προσωπικότητα των γυναικών στη τηλεόραση να είναι πάντα όμορφη, γλυκιά, αθώα και, ασφαλώς, υποστηρικτική; Γιατί δε μπορούν να έχουν τις δικές τους ιδέες και να υποστηρίζουν τις δικές τους απόψεις;" Σκέφτηκα ότι, κατά κάποιο τρόπο, τους προσέβαλα. Στην πραγματικότητα, όμως, εντυπωσιάστηκαν απ' τα λόγια μου. Και έτσι πήρα μέρος στο δεύτερο κύκλο του διαγωνισμού, και στον τρίτο και στον τέταρτο. Μετά από επτά γύρους στο διαγωνισμό, Ήμουν η τελευταία που επιβίωσε. Έτσι βρέθηκα στο πράιμ-τάιμ σόου της εθνικής τηλεόρασης. Και είτε το πιστεύετε είτε όχι, ήταν και το πρώτο σόου στην Κινέζικη τηλεόραση που επέτρεπε στους καλεσμένους του να εκφράσουν τις ιδέες τους χωρίς να διαβάζουν ένα εγκεκριμένο γραπτό. (χειροκροτήματα) Και το εβδομαδιαίο κοινό μου εκείνο τον καιρό ήταν γύρω στα 200 με 300 εκατομμύρια άτομα.

Μετά απο μερικά χρόνια, λοιπόν, αποφάσισα να πάω στις Ηνωμένες Πολιτείες στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια για να κάνω μεταπτυχιακές σπουδές, και στη συνέχεια ίδρυσα τη δική μου εταιρεία μέσων, που ήταν μια ασύλληπτη ιδέα στα χρόνια που είχα αρχίσει την καριέρα μου. Κάνουμε, λοιπόν, πολλά πράγματα. Έχω πάρει συνεντεύξεις από περισσότερους από χίλιους ανθρώπους Και μερικές φορές νέοι άνθρωποι με πλησιάζουν και μου λένε," Λαν, έχετε αλλάξει τη ζωή μου", και νιώθω περήφανη γι αυτό. Αλλά είμαστε και τυχεροί που παρακολουθούμε την μετάλλαξη ολόκληρης της χώρας. Ήμουν στην προσφορά του Πεκίνου για τους Ολυμπιακούς αγώνες. Εκπροσωπούσα την Εxpo της Σανγκάης. Είδα την Κίνα να αγκαλιάζει τον κόσμο και αντιστρόφως. Μερικές φορές όμως αναρωτιέμαι, τι ετοιμάζει η νέα γενιά σήμερα; Με ποιόν τρόπο διαφέρουν, και τι διαφορετικό θα κάνουν για να διαμορφώσουν το μέλλον της Κίνας, ή ευρύτερα του κόσμου;

Έτσι, σήμερα, θέλω να αναφερθώ στους νέους ανθρώπους μέσα από την πλατφόρμα των κοινωνικών μέσων. Πρώτα απ'όλα, ποιοι είναι αυτοί; Πως είναι η εξωτερική τους εμφάνιση; Λοιπόν, αυτή είναι μια κοπέλα που τη λέγεται Γκούο Μέιμει- είναι 20 χρονών, όμορφη. Παρουσίασε τις ακριβές της τσάντες, ρούχα και αυτοκίνητο στο μικρομπλογκ της, που είναι η κινέζικη εκδοχή του Twitter. Και διεκδικούσε τον τίτλο γενικής διευθύντριας του Ερυθρού Σταυρού στο Εμπορικό Επιμελητήριο. Δεν κατανοούσε ότι χτύπησε ένα ευαίσθητο νεύρο και ξεσήκωσε εθνική αμφισβήτηση, σχεδόν αναστάτωση, εναντίον της φερεγγυότητας του Ερυθρού Σταυρού. Η αντιπαλότητα άναψε τόσο που ο Ερυθρός Σταυρός αναγκάστηκε να δώσει μια συνέντευξη τύπου για να το διευκρινίσει, και η έρευνα συνεχίζεται.

Μέχρι στιγμής, ξέρουμε ότι μόνη της εφηύρε τον τίτλο- πιθανόν επειδή νιώθει περήφανη να συνδέεται με φιλανθρωπία. Όλα εκείνα τα ακριβά αντικείμενα της προσφέρθηκαν ως δώρα απο τον φίλο της, που είχε υπάρξει μέλος του διοικητικού συμβουλίου μιας υποοργάνωσης του Ερυθρού Σταυρού στο Εμπορικό Επιμελητήριο. Είναι αρκετά περίπλοκο για να το εξηγήσω. Εν πάσει περιπτώσει, το κοινό εξακολουθεί να μην πείθεται. Είναι ακόμη σε αναβρασμό. Δείχνει μια γενική έλλειψη εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση και σε θεσμούς που στηρίζονται από την κυβέρνηση, που τους έλειπε η διαφάνεια στο παρελθόν. Και μας έδειξε επίσης τη δύναμη και τα αποτελέσματα των κοινωνικών μέσων όπως τα μικρομπλόγκ.

Το μικρομπλόγκ άνθησε το 2010, διπλασιάστηκε ο αριθμός των επισκεπτών και τριπλασιάστηκε ο χρόνος χρήσης του. Μόνο το Sina.com, ένα μείζον πόρταλ νέων, έχει πάνω από 140 εκατομμύρια μικρομπλόγκερ. Το Tencent, 200 εκατομμύρια. Ο πιο δημοφιλής μπλόκερ-- δεν είμαι εγω-- είναι μια σταρ του κινηματογράφου, και έχει πάνω από 9.5 εκατομμύρια που την ακολουθούν,ή οπαδούς. Σχεδόν το 80% αυτών των μπλόγκερ είναι νέοι άνθρωποι, κάτω των 30. Και επειδή, όπως γνωρίζετε, τα παραδοσιακά μέσα ελέγχονται δραστικά απ' την κυβέρνηση, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προσφέρουν ένα άνοιγμα για να απελευθερωθεί λίγος ατμός. Αλλά επειδή δεν υπάρχουν άλλα ανοίγματα, ο ατμός που βγαίνει απ' αυτό το άνοιγμα είναι, μερικές φορές, πολύ δυνατός, ενεργός ακόμη και βίαιος.

Έτσι, διαμέσου του μικρομπλόκιγκ, είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε καλύτερα την Κινέζικη νεολαία. Με ποιό τρόπο, λοιπόν, διαφέρουν; Πρώτα απ'όλα, οι περισσότεροι γεννήθηκαν στις δεκαετίες του 80 και του 90, στα πλαίσια της πολιτικής του ενός παιδιού. Και λόγω της επιλεκτικής έκτρωσης των οικογενειών που ευνοούσαν τα αγόρια έναντι των κοριτσιών, τώρα είμαστε στο σημείο να έχουμε 30 εκατομμύρια περισσότερους νεαρούς από κοπέλες. Αυτό θα μπορούσε να αποτελεί δυνητικά έναν κίνδυνο για την κοινωνία, αλλά ποιός ξέρει; ζούμε σε παγκοσμιοποιημένο κόσμο, ώστε να μπορούν να αναζητήσουν κοπέλες από άλλες χώρες. Οι περισσότεροι από αυτούς έχουν αρκετά καλή εκπαίδευση. Το ποσοστό αναλφαβητισμού στην Κίνα, σ' αυτή τη γενιά, είναι κάτω από το ένα τα εκατό. Στις πόλεις, 80% των παιδιών πηγαίνουν στο κολλέγιο. Αλλά αντιμετωπίζουν μια Κίνα που γερνάει με ένα πληθυσμό όπου η ηλικία των 65 ανέρχεται σε επτά και κάτι τα εκατό τη χρονιά που μιλάμε, και τείνει να φτάσει το 15% μέχρι το 2030. Και, ξέρετε, έχουμε την παράδοση ότι οι νεότερες γενιές υποστηρίζουν οικονομικά των μεγαλύτερους, και τους φροντίζουν όταν αρρωσταίνουν. Που σημαίνει ότι τα νέα ζευγάρια θα πρέπει να φροντίσουν τέσσερις γονείς που το προσδόκιμο ζωής τους είναι τα 73 χρόνια.

Έτσι λοιπόν, δεν είναι εύκολο να τα βγάλουν πέρα τα νεαρά ζευγάρια. Οι απόφοιτοι των κολλεγίων δεν είναι λίγοι. Στις αστικές περιοχές, οι απόφοιτοι των κολλεγίων ξεκινούν με μισθό περίπου 400 δολάρια Η.Π.Α το μήνα, τη στιγμή που το μέσο ενοίκιο είναι πάνω από 500 δολάρια. Τι κάνουν, λοιπόν; Είναι αναγκασμένοι να μοιράζονται χώρο-- στριμωγμένοι σε πολύ περιορισμένους χώρους για οικονομία-- και αυτοαποκαλούνται "φυλή των μυρμηγκιών'. Όσοι, δε, είναι έτοιμοι να παντρευτούν και να αγοράσουν διαμέρισμα, έχουν υπολογίσει ότι πρέπει να εργαστούν για 30 μέχρι 40 χρόνια για να καταφέρουν να αγοράσουν το πρώτο τους διαμέρισμα. Η αναλογία στην Αμερική θα κόστιζε σ' ένα ζευγάρι πέντε χρόνια δουλειάς, αλλά στην Κίνα είναι 30 με 40 χρόνια με τις τιμές των ακινήτων εκτοξευμένες στα ύψη.

Ανάμεσα στα 200 εκατομμύρια μεταναστών εργατών, 60% είναι νεαρά άτομα. Είναι, κατά κάποιο τρόπο, εγκλωβισμένοι ανάμεσα στις αστικές και στις αγροτικές περιοχές. Οι περισσότεροι δεν επιθυμούν να επιστρέψουν στα χωριά, αλλά δεν έχουν το αίσθημα οτι ανήκουν (στην πόλη). Εργάζονται πολλές ώρες με λιγότερο εισόδημα, λιγότερες κοινωνικές παροχές. Και είναι ευάλωττοι σε απώλεια εργασίας, υπόκεινται στον πληθωρισμό, δεσμευτικά δάνεια από τις τράπεζες, την ανατίμηση του ρέμνιμπι, ή την πτώση της ζήτησης από την Ευρώπη ή την Αμερική για τα προϊόντα που παράγουν. Ωστόσο, την περασμένη χρονιά, συνέβη ένα τρομερό γεγονός, σε μια μονάδα παραγωγής πρωτογενών υλικών στη Νότια Κίνα: 13 εργάτες από 18 μέχρι 20 χρόνών αυτοκτόνησαν, ο ένας μετά τον άλλο σαν να ήταν μια κολλητική ασθένεια. Αλλά πέθαναν για διαφορετικούς προσωπικούς λόγους. Όμως αυτό το γεγονός ξεσήκωσε μεγάλη κατακραυγή της κοινωνίας σχετικά με την απομόνωση, τόσο σωματική όσο και πνευματική, αυτών των μεταναστών εργατών.

Αυτοί που τελικά επιστρέφουν στην επαρχία, γίνονται ευπρόσδεκτοι διότι με τη γνώση, τις δεξιότητες και το δίκτυο που έχουν αποκτήσει στις πόλεις, με τη βοήθεια απο το διαδίκτυο, είναι σε θέση να δημιουργήσουν περισσότερες δουλειές, να αναβαθμίσουν την τοπική γεωργία και να δημιουργήσουν νέες επιχειρήσεις στην λιγότερο αναπτυγμένη αγορά. Έτσι, λοιπόν, τα τελευταία χρόνια οι παράκτιες περιοχές, βρέθηκαν να τους λείπουν εργατικά χέρια.

Αυτά τα διαγράμματα δείχνουν ένα γενικότερο κοινωνικό υπόβαθρο. Το πρώτο είναι η σταθερά του Ενγκελς, που εξηγεί οτι το κόστος των καθημερινών αναγκών έχει πέσει σε ποσοστό κατά τη διάρκεια της περασμένης δεκαετίας, σε σχέση με το οικογενειακό εισόδημα, σε περίπου 37 και κάτι τα εκατό. Αλλά πάλι, τα τελευταία δυο χρόνια, ανεβαίνει πάλι στο 39%, υποδηλώνοντας μια άνοδο στο κόστος διαβίωσης. Η σταθερά Τζίνι έχει ήδη περάσει το επικίνδυνο 0.4. Τώρα είναι 0.5-- ακόμη χειρότερη απ' αυτή της Αμερικής-- ένδειξη της εισοδηματικής ανισότητας. Και έτσι, βλέπετε, όλη αυτή την κοινωνία να νιώθει απογοητευμένη χάνει κάποια από την κινητικότητάς της. Και, επίσης, η πικρία και μίσος καμιά φορά προς τους πλούσιους και τους ισχυρούς είναι αρκετά διαδεδομένα. Κατά συνέπεια, όποιες κατηγορίες για διαφθορά ή παράνομες συναλλαγές ανάμεσα στις αρχές ή επιχειρήσεις θα ξεσήκωνε κοινωνική κατακραυγή ή ακόμη και αναταραχές.

Έτσι, διαμέσου κάποιων από τα πιο καυτά θέματα σε αυτά τα μικρομπλόγκ, βλέπουμε τα ισχυρότερα ενδιαφέροντα αυτών των νέων. Κοινωνική διακαιοσύνη και κυβερνητική φερεγγυότητα έρχονται πρώτα στις απαιτήσεις τους. Την τελευταία σχεδόν δεκαετία, μέσα από τη μαζική αστικοποίηση και ανάπτυξη παρακολουθήσαμε πολλές αναφορές σχετικά με τις επιβεβλημένες κατεδαφίσεις ιδιόκτητης περιουσίας. Και αυτό έχει προκαλέσει μεγάλο θυμό και απογοήτευση στη νέα γενιά. Άλλοτε άνθρωποι σκοτώνονται, και άλλοτε αυτοπυρπολούνται γα να διαμαρτυρηθούν. Όταν, λοιπόν, αυτά τα γεγονότα αναφέρονται όλο και συχνότερα στο διαδίκτυο, ο κόσμος διαμαρτύρεται έντονα και ζητά απο την κυβέρνηση να δράσει και να τα σταματήσει.

Έτσι, λοιπόν, τα καλά νέα είναι οτι αυτή τη χρονιά το κρατικό συμβούλιο ψήφισε ένα νέο κανονισμό σχετικά με την απόκτηση και κατεδάφιση σπιτιών και ψήφισε το δικαίωμα των τοπικών κυβερνήσεων να διατάσσουν κατεδαφίσεις δια της βίας προς το δικαστήριο. Παρομοίως, πολλά άλλα θέματα σχετικά με την δημόσια ασφάλεια αποτελούν θέματα καυτά στο διαδίκτυο. Ακούσαμε για τον μολυσμένο αέρα, το μολυσμένο νερό, τη δηλητηριασμένη τροφή. Και, φανταστείτετε, απομιμηθήκαμε το βοδινό κρέας. Υπάρχουν κάποια συστατικά που τα βουρτσίζεις σε ένα κομμάτι κοτόπουλο ή ψάρι, και φαίνεται να μοιάζει με βοδινό. Και, το άλλο, τελευταία οι άνθρωποι ανησυχούν πολύ για το λάδι μαγειρικής, επειδή χιλιάδες άνθρωποι διαπιστώθηκε οτι διυλίζουν μαγειρικό λάδι από τα νερά της κουζίνας εστιατορίων. Έτσι όλα αυτά έχουν ξεσηκώσει τεράστια κατακραυγή από το διαδίκτυο. Και ευτυχώς, είδαμε ότι η κυβέρνηση, ανταποκρίθηκε πιο έγκαιρα και πιο συχνά στις ανησυχίες του κοινού.

Ενώ τα νέα παιδιά φαίνονται να έχουν πίστη στη συμμετοχή τους στην διαμόρφωση της κοινής πολιτικής, αλλά μερικές φορές, φαίνονται λίγο χαμένα σε θέματα που έχουν να κάνουν με την προσωπική τους ζωή. Η Κίνα σύντομα θα περάσει τις ΗΠΑ ως πρώτη στην αργορά προϊόντων πολυτελείας-- και σ' αυτό δεν συμπεριλαμβάνονται τα έξοδα της Κίνας στην Ευρώπη και αλλού. Αλλά, ξέρετε, οι μισοί από αυτούς τους καταναλωτές παίρνουν μισθό κάτω από 2.000 δολάρια ΗΠΑ. Δεν είναι καθόλου πλούσιοι. Προμηθεύονται αυτές τις τσάντες και τα ρούχα ως ένα είδος ταυτότητας και κοινωνικής θέσης. Και αυτή είναι μια κοπέλα που κατηγορηματικά δηλώνει σε ένα σόου για ζευγάρια στην τηλεόραση οτι θα προτιμούσε να κλαίει σε μια BMW παρά να χαμογελάει πάνω σε ένα ποδήλατο. Αλλά ασφαλώς, έχουμε νέο κόσμο που προτιμούν να χαμογελούν, είτε σε μια BMW είτε σε ποδήλατο.

Στην επόμενη, λοιπόν, φωτογραφία, βλέπετε ένα πολύ δημοφιλές φαινόμενο που λέγεται " γυμνός" γάμος. Δε σημαίνει οτι δε φορούν τίποτα στην τελετή του γάμου, αλλά δείχνει οτι αυτά τα νεαρά ζευγάρια είναι έτοιμα να παντρευτούν χωρίς σπίτι, χωρίς αυτοκίνητο, χωρίς διαμαντένιο δαχτυλίδι και χωρίς γαμήλια δεξίωση, για να δείξουν την αφοσίωσή τους στην αληθινή αγάπη. Οι άνθρωποι κάνουν επίσης καλό διαμέσου των μέσων δικτύωσης. Και η πρώτη εικόνα μας έδειξε οτι ενα φορτηγό που είχε εγκλωβίσει 500 αδέσποτους σκύλους που είχαν απαχθεί για επεξεργασία τροφής εντοπίστηκε και σταματήθηκε σε κεντρικό δρόμο ενώ όλη η χώρα παρακολουθούσε μέσα απο τα μικρομπλογκ. Υπήρχαν άνθρωποι που προσέφεραν χρήματα, τροφή για τα σκυλιά και πρόσφεραν και εθελοντική εργασία για να σταματήσει αυτό το φορτηγό. Και μετά από διαπραγματεύσεις ωρών, σώθηκαν 500 σκύλοι. Και εδώ άνθρωποι βοηθούν στην εύρεση χαμένων παιδιών. Ένας πατέρας ανάρτησε τη φωτογραφία του γιού του στο διαδίκτυο. Μετά από χιλιάδες αναμεταδόσεις, το παιδί βρέθηκε, και παρακολουθήσαμε την επανένωση της οικογένειας μέσα απο το μικρομπλοκινγ.

Καταλήγουμε στο συμπέρασμα οτι η ευτυχία είναι η πιο δημοφιλής λέξη που έχουμε ακούσει τα δύο τελευταία χρόνια. Η ευτυχία δε συνδέεται μόνο με προσωπικές εμπειρίες και προσωπικές αξίες, αλλά σχετίζεται και με το περιβάλλον. Οι άνθρωποι αναλογίζονται για τα παρακάτω: Πρόκειται να θυσιάσουμε το περιβάλλον μας περαιτέρω για να παράγουμε υψηλότερο ΑΕΠ; Με ποιο τρόπο θα πετύχουμε την κοινωνική και πολιτική μας ανανέωση ώστε να συμβαδίζουμε με την οικονομική ανάπτυξη, να διατηρήσουμε τη βιωσιμότητα και τη σταθερότητα; Και επίσης, πόσο ικανό είναι το σύστημα της αυτοβελτίωσης για να έχουμε περισσότερο κόσμο ευχαριστημένο με όλων των ειδών τις τριβές που συμβαίνουν ταυτόχρονα; Υποθέτω οτι αυτά είναι ερωτήματα που οι άνθρωποι θα απαντήσουν. Και η νεότερη γενιά μας πρόκειται να μεταμορφώσει αυτή τη χώρα ενώ ταυτόχρονα θα μεταμορφώνει και τον εαυτό της.

Ευχαριστώ πολύ.

(Χειροκροτήματα)